III CNP 35/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 35/07

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku Kopalni […]

przy uczestnictwie Skarbu Państwa o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2007 r.,

na skutek skargi uczestnika C. D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 31 stycznia 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Uczestnik

postępowania

wniósł

osobiście

sporządzoną

skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Okręgowego w K. z dnia 31 stycznia 2005 r. oddalającego jego apelację od

postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 5 listopada 2004 r., którym został

uwzględniony wniosek Skarbu Państwa o stwierdzenie nabycia własności

nieruchomości przez zasiedzenie.

Sąd Najwyższy, dokonując kontroli wniesionej skargi na podstawie w art.

4288 k.p.c., stwierdził, że jest ona niedopuszczalna z powodu niezachowania

wymagania przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. Przytoczony przepis stanowi, że

w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez

adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności

procesowych

związanych

z

postępowaniem

przed

Sądem

Najwyższym,

podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Zacytowanego przepisu nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie

o kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu lub radcy prawnego

oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem

jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk

prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest

adwokat lub radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa

(art. 871 § 2 k.p.c.). Przepisu art. 871 § 1 k.p.c. nie stosuje się także wtedy, gdy

zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa (art. 871 § 3 k.p.c.).

Skarżący nie wykazał, aby należał do kręgu wymienionych wyżej osób, które

są zwolnione od zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Wniesiona przez

niego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

sporządzona osobiście, podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych

przyczyn (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.

db