III CNP 13/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 13/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku J. i S. małżonków R.

przy uczestnictwie A.T., [...]

o zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 czerwca 2009 r.,

na skutek skargi uczestnika A.T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W sprawie o zasiedzenie nieruchomości, postanowieniem z dnia 3 lipca

2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację uczestnika A.T. od postanowienia

Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 listopada 2006 r.

Uczestnik zaskarżył orzeczenie Sądu Okręgowego skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej od orzeczenia

Sądu drugiej instancji, choć była ona dopuszczalna (art. 519 1 § 1 k.p.c.). W związku

z tym jest oczywiste, że zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych było możliwe. Warunki dopuszczalności

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

przewidziane w art. 4241 § 1 k.p.c., nie zostały zatem spełnione (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07, OSNC-ZD 2008, nr

D, poz. 107).

Na marginesie należy zauważyć, że we wniesionej skardze błędnie zostały

oznaczone strony postępowania, tj. A.T. jest uczestnikiem postępowania, a nie

powodem, a J. i S.R. są wnioskodawcami, a nie pozwanymi. Poza tym zaskarżone

orzeczenia nie jest – jak twierdzi skarżący – wyrokiem, lecz postanowieniem.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c.

w związku z art. 4245 1 pkt 5 k.p.c.).