III CNP 21/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 21/12

POSTANOWIENIE

Dnia 25 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa A. F. i B. J.

przeciwko T. Dystrybucja S.A.

o nakazanie wykonania czynności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 września 2012 r.,

na skutek skargi powoda A. F.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 1 marca 2012 r.,

odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz pozwanego

kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania wywołanego jej wniesieniem.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powoda A. F. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1 marca 2012 r. należy zważyć,

co następuje.

Przepis art. 4245 § 1 k.p.c. określa wymagania konstrukcyjne skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna

zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie

zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że

występuje

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający

wniesienie

skargi,

wniosek

o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy stanowi wyodrębniony i samoistny element skargi

oraz należy do wymogów konstrukcyjnych skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku. Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu

przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła, wskazania jej rodzaju,

wysokości i czasu powstania oraz uprawdopodobnienia, że szkoda już powstała

i jest następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a co z tym związane

powołania

lub

przedstawienia

na

tą

okoliczność

stosowanych

środków

uprawdopodobnienia uwiarygodniających jego twierdzenia w tym przedmiocie

(por. m.in.: postanowienie SN z dnia 14 grudnia 2011 r., II CNP 48/11, niepubl.,

postanowienie SN z dnia 28 października 2011 r., III CNP 22/11, niepubl.). W ujęciu

formalnym

wydanie

uprawdopodobnienie

wyroku,

którego

wyrządzenia

skarga

dotyczy,

szkody,

polega

spowodowanej

na

przez

przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem

wyroku niezgodnego z prawem. Powód nie wskazał jednak w uzasadnieniu skargi

żadnych środków uprawdopodobnienia, jak również nie dookreślił samej szkody

poprzez dokładne wskazanie rodzaju, wysokości i czasu powstania. Samo

twierdzenie strony o istnieniu szkody i jej wysokości bez uprawdopodobnienia tej

okoliczności w odrębnym wywodzie przy użyciu dowodów lub innych środków,

niespełniających wymagań wynikających z przepisów o postępowaniu dowodowym

(art. 243 k.p.c.) nie realizuje wymagań z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Wobec

nieuprawdopodobnienia szkody niniejsza skarga stanowi wyłącznie niedozwoloną

polemikę z ustaleniami faktycznymi Sądów orzekających w sprawie i także jako

taka jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia

analizy

prawnej

przepisów

dotyczących

środków

zaskarżenia,

których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby

odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego wyroku nie

przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I

CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub

które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżący musi „wykazać”,

a więc

nie

„wskazać”,

„przytoczyć”

czy

„uwiarygodnić”,

że

wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Wykazanie

w skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu

i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości

oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN

z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz.

140). Nie chodzi tylko o skargę kasacyjną, ale także o skargę o wznowienie

postępowania oraz o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie

orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności

(zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.).

Skarżący uzasadniając to, że w niniejszej sprawie wzruszenie zaskarżonego

postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe

wykazał niedopuszczalność skargi kasacyjnej powołując się na przepis art. 3982 § 1

k.p.c., ale nie przeprowadził dostatecznej analizy prawnej możliwości skorzystania

z innych środków prawnych, podnosząc jedynie ogólnikowo, że nie zachodzą

w niniejszej sprawie jakiekolwiek przesłanki, które uzasadniałyby przykładowo

wznowienie postępowania.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

424 k.p.c.

db