III CKN 983/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CKN 983/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Andrzej Wypiórkiewicz

Sędziowie:

SN - Henryk Pietrzkowski (spraw.)

SN - Marek Sychowicz

Protokolant: Bożena Nowicka

po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2000 r.

na rozprawie sprawy z powództwa A. K.

przeciwko P. S.A., Inspektoratowi w Ł.

o odszkodowanie

na skutek kasacji powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 lipca 1998 r., sygn. akt I A Ca […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Powódka żądając zasądzenia od strony pozwanej kwoty 20.000 zł.

„tytułem odszkodowania z powodu znacznego pogorszenia się jej sytuacji

życiowej”, oparła to roszczenie na podanym w pozwie twierdzeniu, że „jest bez

jakichkolwiek

źródeł

utrzymania

i

możliwości”

wskutek

wypadku

komunikacyjnego, w którym doznała urazu głowy, a jej ojciec zginął.

W

postępowaniu

przed

Sądem

Wojewódzkim

powódka

podała

okoliczności dotyczące jej sytuacji życiowej i materialnej przed wypadkiem i po

wypadku, a nadto wyjaśniła, że w wypadku doznała urazu głowy i zaszła

konieczność założenia szwów.

Sąd Wojewódzki w S. wyrokiem z dnia 4 marca 1998 r. oddalił

powództwo, uznając, że powódka nie wykazała, aby wskutek śmierci ojca

nastąpiło znaczne pogorszenie jej sytuacji życiowej (art. 446 § 3 k.c.).

W apelacji powódka twierdząc, że wskutek wypadku utraciła możliwości

studiowania, a nadto odniosła obrażenia, które spowodowały cierpienia

uzasadniające zasądzenie zadośćuczynienia, wnosiła o „zmianę zaskarżonego

wyroku i zasądzenie kwoty 10.000 zł. z tytułu zadośćuczynienia i pogorszenia

widoków na przyszłość”.

Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 8 lipca 1998 r. oddalił apelację

uznając, że dokonana przez Sąd Wojewódzki, na podstawie art. 446 § 3 k.c.,

ocena zgłoszonego roszczenia jest prawidłowa. Stwierdził ponadto, że skoro

powódka nie dochodziła roszczenia o zadośćuczynienie, to stwierdzenia zawarte

w apelacji, które miałyby uzasadniać żądanie oparte na art. 445 § 1 k.c., są

bezprzedmiotowe.

W kasacji, która oparta została na podstawie naruszenia przepisów

postępowania – art. 187, art. 316 i art. 321 § 2 k.p.c., powódka wnosiła

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Wobec tego, że powódka zarówno w pozwie, jak również w postępowaniu przed

Sądem Wojewódzkim twierdziła, że doznała w wypadku komunikacyjnym

urazu głowy i zachodziła konieczność założenia szwów, to rzeczą tego Sądu

było, pomimo braku żądania zasądzenia zadośćuczynienia, orzec negatywnie lub

pozytywnie o tym roszczeniu. Obowiązek taki wynika z art. 321 § 2 k.p.c.

Naruszenie tego

obowiązku

rodzi

uprawnienie

do

złożenia wniosku

o uzupełnienie wyroku (art. 351 k.p.c.), nie uzasadnia natomiast składania

apelacji, opartej na zarzucie naruszenia art. 321 § 2 k.p.c. Podstawową bowiem

przesłankę środka odwoławczego stanowi istnienie zwalczanego orzeczenia.

Jeżeli zaś sąd, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 321 § 2 k.p.c., nie

wyszedł ponad żądanie strony, to w tym zakresie nie wydał żadnego orzeczenia,

w szczególności nie ma tu orzeczenia negatywnego, skoro wobec braku żądania

sąd niczego nie oddalił (por. uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia

2.VI.1964 r. I PR 10/63 - OSNCP 1965, poz. 80). Brak wyroku jako

niezbędnego substratu zaskarżenia powoduje niedopuszczalność apelacji,

a w konsekwencji jej odrzucenie. Sąd Apelacyjny jednak apelacji w tej części

nie odrzucił, lecz ją oddalił. Rozstrzygnięciem takim z przyczyn oczywistych

i wyżej wskazanych nie mógł naruszyć art. 321 § 2 k.p.c.

Skoro więc kasacja oparta została na zarzucie, którego nie można

przypisać Sądowi Apelacyjnemu, należało ją oddalić na podstawie art. 39312

k.p.c.

aw

jg