III CNP 4/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 4/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa K. B.

przeciwko D. F.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 marca 2012 r.,

na skutek skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 22 stycznia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2010 r. Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu

Rejonowego z dnia 19 października 2009 r. w ten sposób, że uchylił wyrok zaoczny

wydany przez ten Sąd w dniu 20 listopada 2008 r. i umorzył postępowanie w

części dotyczącej wydania przyczepy. Ponadto zasądził od pozwanej D. F. na rzecz

powoda K. B. kwotę 4 500 zł z odsetkami w wysokości 11,5% rocznie od dnia 12

listopada 2008 r. do dnia 14 grudnia 2008 r. i 13% rocznie od dnia 15 grudnia 2008

r. i z każdorazowymi odsetkami ustawowymi do dnia zapłaty oraz oddalił

powództwo w pozostałym zakresie i dalej idącą apelację.

Postanowienie Sądu Okręgowego pozwana D. F. zaskarżyła skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy

wyjaśnił przy tym, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma

charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od

innych (postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

W skardze pozwanej wskazano przepisy prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, lecz nie przytoczono podstaw skargi ani ich

uzasadnienia.

Z tego względu Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 1

w związku z art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.).