III CNP 31/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 31/10

POSTANOWIENIE

Dnia 12 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z powództwa Polskiego Związku Działkowców w K.

przeciwko Gminie Miejskiej K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 listopada 2010 r.,

na skutek skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II Ca

(…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez pozwaną - Gminę Miejską K. skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja

2010 r. podlega odrzuceniu z następującej przyczyny.

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących

środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego

orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść

skutku. Skarżąca powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby

nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.

Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę

o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub

uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

orzeczenia. Zob. J. Gudowski (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego,

Część pierwsza - Postępowanie rozpoznawcze, Część druga – Postępowanie

zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327).

Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi

„wykazać" (nie tylko „wskazać”), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w

skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze

stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić.

Zawarta w niniejszej skardze argumentacja nie może być uznane za prawidłowe

(wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanym brakiem podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).