III CNP 22/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 22/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku A. K.

przy uczestnictwie K. K.

o dział spadku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2010 r.,

na skutek skargi wnioskodawcy

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn.

akt II Ca (…),

odrzuca skargę i oddala wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej

udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

W związku ze skargą wnioskodawcy A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2009 r. należy

zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze

wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej

podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy 5) wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 – że występuje

wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie

niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.

Wbrew obowiązkowi określonemu w pkt 3 przytoczonego przepisu skarga nie

wskazuje, z jakimi przepisami prawa zaskarżone nią orzeczenie jest niezgodne. Wymóg

ten jest odrębny w stosunku do wymagania określonego w pkt 2, wobec czego nie

można uznać, że przytoczenie podstaw skargi stanowi jednoczesne wskazanie

przepisów, z którymi orzeczenie jest niezgodne. Niezależnie od tego, w podstawach

skargi zarzucono naruszenie przytoczonych przepisów przez ich niezastosowanie w

opinii biegłego sądowego. Celem skargi nie jest jednak polemizowanie z opinią biegłego

lecz wykazanie, że prawomocne orzeczenie sądu zawiera tak poważne wady, że należy

je uznać za niezgodne z prawem.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby

odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP

108/08,

niepubl.). Oznacza

to

obowiązek przeprowadzenia

analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z

innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Co więcej skarżący musi „wykazać” (a więc

nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Żadnego

wywodu prawnego w tym zakresie skarga nie zawiera.

W skardze nie uprawdopodobniono też w najmniejszym stopniu, że wydanie

zaskarżonego orzeczenia spowodowało szkodę. W ogóle nie można mówić o szkodzie

w przypadku wstępnego postanowienia w sprawie o dział spadku, w której dopiero w

orzeczeniu końcowym dokonane zostaną rozliczenia i zasądzone będą ewentualne

dopłaty i spłaty.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.

Zgodnie

z

orzecznictwem

Sądu

Najwyższego

czynności

adwokata

ustanowionego przez sąd, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, nie

uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (zob.: postanowienie

SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, OSNC z 2008 r., nr 3, poz. 41;

postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., sygn. akt II CKN 341/98, OSNC z 1999 r., nr

6, poz. 123; postanowienie SN z dnia 14 sierpnia 1997 r., sygn. akt II CZ 88/97, OSNC z

1998 r., nr 3, poz. 40), co uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie pełnomocnikowi

skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.