III CNP 41/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 41/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z wniosku B. J.

przy uczestnictwie H. M., J. S. i A. J.

o ustanowienie drogi koniecznej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r.,

na skutek skargi wnioskodawcy

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt

II Ca (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. w sprawie z wniosku B. J., z udziałem H. M., J. S., A. J. o

ustanowienie drogi koniecznej po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez uczestnika

postępowania J. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 29 lutego 2008 r.,

postanowieniem z 20 maja 2008 r. zmienił zaskarżone postanowienie w punktach I i II

oddalił wniosek.

Uczestnik postępowania B. J. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem powyższego orzeczenia wskazując, iż jest ono niezgodne z art. 145 k.c. oraz

art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według art. 4255 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 i art. 5192 § 1 k.p.c. skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty

sprawy powinna zawierać oznaczenie postanowienia, od którego jest wniesiona, ze

wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw

oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie

jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie

postanowienia,

którego

skarga

dotyczy,

wykazanie,

że

wzruszenie

zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 5192 § 2 k.p.c. – że występuje

wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, oraz wniosek o stwierdzenie

niezgodności postanowienia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzuceniu, bez wzywania do ich usunięcia (por. postanowienia SN z

12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, nie publ., z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.; z

17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, nie publ.).

Sąd Najwyższy w bogatym orzecznictwie dotyczącym elementów konstrukcyjnych

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyjaśnił, że

skarżący czyniąc zadość obowiązkowi wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe powinien

odnieść się do konkretnych środków prawnych (nie zaś bliżej nieokreślonych) i

przeprowadzić stosowny wywód, z którego wynikało by, że dany środek nie jest

dopuszczalny albo, że z innych względów nie mógł by odnieść skutku. Należy przy tym

podkreślić, że artykuł 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wyraźnie wskazuje, że okoliczność ta ma

zostać przez skarżącego „wykazana”. Nie wystarczy zatem samo twierdzenie

skarżącego nie poparte w tym zakresie stosowną argumentacją i przytoczeniem

właściwych przepisów prawnych (por. postanowienia SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP

5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; z 22 listopada 2006 r., V CNP 140/06, nie publ.; z 30

stycznia 2008 r., V CNP 199/07, nie publ.).

We wniesionej skardze skarżący nie wykazał, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący w

istocie pominął ten element konstrukcyjny skargi, nie przytaczając w tym zakresie

żadnej argumentacji. Z kolei brak wykazania tej przesłanki powoduje, że skarga

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez

wzywania do jego usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por. postanowienia SN z 12 czerwca

2006 r., I CNP 21/06, nie publ.; z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ.; z 17 stycznia

2007 r. I CNP 76/06, nie publ.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.