III CNP 14/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 14/11

POSTANOWIENIE

Dnia 28 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa B. B.

przeciwko L. B.-M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 września 2011 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 29 października 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2005 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej na

rzecz powoda kwotę 30 553,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Wyrok ten

pozwana zaskarżyła apelacją, w wyniku której wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia

29 października 2010 r. powództwo zostało w całości oddalone.

Wyrok

Sądu

Okręgowego

powód

zaskarżył

skargą

o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), powinna zawierać – obok

oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw

oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem

- także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał uwagę, że każde

wymaganie

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem

spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis ten wyraźnie

odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów

przedstawiony odrębnie (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 oraz

z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ.).

Należy podkreślić, że postawienie przez prawodawcę jako dwóch odrębnych

wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa,

z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni

świadomym i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi,

o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji

uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1

Konstytucji,

przewidującym

odpowiedzialność

Skarbu

Państwa

za

szkody

wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy

publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem uzasadniająca

odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –

jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie

skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują

niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 424 4 k.p.c.), a jeśli nawet tak się

dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być –

i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest

niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne,

tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw

skargi

lub

ich

uzasadnienia.

W

skardze

powołano

podstawy

skargi

z uzasadnieniem, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, należało zatem uznać, że skarga ta nie spełnia

omawianego wymagania.

Z tego względu Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).