III CNP 18/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 18/09

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa W. W.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta” S.A. o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2009 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 października 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2007 r., Sąd Okręgowy w K. oddalił powództwo

W. W. o zapłatę przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji „WARTA”

S.A. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2007 r., Sąd Okręgowy w K. odrzucił

apelację powoda wniesioną od ww. orzeczenia, a postanowieniem z dnia 9

października 2007 r., , Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie powoda na postanowienie

Sądu Okręgowego z dnia 9 sierpnia 2007 r.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 października 2007 r. stało się

przedmiotem przewidzianej w art. 4241 k.p.c. skargi powoda o stwierdzenie

niezgodności tego orzeczenia z prawem. Skarżący zarzucił, że orzeczenie to

zostało wydane z naruszeniem art. 370 k.p.c. Uprawdopodabniając wyrządzenie

szkody przez wydanie zaskarżonego orzeczenia skarżący podniósł, że „zamknięcie

powodowi drogi do rozpoznania sprawy w drugiej instancji przez Sąd Apelacyjny

naruszyło art. 78 Konstytucji i spowodowało powstanie szkody w postaci

niemożności odzyskania utraconego wynagrodzenia za pracę z powodu wypadku

samochodowego, któremu powód uległ. Skarżący dodał, że pomiędzy wydaniem

orzeczenia przez sad drugiej instancji a wyrządzoną szkodą istnieje adekwatny

związek przyczynowy, gdyż orzeczenie sądu drugiej instancji spowodowało

uprawomocnienie się wyroku sądu pierwszej instancji, który niezasadnie odmówił

powodowi prawa do odzyskania utraconego wynagrodzenia.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że przedmiotem skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być tylko to prawomocne

orzeczenie, przez którego wydanie została wyrządzona szkoda. Z tych względów

przyjęto np., że postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające apelację może

być przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia tylko wtedy, gdy szkoda została wyrządzona właśnie przez to

orzeczenie, a nie przez wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, podważanego

odrzuconą apelacją (postanowienie z dnia 27 kwietnia 2007 r., l CNP 20/07,

niepubl.), oraz że postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na

postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie

postępowania może być zaskarżone omawianą skargą tylko wówczas, gdy szkoda

została wyrządzona przez wydanie tego orzeczenia, a nie przez wydanie

orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania (postanowienie z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 139).

Tymczasem powód we wniesionej skardze wskazał, że szkoda, której doznał

na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia polega na pozbawieniu go możliwości

dochodzenia zapłaty z tytułu utraconych zarobków za czas niezdolności do pracy

na skutek doznanego wypadku samochodowego, co można odnieść tylko do

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 czerwca 2007 r., a nie do zaskarżonego

skargą postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 9 października 2007 r.

Z tego względu należało orzec jak w sentencji (art. 424 8 § 1 w związku

z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

md