III CNP 57/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 57/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Gminy S.

przeciwko A.K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2006 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego w K. z dnia 29 kwietnia 2005 r. w ten sposób, że powództwo Gminy S.

przeciwko A.K., o zapłatę, oddalił.

Wyrok ten strona powodowa zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od

którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia,

wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

wniosku

o

stwierdzenie

uprawdopodobnienie

niezgodności

wyrządzenia

orzeczenia

szkody,

z

prawem

spowodowanej

przez

–

także

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez

skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju

i rozmiaru

–

oraz

uwiarygodnienie

tego

oświadczenia

przez

powołanie

i przedstawienie dowodów (postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

OSNC 2006, nr 1, poz. 16 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ.; por.

także art. 243 k.p.c.). Niezbędne jest przy tym przeprowadzenie przekonywającego

wywodu wskazującego czas powstania szkody oraz związek przyczynowy między

nią a wydaniem zaskarżonego orzeczenia (postanowienie z dnia 31 stycznia 2006

r., IV CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s. 10).

Skarżąca

wprawdzie

uprawdopodobnienia

szkody

zamieściła

w

skardze

spowodowanej

przez

element

dotyczący

zaskarżonego

wydanie

orzeczenia, ale nie przeprowadziła wywodu, z którego wynikałby rozmiar szkody

oraz jej wysokość, a także nie wykazała istnienia adekwatnego związku

przyczynowego między zaskarżonym orzeczeniem a powstałą szkodą. Należy

podkreślić, że związek ten występuje wtedy, gdy szkoda jest normalnym,

naturalnym

następstwem

zaskarżonego

orzeczenia;

mówiąc

inaczej,

nie

powstałaby, gdyby orzeczenie nie zostało wydane. Jest więc oczywiste, że szkoda

musi powstać po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, a przed wniesieniem skargi.

Powódka podała tymczasem, że szkoda powstała w okresie od listopada 2002 r. do

lutego 2004 r., a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonego orzeczenia.

Skarga powódki dotknięta jest również innym brakiem formalnym. Sąd

Najwyższy wyjaśnił, że wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. jest

spełnione, gdy skarżący przeprowadzi wywód prawny, z którego wynika, iż ani

skarga kasacyjna, ani skarga o wznowienie postępowania, a także inne środki, jak

np.

powództwo

przeciwegzekucyjne

lub

specjalne

środki

przysługujące

w postępowaniu nieprocesowym nie są w sprawie dopuszczalne, albo z innych

przyczyn nie mogą zostać skutecznie wniesione (postanowienia z dnia 17 sierpnia

2005 r., l CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; z dnia 13 grudnia 2005 r., l CNP

28/05, oraz z dnia 16 grudnia 2005 r., l CNP 37/05, nie publ.). Wywód prawny jest

zbędny, gdy skarżący dołączy do skargi odpisy orzeczeń dowodzących, że

wniesienie ww. środków okazało się nieskuteczne. Sąd Najwyższy podkreślił, że

skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

dopuszczalna, gdy strona wnosząca wykaże, że skorzystała ze wszystkich

przysługujących jej w sprawie środków procesowych lub że środki te nie

przysługują jej w tej sprawie (postanowienie z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/06, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Tymczasem

powódka

poprzestała

na

stwierdzeniu,

że

wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia za pomocą innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, gdyż ze względu na niską wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, nie

przysługuje skarga kasacyjna i nie ma podstaw do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania. Okoliczności powołane przez skarżącą nie mogą zatem być uznane

za spełniające wymagania art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z tych względów, orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c. w zw.

z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.).