III CNP 5/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 5/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku G. K.

przy uczestnictwie D. B.

o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 marca 2012 r.,

na skutek skargi wnioskodawcy

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K.

z dnia 31 lipca 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił wniosek

G. K. o zniesienie współwłasności.

Postanowienie

Sądu

Rejonowego

wnioskodawca

zaskarżył

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy

wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymieniony przepisie ma

charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od

innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro

więc ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że

skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie.

W skardze wnioskodawcy powołano podstawy wraz z uzasadnieniem oraz

szczegółowo opisano przebieg postępowania w sprawie, ale nie wskazano przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie zawiera również

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody

powstałej

na

skutek

wydania

zaskarżonego orzeczenia, a Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że obowiązek

ten, stanowiąc jeden z elementów konstrukcyjnych skargi, polega na złożeniu przez

skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju

i rozmiaru – oraz jego uwiarygodnienie przez powołanie i przedstawienie dowodów

lub innych środków uprawdopodobniających (np. postanowienia z dnia 11 sierpnia

2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP

28/05, niepubl.; por. także art. 243 k.p.c.). Skarżący jednak nie odniósł się do tego

wymagania, zatem w oczywisty sposób nie spełnił przesłanki przewidzianej

art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Z tych względów, stwierdziwszy że skarga wnioskodawcy nie spełnia

wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c., Sąd Najwyższy –

pozostawiając na uboczu inne wątpliwe kwestie, dotyczące m.in. zachowania

terminu do wniesienia skargi oraz wykazania przesłanek opisanych w art. 424 1 § 2

k.p.c. – orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).