III CNP 1/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 1/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa R.W.

przeciwko P. S.A.

o ustalenie istnienia umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2009 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt [...],

1. odrzuca skargę;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1.200

(jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia narusza art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., zgodnie z którym jednym

z niezbędnych elementów takiej skargi jest wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia

z

prawem.

Skarga

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia nie jest środkiem prawnym (ani zwyczajnym, ani

nadzwyczajnym), który służyłby do kwestionowania prawomocnych orzeczeń

sądów II instancji i byłby surogatem skargi kasacyjnej w sprawach, w których

skarga kasacyjna nie przysługuje. Taką funkcję skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia zdaje się widzieć skarżący, czego dowodem

jest, że w analizowanej właśnie sprawie najpierw złożył skargę kasacyjną, a gdy

została ona odrzucona ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu sporu

(odrzucenie to zakwestionował zażaleniem, które Sąd Najwyższy oddalił), to

wystąpił

właśnie

z niniejszą

skargą.

Tymczasem

skarga o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie prowadzi w żadnym

wypadku

do

podważenia

rozstrzygnięcia

i

ponownego

merytorycznego

rozpatrywania sprawy. Zmierza ona wyłącznie do wydania przez Sąd Najwyższy

orzeczenia

prejudycjalnego,

umożliwiającego

dochodzenie

ewentualnego

odszkodowania od Skarbu Państwa za wadliwe orzeczenie sądowe. Konsekwencją

opisanego charakteru i celu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia są jej wymagania wskazane w art. 424 5 § 1 k.p.c.,

a wśród nich wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Choć zatem badana skarga zawiera tzw. „wnioski skargi”, to mimo, że mówią one

o żądaniu stwierdzenia niezgodności wyroku z prawem, to dalej występuje żądanie

uchylenia kwestionowanego wyroku i przekazania sprawy do ponownego

rozpoznania sądowi niższej instancji. W ten sposób jest to w istocie wniosek, jaki

można zawrzeć w skardze kasacyjnej, lecz nie w skardze o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie jest bowiem możliwe,

nawet przy hipotetycznym przyznaniu racji skarżącemu, wydanie orzeczenia

zgodnego z jego wnioskiem, zatem z punktu widzenia art. 424 5 § 1 pkt 6 k.p.c.

należy przyjąć, że skarga nie zawiera niezbędnego wniosku o stwierdzenie

niezgodności orzeczenia z prawem, a jedynie pozór takiego wniosku. W takim

stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.