III CNP 37/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 37/13

POSTANOWIENIE

Dnia 15 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w Ś.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 6 września 2013 r. wydanego w sprawie z powództwa M. sp. z o.o. w Ś.

przeciwko M. Z. i K. P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 stycznia 2014 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w K. zasądził od

pozwanych K. P. i M. Z. solidarnie na rzecz powodowej Spółki M. sp. z o.o. z

siedzibą w Ś. kwotę 73 949 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Ustalił,

że powodowa Spółka jest wierzycielem spółki pod firmą Hodowcy Świń E. – W. sp.

z o.o. z siedzibą w Ł. oraz że pozwani byli członkami zarządu tej spółki w czasie

powstania wierzytelności powódki, która wynika z nakazu zapłaty Sądu

Rejonowego w L. z dnia 1 grudnia 2010 r. Ze względu na to, że egzekucja

prowadzona na podstawie tego nakazu przeciwko spółce Hodowcy Świń E. – W.

okazała się bezskuteczna, Sąd Rejonowy na podstawie art. 299 § 1 k.s.h. zasądził

dochodzoną kwotę solidarnie od obu pozwanych.

Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji pozwanego M. Z., Sąd Okręgowy

w K. wyrokiem z dnia 6 września 2013 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu

Rejonowego w ten sposób, że oddalił powództwo w stosunku do obu pozwanych i

zasądził od powodowej Spółki na rzecz pozwanego M. Z. kwotę 9 115 zł tytułem

kosztów procesu za obie instancje.

W dniu 24 września 2013 r. powodowa Spółka wniosła skargę, w której –

powołując się na naruszenie art. 299 k.s.h. przez błędną jego wykładnię - wniosła

o „...stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6

września 2013 r., w przedmiocie odpowiedzialności

pozwanych jako członków

zarządu spółki z o.o. za jej zobowiązania na podstawie art. 299 k.s.h....”.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że wzruszenie zaskarżonego wyroku

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, skarga kasacyjna

była bowiem niedopuszczalna, bo postępowanie zostało wszczęte przed wejściem

w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. Nr 233, poz. 1381 –

dalej: „ustawa nowelizująca”), i nie ma również podstaw do wznowienia

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

prawomocnego wyroku z prawem powinna zawierać - obok oznaczenia wyroku,

od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości

lub w części, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wskazania przepisu

prawa,

z

którym

zaskarżony

wyrok

jest

niezgodny,

uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga

dotyczy, i wniosku o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem - także

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując

art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.

Wszystkie te wymagania mają charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga

niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a limine (art. 4248 § 1

k.p.c.). Z art. 4248 § 2 k.p.c. wynika natomiast, że skarga spełniająca wszystkie

wymagania konstrukcyjne podlega także odrzuceniu, jeżeli zmiana zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa albo jeżeli nie

zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Oznacza to, że skarga

podlega odrzuceniu, jeżeli w wyniku wstępnego badania okaże się, że - mimo

odmiennych twierdzeń zawartych w skardze - zmiana zaskarżonego wyroku była

lub jest możliwa.

W sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem - wbrew odmiennym

zapatrywaniom skarżącej – dopuszczalna była skarga kasacyjna. Zgodnie z art.

3982 § 1 k.p.c. w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 22 lipca 2010 r.

(Dz.U. Nr 155, poz. 1037), skarga kasacyjna była niedopuszczalna w sprawach

o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa

niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż

siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych. Z dniem 3 maja 2012 r. przepis ten został

zmieniony przez art. 1 pkt 41 ustawy nowelizującej i według jego nowego

brzmienia, skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe,

w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy

złotych. Równocześnie w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej wyrażona została

reguła, według której przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po

dniu jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2 - 7.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia

5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, której nadano moc zasady prawnej

(OSNC 2008, nr 11, poz. 122), w wyniku zmian wprowadzonych ustawą z dnia

2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1804) oraz ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), postępowanie kasacyjne

utraciło charakter postępowania w trzeciej instancji, a skarga kasacyjna wnoszona

poza tokiem instancji stała się instrumentem kontroli zgodności z prawem

prawomocnych orzeczeń wydawanych przez sądy powszechne. Skoro celem

postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest wyłącznie kontrola

legalności orzeczenia, a nie rozpoznanie sprawy, w której zostało ono wydane,

to jakkolwiek wniesienie skargi zaczyna postępowanie będące kontynuacją

postępowania zakończonego przez sądy powszechne, to jednak w znaczeniu

technicznoprocesowym

wszczyna

nową

sprawę.

Trzeba

zatem

przyjąć,

że wniesienie skargi kasacyjnej jest wszczęciem postępowania w rozumieniu art. 9

ust. 1 ustawy nowelizującej. Stanowisko takie zajął również Sąd Najwyższy

w postanowieniach z dnia 24 maja 2013 r., V CZ 154/12 i V CZ 157/12 (nie publ.).

Ze względu na to, że zaskarżony wyrok został wydany po wejściu w życie

ustawy nowelizującej, kiedy dolna granica wartości przedmiotu zaskarżenia

przesądzająca o dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawie zakończonej

powołanym wyrokiem wynosiła pięćdziesiąt tysięcy złotych, w sprawie tej

przysługiwała skarga kasacyjna.

Skarżąca nie wykazała więc - wbrew wymaganiom określonym w art. 4245

§ 1 pkt 5 k.p.c. - że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było możliwe.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 2 k.p.c. orzekł,

jak w sentencji.