III CNP 23/13 · Sąd Najwyższy

.Sygn. akt III CNP 23/13

POSTANOWIENIE

Dnia 21 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku Z. L., C. L.

i Ł. L.

przy uczestnictwie Z. P., K. B., J. B.-W.,

A. B. i J. L.

o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 sierpnia 2013 r.,

na skutek skargi uczestnika Z. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 25 października 2011 r.,

1. odrzuca skargę,

2. zasądza od Z. P. na rzecz K. B., J. B.-W. i A. B. 1800 (tysiąc

osiemset) zł tytułem kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. Sąd Okręgowy w K. – po

rozpoznaniu apelacji wnioskodawców i uczestników postępowania Z. P., K. B., J.

B.-W., A. B. i J. L. – zmienił postanowienie znoszące współwłasność nieruchomości

w ten sposób, że w dodanych punktach VIII i IX oddalił – odpowiednio – żądanie

zasądzenia utraconych korzyści od A. B. i J. B.-W. oraz zasądził od

wnioskodawców i uczestników postępowania J. L. i Z. P. na rzecz A. B. i J. B.-W.

określone kwoty tytułem zwrotu spełnionego świadczenia, oddalił żądanie

zasądzenia odsetek od spełnionego świadczenia i orzekł o kosztach postępowania.

Od postanowienia Sądu drugiej instancji uczestnik postępowania Z. P. wniósł

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest - podobnie jak skarga kasacyjna - środkiem

prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są

związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale

wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenia

niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek

z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde

z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. - na co Sąd Najwyższy

wielokrotnie zwracał uwagę - ma charakter samoistny, powinno być zatem

spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego:

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CMP 1/05 i z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego

obowiązek wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej

analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest

niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”,

„przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Podkreśla

się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania,

ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia,

ewentualnie

służące

pozbawieniu

lub

ograniczeniu

wykonalności

(por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.).

Tymczasem uczestnik postępowania poprzestał na stwierdzeniu, że - po

odrzuceniu jego skargi kasacyjnej ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia –

„brak jest obecnie możliwości wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków

prawnych”. Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane

za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 520 § 3 w związku z art. 391, art. 398 21

i art. 42412 k.p.c.).