III CNP 40/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 40/07

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa JP

przeciwko LG i EG

o wydanie nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2007 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w J.

z dnia 26 września 1996 r., sygn. akt [...]

oraz wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 maja 1997 r.,

sygn. akt [...]

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód

JP

wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w J. z dnia 26 września 1996 r. oraz

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 maja 1997 r. w sprawie o wydanie

nieruchomości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona

osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem

lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw.

brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Wniesiona skarga

sporządzona i wniesiona została osobiście przez powoda JP, a zatem bez

zachowania przymusu adwokacko - radcowskiego.

Wniesiona skarga podlega odrzuceniu także z tej przyczyny, że dotyczy

orzeczenia, które uprawomocniło się przed 1 września 2004 r.

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r., III BZP

1/05 (OSNC 2006, nr 5, poz. 78), mającej moc zasady prawnej, oraz

w postanowieniu z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05 (OSNC 2006, nr 1, poz. 15)

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne

z dniem 1 września 2004 r. i później. W tej sytuacji skarga wniesiona od

orzeczenia, które zostało wydane w dniu 26 września 1996 r. jest niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy skarga jest niedopuszczalna, co prowadzi do jej

odrzucenia (art. 4248 § 1 k.p.c.).