III CNP 59/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 59/08

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa T. S.

przeciwko W. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2008 r.,

na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

orzeczenia

powinna

zawierać

między

innymi

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia,

którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c. wymaganie jest spełnione jeżeli skarżący złoży oświadczenie, że szkoda

wystąpiła, wskaże jej rodzaj i rozmiar oraz wykaże, że jest ona następstwem wydania

zaskarżonego orzeczenia, a także powoła lub przedstawi dowody albo inne środki

uwiarygodniające jego twierdzenia w tym przedmiocie (porównaj między innymi

postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16).

Rozpoznawana skarga nie spełnia tego wymagania bowiem nie wskazano w niej

rodzaju i sposobu wyliczenia szkody ani jej związku z wydaniem zaskarżonego

orzeczenia, jak również dowodów uprawdopodobniających powstanie szkody w związku

z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Załączone do skargi zawiadomienia o wszczęciu

egzekucji komorniczej nie są środkami dowodowymi, przy pomocy których można

uprawdopodobnić istnienie związku przyczynowego między wydaniem zaskarżonego

orzeczenia, a wskazaną przez skarżącą szkodą.

Nie zostało też spełnione wymaganie określone w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. Jak

wskazał Sąd Najwyższy między innymi w orzeczeniu z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP

5/05 (OSNC 2006/1/17), wymaganie to jest spełnione, jeżeli skarżący w wyodrębnionym

wywodzie prawnym dokona analizy prawnej w zakresie możliwości wzruszenia

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych. Dlatego nie jest

wystarczające ograniczenie się do stwierdzenia, jak uczyniła to skarżąca, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze skargi o wznowienie postępowania nie jest możliwe

z uwagi na brak podstaw, tym bardziej w sytuacji, gdy jednym z zarzutów skargi jest

pozbawienie pozwanej prawa do obrony i sprawiedliwego procesu przez odmowę

ustanowienia dla niej pełnomocnika z urzędu przed sądem pierwszej instancji, co w

świetle art. 401 pkt 2 k.p.c. stanowi jedną z ustawowych podstaw do żądania

wznowienia postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę.