III CNP 2/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 2/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi A. I.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

w sprawie z powództwa H. F.

przeciwko A. I. i G. I.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 kwietnia 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

A. I. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 5 marca 2009 r., którym Sąd ten – na skutek apelacji

pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 listopada 2008 r.,

zasądzającego od pozwanych A. I. i G. I. solidarnie na rzecz powódki H. F. kwotę

105 760 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 października 2006 r. – zmienił

zaskarżony wyrok i zasądzoną nim kwotę 105 760 zł zastąpił kwotą 73 600 zł, natomiast

w pozostałej części apelację oddalił.

Dokonując wstępnej kontroli wniesionej skargi Sąd Najwyższy zważył, co

następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna – obok oznaczenia orzeczenia, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenia podstaw skargi i ich uzasadnienia, wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, oraz wniosku o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem – zawierać także uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 – że występuje

wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi. Ponadto, stosownie do art. 424 5 §

2 k.p.c., skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma

procesowego. Wymagania określone w art. 4245 § 1 k.p.c. należą wymagań

konstrukcyjnych; braki w zakresie tych wymagań nie podlegają uzupełnieniu, a dotknięta

nimi skarga podlega odrzuceniu a limine ( art. 4248 § 1 k.p.c.).

Spełnienie

określonego

w

art.

4245

§

pkt

k.p.c.

wymagania

uprawdopodobnienia szkody wymaga złożenia przez skarżącego oświadczenia, że

szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienia tego

oświadczenia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III

CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz.

223). Z kolei spełnienie przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wymagania

wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, wymaga dokonania analizy przepisów dotyczących

środków prawnych, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia

– jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku.

W niniejszej sprawie skarżący nie spełnił wymagań okreslonych w art. 4245 § 1

pkt 4 i 5 k.p.c., nie podjął bowiem nawet próby wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a gdy chodzi

o uprawdopodobnienie szkody ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia, że

wykonanie zaskarżonego orzeczenia narazi go na istotną, bo wynoszacą prawie trzysta

tysięcy stratę materialną.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. orzekł,

jak w sentencji.