III CNP 48/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 48/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa J. M.

przeciwko S. F.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2010 r.,

na skutek skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II Ca (…) [(WSC (…)],

odrzuca skargę i oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania

wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 października 2008 r. Sąd Okręgowy w K., rozpoznając

sprawę z powództwa J. M. przeciwko S. F. o zapłatę, oddalił apelację pozwanego od

wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 maja 2007 r.

Pozwany

S.

F. wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego w K. podnosząc, że poniósł

szkodę w postaci „powstania tytułu wykonawczego opiewającego na kwotę 6 100 zł,

który stwierdza, że pozwany jest dłużnikiem, a więc po stronie pasywów występuje w

majątku pozwanego kwota 6 100 zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c., skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wtedy,

gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego z prawem stronie wyrządzona

została szkoda. Z tego powodu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi

przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c.), który oznacza złożenie przez skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda

wystąpiła, ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru.

Pojęcie szkody nie zostało w art. 4241 § 1 k.p.c. zdefiniowane; przyjmuje się, że

może nią być zarówno szkoda majątkowa, jak i niemajątkowa (por. np. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2007 r., IV CNP 192/07, nie publ., oraz z dnia 19

marca 2008 r., III CNP 10/08, OSNC-ZD 2009, nr A, poz. 3). Należy przyjąć,

uwzględniwszy przede wszystkim charakter oraz cele skargi unormowanej w

wymienionym przepisie, że szkodą o charakterze majątkowym jest każdy uszczerbek w

majątku poszkodowanego, musi on mieć jednak charakter rzeczywisty, nie hipotetyczny,

spodziewany lub „odłożony” w czasie. Wskazywane przez skarżącego „pasywa” w jego

majątku, wynikające z tytułu wykonawczego, tj. tytułu egzekucyjnego, którym jest

zaskarżony wyrok, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności, nie stanowią szkody w

rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c.; ta szkoda, uzasadniająca odpowiedzialność państwa,

powstanie – oczywiście po spełnieniu pozostałych przesłanek jej wystąpienia – dopiero

po wykonaniu tytułu, czyli po „wyjściu” z majątku skarżącego kwoty, na którą opiewa

tytuł wykonawczy.

W związku z tym należy przyjąć, że nie została spełniona przesłanka

przewidziana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., a zatem skarga podlega odrzuceniu jako

niedopuszczalna. Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c.).

Wniosek powoda o zasądzenie kosztów został oddalony jako spóźniony

(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2002 r., IV CKN 1071/00, OSNC 2003,

nr 9, poz. 120, oraz z dnia 4 września 2002 r., I CKN 926/00, „Izba Cywilna” 2003, nr 10,

s. 48). Idąc śladem tych orzeczeń, należy przyjąć, że pismo wniesione po terminie

wskazanym w art. 3987 § 1 w związku z art. 42412 k.p.c. nie wywołuje skutków

odpowiedzi na skargę w zakresie kosztów postępowania wywołanego skargą, w związku

z czym wniosek o zasądzenie kosztów tego postępowania, zawarty w piśmie określonym jako „odpowiedź na skargę”, złożonym po upływie tego terminu, nie może być

uwzględniony.