III CNP 18/05 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05

Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na

postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o wznowienie

postępowania może być przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia tylko wtedy, gdy szkoda została

wyrządzona przez wydanie tego orzeczenia, a nie przez wydanie orzeczenia

objętego skargą o wznowienie postępowania.

Sędzia SN Jacek Gudowski

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi Wojciecha P. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem w sprawie z wniosku Gminy W. przy

uczestnictwie Skarbu Państwa-Wojewody M. i Starosty W. o zezwolenie na złożenie

świadczenia do depozytu sądowego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w

dniu 27 stycznia 2006 r., na skutek skargi Wojciecha P. o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w Krakowie

z dnia 26 kwietnia 2005 r.

odrzucił skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 stycznia 1976 r., wydanym w

sprawie I Ns (...)/76, Sąd Rejonowy w Wadowicach zezwolił Rejonowemu

Zarządowi Gospodarki Terenami przy Naczelniku Miasta W. na złożenie do

depozytu sądowego kwoty 104 906,50 zł tytułem odszkodowania należnego

nieżyjącej Antoninie P. Wojciech P. wniósł skargę o wznowienie postępowania w tej

sprawie, ale Sąd Rejonowy w Wadowicach – postanowieniem z dnia 20

października 2004 r. – odrzucił ją. Zażalenie skarżącego na to orzeczenie Sąd

Okręgowy w Krakowie – postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2005 r. – oddalił.

Na postanowienie Sądu Okręgowego skarżący wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie o

odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania należy uznać za orzeczenie

kończące postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241 k.p.c. (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 1966 r., II UZ 7/96,

OSNAPUS 1997, nr 12, poz. 226), rzecz jednak w tym, że przedmiotem skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być

wyłącznie orzeczenie, przez którego wydanie stronie została wyrządzona szkoda

(art. 4241 § 1 i art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W tym wypadku może chodzić wyłącznie o

postanowienie Sądu Rejonowego w Wadowicach z dnia 12 stycznia 1976 r., co

zresztą potwierdził sam skarżący, który – uprawdopodobniając wyrządzoną szkodę

– wskazał, że powstała ona na skutek zezwolenia „na wpłatę na jego rzecz

odszkodowania do depozytu sądowego w sprawie I Ns (...)/76 na podstawie decyzji

administracyjnej, której nieważność została aktualnie stwierdzona ostateczną

decyzją". Tego orzeczenia skarżący jednak nie zaskarżył, a gdyby zresztą to zrobił,

skarga i tak zostałaby odrzucona, gdyż zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Sąd

Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r.,

mającej moc zasady prawnej, III BZP 1/05 (OSNC 2006, nr 5, poz. 78), skarga o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od

orzeczeń, które stały się prawomocne z dniem 1 września 2004 r. i później.

Poza tym skarżący jest w błędzie, pozostając w przekonaniu, że wniesiona

przez niego skarga jest środkiem prowadzącym do „wzruszenia" zaskarżonego

postanowienia. Myli się także twierdząc, że skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia uzasadnia występowanie w sprawie

zagadnienia prawnego wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że jakkolwiek postanowienie sądu drugiej

instancji oddalające zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji

odrzucające skargę o wznowienie postępowania może być przedmiotem skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, to jednak szkoda

wyrządzona stronie – stanowiąca jeden z elementów uzasadniających skargę –

musi być następstwem wydania tego postanowienia, a nie orzeczenia

zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania. Skarżący takiej szkody nie

uprawdopodobnił ani nawet nie wskazał, należało zatem orzec, jak w sentencji (art.

4248 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).