III CNP 22/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 22/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z wniosku Rafała S.

przy uczestnictwie Małgorzaty S.

o wydanie małoletnich Piotra S. i Julii S. w trybie Konwencji dotyczącej cywilnych

aspektów uprowadzenia dziecka za granicę sporządzonej

w Hadze dnia 25 października 1980 roku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 października 2011 r.,

na skutek skargi wnioskodawcy

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 2 czerwca 2009 r.,

odrzuca skargę i stwierdza, że każdy uczestnik ponosi koszty

postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Uzasadnienie

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w K. oddalającego apelację wnioskodawcy

Rafała S. od postanowienia Sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o

wydanie

wnioskodawcy jego małoletnich dzieci w trybie Konwencji dotyczącej

cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę sporządzonej w Hadze w

dniu 25 października 1980 r. – wnioskodawca wypełniając przesłankę art. 4245 § 1

pkt 4 k.p.c. wskazał, że w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia poniósł

szkodę niemajątkową i majątkową. Stwierdził, że szkoda niemajątkowa wynika z

faktycznego pozbawienia go codziennych kontaktów z dziećmi i możliwości

sprawowania bieżącej opieki nad nimi a także wykonywania władzy rodzicielskiej

zgodnie z prawem miejsca pobytu dzieci do czasu rozstrzygnięcia tych kwestii w

sprawie

rozwodowej.

Prowadzi

to

do

osłabienia

więzi

emocjonalnych

wnioskodawcy z dziećmi i ograniczenia jego wpływu na ich wychowanie a więc

narusza podstawowe prawa człowieka, powodując cierpienia wnioskodawcy i

uczucie tęsknoty z powodu odsunięcia od dzieci.

Natomiast szkodę majątkową wnioskodawca przedstawił jako wydatki, które

musi ponosić chcąc utrzymać osobiste kontakty z dziećmi w nowym ich miejscu

zamieszkania do czasu trwałego rozstrzygnięcia w sprawie rozwodowej o opiece

nad

nimi.

Na

potwierdzenie

poniesionych

kosztów

przedstawił

wydruki

elektroniczne biletów lotniczych podróży do K. w celu spotkania z dziećmi i podał

daty tych spotkań oraz ceny biletów we frankach szwajcarskich. Wskazał też, że w

określonych dniach odbył podróże samochodem z Zurychy do K. i z powrotem i

podał koszty tych podróży.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jak

wielokrotnie

wskazywał

Sąd

Najwyższy,

spełnienie

wymagania

określonego w art. 424 § 1 pkt 4 k.p.c. polega na złożeniu przez skarżącego

oświadczenia, iż szkoda wystąpiła, wskazania jej rodzaju, wysokości i czasu

powstania oraz wykazania, że szkoda już powstała i jest następstwem wydania

zaskarżonego orzeczenia, a także powołania lub przedstawienia dowodów albo

innych środków uwiarygodniających jego twierdzenia w tym przedmiocie (porównaj

między innymi orzeczenie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC

2006/1/16). Konieczność takiego określenia szkody i jej uwiarygodnienia dotyczy

zarówno szkody majątkowej jak i szkody niemajątkowej, poniesionej w wyniku

wydania zaskarżonego orzeczenia (porównaj między innymi postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 20 grudnia 2007 r. IV CNP 192/07, niepubl.). Tylko takie

wypełnienie przesłanki art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. umożliwia bowiem Sądowi

Najwyższemu ocenę, czy uprawdopodobnione zostało wyrządzenie szkody przez

wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, co jest konieczne do wydania przez

ten Sąd orzeczenia stanowiącego prejudykat dla roszczeń dochodzonych na

podstawie art. 4171 § 2 k.c.

Skarga wnioskodawcy nie spełnia powyższego wymagania. Nie wskazał on

bowiem wysokości szkody majątkowej ani niemajątkowej, nie określił też rodzaju

szkody niemajątkowej, a tym samym nie uprawdopodobnił istnienia normalnego

związku przyczynowego między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a wskazaną

przez niego szkodą majątkową i niemajątkową. Nie jest bowiem możliwa ocena

istnienia tego związku bez prawidłowego określenia rozmiaru i rodzaju szkody.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę, a rozstrzygając wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę orzekł na

podstawie art. 520 § 1 w zw. z art. 42412, art. 391 § 1 i art. 108 § 1 k.p.c., że każdy

uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

db