III CNP 29/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 29/13

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko Gminie P.

o ochronę dóbr osobistych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 października 2013 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 czerwca 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W sprawie o ochronę dóbr osobistych, przez zmianę opinii i zapłatę

zadośćuczynienia w kwocie 2000 zł, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 czerwca

2011 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 23

marca 2011 r., mocą którego powództwo zostało uwzględnione częściowo zarówno

w zakresie żądania sprostowania jak i w zakresie zadośćuczynienia, przez

zasądzenie kwoty 500 zł.

Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Apelacyjnego, w części oddalającej apelację od wyroku oddalającego powództwo

ponad kwotę 500 zł złożyła powódka.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione w sposób kumulatywny,

skarga niespełniająca przeto któregokolwiek

z tych warunków dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie

właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Skarga powódki niewątpliwie nie spełnia wymagania określonego w art. 4245

§ 1 pkt 4 k.p.c. Uwzględnienie skargi przez stwierdzenie, że prawomocny wyrok jest

niezgodny z prawem, ma charakter prejudykatu, stwarza bowiem możliwość

dochodzenia od Państwa, na podstawie art. 4171 § 2 k.c., odszkodowania za

szkodę wyrządzoną przez wydanie tego wyroku. Ta materialnoprawna podstawa

późniejszego powództwa o odszkodowanie wymaga od powoda wykazania

wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, z których istnienie

szkody i związku przyczynowego pomiędzy tą szkodą a zdarzeniem sprawczym

winno być wykazane już na etapie uzyskiwania prejudykatu, a to wobec

brzmienia art.

4245

o uprawdopodobnieniu

§

pkt

k.p.c.

Powołany

tych przesłanek odpowiedzialności

przepis

stanowi

odszkodowawczej.

Spełnienie wymogu uprawdopodobnienia nastąpi, gdy skarżący określi rodzaj

i rozmiar powstałej szkody, powoła nie tylko wszystkie znane mu fakty, które

wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem, a doznanymi wskutek

jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub

co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody

wiarygodnym (tak m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2006 r.,

III CNP 40/06, niepubl.; z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006,

nr 6, s. 8). Skarżąca poprzestała na oświadczeniu o poniesieniu szkód w postaci

pogorszenia możliwości zarobkowania, utraty szansy na zdobycie pracy i utraty

przyszłych dochodów. Nie przedstawiła jakichkolwiek skonkretyzowanych dowodów

lub ich surogatów na okoliczność ich poniesienia.

Brak jest przy tym

uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego pomiędzy kwestionowanym

orzeczeniem a wyartykułowaną w taki sposób szkodą. Skarga, wskazując przepis

art. 448 k.c., z którym wyrok jest niezgodny, dotyczyła rozstrzygnięcia

aprobującego częściowe oddalenie powództwa o zapłatę zadośćuczynienia, a więc

rekompensaty za szkodę niemajątkową, krzywdę. Utrata natomiast możliwości

zarobkowania, utrata szansy na zdobycie pracy i utrata przyszłych dochodów

wskazywana w skardze jako szkoda, jest szkodą majątkową, jest to zatem inny

rodzaj szkody niż objęta kwestionowanym rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego.

Skarżąca nie wykazała istnienia związku przyczynowego pomiędzy częściowym

oddaleniem powództwa o zadośćuczynienie a szkodą, o której mowa w skardze .

Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

es