III CNP 32/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 32/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski w sprawie z wniosku M. D. ‎przy uczestnictwie P. W., M. N., Ł. M., A. B., M. M., J. Ś., B. Ś., E. K., B. M., G. K., I. K., E. K., W. K. i Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. D. w K.‎o ustanowienie zarządcy przymusowego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2017 r.,‎na skutek skargi wnioskodawczyni o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 czerwca 2014 r., wniesiona przez skarżącą M. D., została oparta o zarzuty naruszenia prawa materialnego: art. 63, 64 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, art. 26 ust. 1, art. 29 ust. Ib, art. 29 ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz przepisów postępowania: art. 316, 232, 233 § 1 k.p.c. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania.

Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K., którego przedmiotem było orzeczenie w sprawie ustanowienia zarządcy przymusowego dla wspólnoty mieszkaniowej. Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym w stopniu dostatecznym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Stanowisko Sądu Okręgowego nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym.Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. aj l.n