III CNP 45/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 45/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z powództwa J. N.

przeciwko T. C. i Ł. C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 listopada 2010 r.,

na skutek skargi pozwanych

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt II

Ca (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez pozwaną T. C. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 kwietnia 2008 r. podlegała

odrzuceniu z następującej przyczyny.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w

części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących

środków prawnych, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia

– jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.

Skarżąca

powinien

zatem

wykazać,

powołując odpowiednie

przepisy,

że

od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby

nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o

wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub

uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

orzeczenia (Zob. J. Gudowski w: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego,

Część pierwsza - Postępowanie rozpoznawcze, Część druga – Postępowanie

zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327).

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi

„wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w

skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze

stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić.

Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może być uznana za prawidłowe

(wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanym brakiem podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).