III CNP 14/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 14/12

POSTANOWIENIE

Dnia 7 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa M. L.

przeciwko I. L.

o rozwód,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 sierpnia 2012 r.,

na skutek skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 marca 2012 r.,

odrzuca skargę i zasądza od pozwanej na rzecz powoda

kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 marca 2012 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanej

Iwony Lach od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 listopada 2011 r. orzekającego

rozwód stron.

Wyrok Sądu Apelacyjnego pozwana I. L. zaskarżyła skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,

wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy

wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma

charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od

innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro

więc ww. przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że

skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie.

Pozwana sformułowała w skardze zarzuty składające się na podstawy skargi

i obszernie je uzasadniła, jednak nie wskazała przepisu prawa, z którym

zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne.

Twierdzenie

skarżącej

zawarte

w uzupełnieniu skargi, iż „wskazuje na niezgodność z prawem wynikającą z …” nie

spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Podniesienie, że

sąd, wydając orzeczenie,

naruszył – w ocenie skarżącej – określone przepisy

prawa może być potraktowane wyłącznie jako zarzut odnośnie do orzeczenia,

a więc jako element podstaw skargi, a nie jako wskazanie przepisu prawa z którym

orzeczenie jest niezgodne.

Należy podkreślić, że także w ocenie Trybunału Konstytucyjnego wymaganie

ujęte w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. określa najistotniejsze z sześciu wymagań co do

treści, które spełniać musi każda skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. Przepis ten nawiązuje do samej istoty skargi, której

celem jest wykazanie

niezgodności z prawem

zaskarżonego

orzeczenia,

a wymaganie wskazania w skardze przepisu prawa, z którym w ocenie skarżącego

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, ma głębokie uzasadnienie w art. 77 ust. 1

Konstytucji. Trybunał trafnie także dostrzegł, że wskazanie przepisu, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, stanowi differentia specifica skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia i pozwala na

odróżnienie jej od innych szeroko rozumianych środków zaskarżenia (por. wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2011 r., SK 49/08, OTK-A 2011, nr 6,

poz. 55).

Nie można w związku z tym przejść obok faktu, że autor skargi pozbawił ją

konstruktywnych cech oraz ustrojowej i procesowej funkcji, skoro nie tylko nie

określił przepisu, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, ale także

z zapoznaniem

istoty

tego

nadzwyczajnego

środka

zażądał

uchylenia

zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania przed Sadem Najwyższym orzeczono na

podstawie art. 98 w związku z art. 42412 , art. 39821 i art. 391 k.p.c.

es