III CNP 46/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 46/09

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z wniosku wierzycieli: GBank S.A., DBank S.A., Miejskiego

Przedsiębiorstwa Oczyszczania sp. z o.o., Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu

Skarbowego oraz M.J.

przeciwko dłużnikowi C. sp. z o.o.

przy uczestnictwie "W." sp. z o.o., Prezydenta Miasta K. i Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych,

podczas postępowania egzekucyjnego z nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K.

z dnia 12 lutego 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 12 lutego 2008 r. odrzucił zarzuty

wierzyciela DBank Spółki Akcyjnej na plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji,

dokonany postanowieniem z dnia 14 września 2007 r., i zatwierdził ten plan.

Dłużnik, C. - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością , wniósł skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia w zakresie dotyczącym

zatwierdzenia

planu

podziału

sumy

uzyskanej

z

egzekucji,

dokonanego

postanowieniem z dnia 14 września 2007 r., zarzucając naruszenie art. 3 ust. 1

u.k.w.h. oraz art. 233 §1, art. 244 § 1, art. 365, 1023 § 1 i 2 i art. 1028 § 1 i 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 4241 § 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. Artykuł 4241 § 2 k.p.c., odstępując od wyrażonej w art. 424 1

§ 1 k.p.c. zasady dopuszczalności skargi na niezgodność z prawem jedynie od

prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, dopuszcza w pewnych

sytuacjach także skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia sądu pierwszej instancji. Konieczną przesłanką dopuszczalności

zaskarżenia prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji jest wystąpienie

„wyjątkowego

wypadku”,

uzasadniającego

zaskarżenie

tego

orzeczenia.

Przyjmuje się, że „wyjątkowym wypadkiem”, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c.,

może być nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia

orzeczenia sądu pierwszej instancji z przyczyn, które jej nie obciążają, np.

z powodu ciężkiej choroby, klęski żywiołowej, błędnej informacji pracownika sądu

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2008 r., II BP 56/07, LEX

nr 452485, i z dnia 30 maja 2008 r., III CNP 22/08, LEX nr 420393).

Zgodnie z art. 4245 k.p.c., skarżący powinien wykazać istnienie przesłanek

uzasadniających zastosowanie art. 4241 § 2 k.p.c. W niniejszej sprawie wymaganie

to nie zostało spełnione, skarżący bowiem ograniczył się do wskazania,

że zaskarżone postanowienie uprawomocniło się na skutek odrzucenia zażalenia,

a jego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia został oddalony.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 2

k.p.c. orzekł jak w sentencji.