III CNP 21/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 21/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Nieruchomości "T. " – B. O., R. O. sp.j. w K.

przeciwko D. D.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2011 r.,

na skutek skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 24 kwietnia 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2009 r. Sąd Okręgowy w punkcie 1 zmienił

wyrok Sądu Rejonowego z dnia 6 stycznia 2009 r., a w punkcie 2 oddalił apelację

pozwanego w pozostałym zakresie.

Powodowie B. O. i R. O. spółka jawna „T.” w K. zaskarżyli wyrok skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia,

od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia,

wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe – także wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że każde wymaganie przewidziane

w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny i powinno być spełnione

samodzielnie, niezależnie od innych. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy

skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne, nie może zatem budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy

z tych elementów przedstawiony odrębnie (por. postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., i z dnia 27 lipca 2006 r., III CNP

25/06, niepubl.). Jeżeli ten sam przepis stanowi jednocześnie podstawę skargi oraz

przepis, z którym orzeczenie jest niezgodne, to należy przedstawić oba te elementy

w sposób wyraźnie wyodrębniony.

Tymczasem we wniesionej skardze powodowie powołali podstawy, ale nie

wskazali przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

co sprawia, że skarga ta nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 3

k.p.c.

Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 w związku

z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).