III CNP 40/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 40/06

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w C.

przeciwko Gminie Miasta C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lipca 2006 r.,

na skutek skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w L.

z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez stronę powodową skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 16 marca

2006 r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn:

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c., powinna zawierać między

innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Z przyjętego w tym

przepisie uregulowania nie wynika obowiązek udowodnienia szkody, zaktualizuje

się

on

bowiem

o odszkodowanie,

dopiero

w

wytoczonym

postępowaniu

po

przeciwko

stwierdzeniu

Skarbowi

niezgodności

z

Państwa

prawem

prawomocnego orzeczenia. W postępowaniu wywołanym skargą wystarczy

uprawdopodobnienie szkody.

Pełnomocnik strony skarżącej, w celu wypełnienia tego warunku skargi,

ograniczył się do stwierdzenia, że kwota 14 282,20 zł stanowi wartość, jaką

poniosła strona powodowa w związku z niemożnością korzystania z lokalu

stanowiącego jej własność z powodu nie dostarczenia przez Gminę lokalu

socjalnego lokatorowi. Z uzasadnienia skargi płynie wniosek, że w ocenie jej autora

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody polega na przytoczeniu samych

twierdzeń o jej zaistnieniu. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 stycznia 2006 r.,

II CNP 13/05 (dotychczas nie publikowane) zauważył, że uprawdopodobnienie

występuje w wielu przepisach kodeksu postępowania cywilnego (art. 50, 169 § 2,

art. 243, 7301) jednakże w żadnym z nich pojęcie to nie zostało określone. Jedynie

przepis art. 243 k.p.c. stanowi, że zachowanie szczegółowych przepisów

o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje

uprawdopodobnienie zamiast dowodu. We wcześniejszych orzeczeniach Sąd

Najwyższy, definiując to pojęcie stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie

za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie

tak właśnie było lub jest (orzeczenia z dnia 19 czerwca 1951 r., C 398/51, OSN

1951, nr 3, poz. 89; z dnia 9 września 1961 r., 4 CZ 54/61, OSPiKA 1962, poz. 289

i z dnia 13 lipca 1966 r., II CZ 74/66, OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68), natomiast

w postanowieniu z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16

podniósł, że w celu uwiarygodnienia oświadczenia o wystąpieniu szkody strona

może powoływać zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak

i inne środki, nieuznawanie przez kodeks postępowania cywilnego za dowody (np.

pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów itp.). Samo twierdzenie strony

o wystąpieniu szkody nie jest więc wystarczające dla uwiarygodnienia tego

twierdzenia oraz wywołania u sędziego przekonania, że szkoda wystąpiła.

Przyjąć zatem należy, że uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej

zaskarżonym orzeczeniem zostaje spełnione, jeśli skarżący powoła w skardze nie

tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym

orzeczeniem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi

korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które

uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym. W postępowaniu

wywołanym skargą Sąd Najwyższy – jak już podniesiono – wprawdzie nie bada

tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia

(uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga

o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem przyjęta

zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone orzeczenie nie

spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu skarżącego

stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała. Skoro samo twierdzenie

skarżącego o wystąpieniu szkody nie spełnia wymagania skargi przewidzianego

w art. 4245 pkt 5 k.p.c. należało orzec jak w sentencji postanowienia (art. 424 8 § 1

k.p.c.).