III CNP 31/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 31/11

POSTANOWIENIE

Dnia 17 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie z powództwa R. U.

przeciwko Spółdzielni Mleczarskiej w T.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 listopada 2011 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 9 czerwca 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód R. U., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego z dnia 9 czerwca 2010 r.

Skarga podlega odrzuceniu z następujących powodów.

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów prawidłowego

sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia

z prawem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne (powinno to nastąpić w wydzielonej części redakcyjnej skargi).

W niniejszej skardze powołano jej podstawy, nie wskazano natomiast przepisu

prawa, z którym kwestionowane orzeczenie ma być sprzeczne.

Tymczasem nie ulega wątpliwości, że mimo popełnionych uchybień

prawnych ostateczna treść wyroku sądu może odpowiadać prawu, tj. prawidłowo

rozstrzygać o oddanym pod osąd roszczeniu (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 30 września 2008 r., III CNP 50/08, OSNC ZD 2009, poz. 59).

Dlatego też ustawodawca uznał, że wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest, zdaniem autora skargi, niezgodne, należeć powinno

do tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia

warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi

„wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża

obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków

prawnych, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia –

jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.

Skarżący

powinien

zatem

wykazać,

powołując

odpowiednie

przepisy,

że od zaskarżonego

pomocy którego

orzeczenia

mogłoby

nie

nastąpić

przysługuje

wzruszenie

środek

prawny,

zaskarżonego

przy

orzeczenia.

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżący musi

„wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić

i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco

uzasadnić. Niniejsza skarga nie wypełnia obowiązku nałożonego w art. 424 5 § 1 pkt

5 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.