III CNP 2/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 2/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w W.

przeciwko D. W. - Komornikowi Rewiru X przy Sądzie Rejonowym w K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r.,

na skutek skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 13 października 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 października 2005 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok

Sądu Rejonowego z dnia 11 października 2004 r. w ten sposób, że zasądził od

pozwanej D. W. na rzecz powódki Spółdzielni Mieszkaniowej w W. kwotę 3 600 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia 2 czerwca 2004 r. do dnia zapłaty, a w pozostałej

części powództwo oddalił oraz częściowo oddalił apelację powódki.

Pozwana zaskarżyła ten wyrok skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 424 5 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), powinna zawierać – obok

oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, wykazania że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosku o stwierdzenie

niezgodności orzeczenia z prawem – także przytoczenie podstaw oraz ich

uzasadnienie oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne.

Wymagania przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., które powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, mają charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga

niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega

odrzuceniu a limine.

W postanowieniu z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 (niepubl.) Sąd

Najwyższy wyjaśnił, że każde wymaganie przewidziane w art. 424 5 § 1 k.p.c. ma

charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od

innych. W szczególności, skoro ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od

wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie

może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów

przedstawiony odrębnie. Tymczasem w skardze pozwanej nie wskazano – wbrew

wymaganiu określonemu w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. – przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Skarga pozwanej zawiera także inne usterki.

Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez

skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju

i rozmiaru – oraz

uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powołanie

i przestawienie dowodów (postanowienia z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

Biul. SN 2005, nr 10, s. 14 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl.; por.

także art. 243 k.p.c.). Skarżąca nie wypełniła tego obowiązku, gdyż ograniczyła się

wyłącznie do wskazania możliwości wystąpienia szkody w wysokości 4.724 zł, którą

zobowiązana jest uiścić na rzecz powódki na mocy zaskarżonego wyroku.

Należy podkreślić, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie służy zapobieganiu szkodzie, mogącej powstać

wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia, ale jest środkiem prawnym, który –

w razie jego uwzględnienia – stanowi postawę wystąpienia przeciwko Skarbowi

Państwa z powództwem o naprawienie szkody wyrządzonej orzeczeniem

sądowym, która już realnie wystąpiła (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).

Z tych względów, stwierdziwszy że skarga pozwanej nie spełnia wymagań

przewidzianych w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak

w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jc