III CNP 5/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 5/05

POSTANOWIENIE

Dnia 23 września 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Banku (…) S.A. w P.

przeciwko R. P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 września 2005 r., na skutek skargi

powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu

Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt IX Ga (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany

R.

P. wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2004 r., IX Ga (…),

podnosząc m.in., że zaskarżony wyrok „naraża” go na szkodę, dodatkowe koszty i stres.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c., skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje tylko

wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem stronie

wyrządzona została szkoda. A contrario, jeżeli szkoda nie wystąpiła, skarga nie

przysługuje. Właśnie z tego względu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi

przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.), co oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze

wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. W tym

celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i przedstawiać

zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak i inne środki,

nieuznawane przez kodeks za dowody (np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów itp.) (por. także orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1951 r.,

C 398/51, OSN 1951, nr 3, poz. 89).

Dla spełnienia wymagania przewidzianego w art. art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nie

wystarcza zatem, jak uczynił to skarżący, złożenie oświadczenia, że zaskarżony wyrok

naraża go na szkodę, dodatkowe koszty i stres (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ.).

Z tej przyczyny orzeczono, jak na wstępie (art. 4248 § 1 k.p.c.).