III CNP 24/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 24/12

POSTANOWIENIE

Dnia 15 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa B. S.-Z.

przeciwko D. Z. i Wojskowej Agencji Mieszkaniowej

w Warszawie

o ustalenie i uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 listopada 2012 r.,

na skutek skargi pozwanego D. .

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w T.

z dnia 24 czerwca 2010 r.,

1. odrzuca skargę;

2. przyznaje adw. P. D. od Skarbu Państwa - Sądu

Okręgowego w T. kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt)

złotych powiększoną o 23% podatku VAT za udzielenie D.

Z. z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu

ze

skargi

o

stwierdzenie

prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

niezgodności

z

prawem

Powódka w niniejszej sprawie wystąpiła z roszczeniem przewidzianym w art.

10 k.w.h., mianowicie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym przez wpisanie jej jako współwłaściciela nieruchomości ze względu na to,

że do nabycia doszło w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.

W trakcie trwania małżeństwa i ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej

pozwany wykupił mieszkanie od WAM z dużą bonifikatą – w treści akty notarialnego

jest oświadczenie powódki, że cena uiszczona jest wyłącznie z pieniędzy męża.

Sąd I instancji powództwo oddalił przyjmując, że powódka nie udowodniła, że

zakup mieszkania nastąpił ze środków pochodzących z majątku wspólnego. Sąd II

instancji zmienił to rozstrzygnięcie podkreślając, że w takim przypadku dowód

obciąża pozwanego co do tego, że nastąpiła surogacja, tzn. że zakup nastąpił za

środki z jego majątku odrębnego (obecnie osobistego). W ocenie Sądu w tej

sprawie pozwany nie sprostał temu dowodowi, a analiza sprawy przekonała Sąd do

opowiedzenia się trafności stanowiska, że środki na zakup mieszkania pochodzą

z wynagrodzenia pozwanego. Lektura uzasadnienia skargi dowodzi, że skarżący

nie kwestionuje wykładni i zastosowania prawa w tej sprawie, lecz ustalenie stanu

faktycznego i ocenę przedstawionych dowodów (co do tego, skąd pochodziły środki

finansowe na zakup mieszkania), co jest jednak niedopuszczalną podstawą skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego.

Zgodnie bowiem z art. 4244 zd. 2 k.p.c., podstawą skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty

dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

db