III CNP 26/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 26/05

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko M. B.

o ustalenie istnienia służebności osobistej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w R.

z dnia 20 stycznia 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2005 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację

powódki J. K. od wyroku Sądu Rejonowego w P., z dnia 30 czerwca 2004 r.

Wyrok Sądu Okręgowego powódka zaskarżyła skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

Okręgowego w R. z dnia 20 stycznia 2005 r. jest ponowną skargą wniesioną przez

powódkę od tego samego orzeczenia. Poprzednio powódka wniosła dwie skargi, z

których jedna została zwrócona jako niespełniająca wymagań z art. 871 § 1 k.p.c.,

a

druga

została

odrzucona

ze

względu

na

niedopełnienie

wymagania

przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c.

Ponowne

wniesienie przez tę

samą

stronę

skargi o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie narusza art. 4243 k.p.c.,

ponieważ przepis ten ma zastosowanie w stosunku do skarg wniesionych

skutecznie, tylko bowiem

w przypadku skutecznego wniesienia skargi może dojść do przystąpienia do jej

rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r.,

III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114 i z dnia 25 lipca 2002 r., III CZ 70/02,

niepubl.). Dwie poprzednie skargi powódki nie zostały skutecznie wniesione, zatem

art. 4243 k.p.c. nie stoi na przeszkodzie badaniu dopuszczalności skargi wniesionej

obecnie.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

W skardze powódki opisano jedynie w sposób ogólny postępowanie, które

zostało w sprawie przeprowadzone, co jest oczywiście niewystarczające z punktu

widzenia art. 4245 § 1 k.p.c.

Z tych względów, stwierdziwszy że skarga powódki nie spełnia ustawowych

wymagań, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jz