III CNP 2/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 2/12

POSTANOWIENIE

Dnia 17 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa R. C.

przeciwko „M.” sp. z o.o. w S.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 lutego 2012 r.,

na skutek skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 7 grudnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwana „M.” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z

dnia 7 grudnia 2010 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 27 lipca

2010 r., podnosząc, że przez wydanie tego orzeczenia została jej wyrządzona

szkoda na kwotę 5.332,84 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in. przytoczenie jej podstaw i ich

uzasadnienie oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne.

Każde z tych wymagań, tak jak i pozostałe wymienione w tym przepisie, jest

indywidualne

i

niezależne;

powinno

być

zatem

wyraźnie

wyodrębnione

i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta

istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych

i podlega odrzuceniu a limine.

Wniesiona przez skarżącą skarga nie zawiera jednego z powołanych wyżej

elementów konstrukcyjnych, niezbędnych do uznania jej za sporządzoną w sposób

prawidłowy i warunkującą merytoryczne rozpoznanie. Nie wymienia przepisów

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 424 5 § 1 pkt 3).

W orzecznictwie Sądu najwyższego zostało już wyjaśnione, że wymóg ten

jest samoistny i niezależny od wymogu wskazania podstaw skargi o stwierdzenie

niezgodności. Zwrócono uwagę, że postawienie przez prawodawcę jako dwu

odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem

w pełni świadomym i uzasadnionym. Instytucja skargi została ustanowiona w celu

stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 417 1 § 2 k.c.,

zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność

Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy

wykonywaniu

władzy

publicznej.

Niezgodność

z

prawem,

uzasadniająca

odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –

określona jasno przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego

orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność

orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy

wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są –

tożsame z przepisami, z którym orzeczenie jest niezgodne (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 6 listopada 2008 r., I BP 11/08, niepubl.

oraz z dnia 25 sierpnia 2010 r., II BU 2/10, niepubl.).

W konsekwencji przyjmuje się, że nie stanowi spełnienia wymagania

przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich

uzasadnienia, jak uczyniła to skarżąca.

Powołany brak czyni skargę, jako nie spełniającą wymagań z art. 424 5 § 1,

niedopuszczalną i prowadzi do jej odrzucenia (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.