III CNP 36/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 36/08

POSTANOWIENIE

Dnia 18 września 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie egzekucyjnej

z wniosku „V.(...)” sp. z o.o. w S.

przeciwko A. W. i R. W.

przy uczestnictwie H. N.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 września 2008 r.,

na skutek skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt I Cz (…),

odrzuca skargę i oddala wniosek H. N. o zasądzenie kosztów postępowania

wywołanych wniesioną skargą.

Uzasadnienie

Wniesiona przez dłużników A. W. i R. W. skarga o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 22 czerwca 2007

r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi wykazanie, że

„wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe”. Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża

obowiązek

przedstawienia

analizy

prawnej

przepisów

dotyczących

środków

zaskarżenia, których zastosowanie - w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący

powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego

orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną ale także o inne środki

prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące

pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności orzeczenia.

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi

„wykazać” (nie tylko „wskazać”), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w

skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze

stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić.

Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może być uznana za prawidłowe

(wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c. Podnieść

ponadto należy, że wprawdzie skarżący skierowali skargę przeciwko orzeczeniu Sądu II

instancji, jednak uzasadnieniem skargi objęte są twierdzono przez skarżących

uchybienia popełnione przez komornika, Sąd l instancji a nawet biegłego, a także zarzut

niepodjęcia przez Sąd II instancji stosownych czynności procesowych w toku

postępowania egzekucyjnego. Skarga przewidziana w art. 424 1 § 1 k.p.c., jeśli

wniesiona została od prawomocnego orzeczeniu sądu II instancji, powinna zaś

wskazywać na jego niezgodność z prawem i wyrządzenie szkody przez wydanie takiego

orzeczenia.

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1 k.p.c.).

Oddalając wniosek uczestnika - licytanta H. N. o zasądzenie kosztów

postępowania ze skargi, Sąd Najwyższy miał na uwadze, że pismo procesowe

uczestnika mające stanowić odpowiedź na skargę dłużników, zostało wniesione po

upływie dwutygodniowego terminu przewidzianego dla podjęcia tego rodzaju czynności

(art. 3987 § 1 k.p.c. w zw. art. 42412 k.p.c.). Pismo to nie mogło być zatem za taką

odpowiedź uznane (art. 167 k.p.c.), co wykluczało przyznanie zwrotu kosztów wiążących

się z jej sporządzeniem i wniesieniem.