III CKN 95/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CKN 95/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 stycznia 1999 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - T. Żyznowski (spraw.)

Sędziowie:

SN - B. Myszka

SN - E. Skowrońska-Bocian

Protokólant: M. Czarnecka

po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 1999 r.

na rozprawie sprawy z powództwa E. S.

przeciwko S. S.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego

na skutek kasacji powódki

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł.

z dnia 13 listopada 1997 r., sygn. akt I Ca […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

W uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji - oddalającego apelację

powódki - tenże Sąd przytoczył bezsporne ustalenia z których wynika, że sporny

lokal pozwany S. S. otrzymał jako funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej. Było

to mieszkanie funkcyjne. Po rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa stron

i podziale ich majątku wspólnego, wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 29 sierpnia 1986 r. sygn. akt I C […] powódka E. S. została eksmitowana

z tego lokalu. Jednakże nie przyjęła żadnych z propozycji lokali zastępczych.

Po zwolnieniu powoda ze służby Policji, decyzją Komendanta Wojewódzkiego

Policji w Ł. z dnia 2 marca 1993 r. sporne mieszkanie zostało przekazane

do dyspozycji Gminy Miejskiej w Ł.. Z wymienioną datą lokal ten stracił

charakter mieszkania zakładowego. Pozwany nie utracił uprawnienia do tego

lokalu (art. 55 cyt. 2 ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych).

Po wydaniu wyroku eksmitującego powódkę nie nastąpiło zdarzenie o jakim

mowa w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c.

Kasację złożyła powódka.

Skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz niewłaściwe

zastosowanie art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali

mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - zamiast prawidłowo art. 59 tej

ustawy.

Wskazując na powyższe skarżąca wnosiła o zmianę zaskarżonego orzeczenia

i uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku

z przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpoznania. W złożonej odpowiedzi

na kasację pozwany S. S. wnosił o oddalenie kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kategoria mieszkań zakładowych - łącznie z ustawową definicją tego pojęcia została wprowadzona ustawą z dnia 16 lipca 1987 r. o zmianie ustawy prawo

lokalowe (Dz. U. Nr 21, poz. 124). Druga nowela z dnia 7 kwietnia 1989 r.

o zmianie ustawy, zmieniającej ustawę - Prawo lokalowe (Dz. U. Nr 20,

poz.108) dotyczyła wyłącznie mieszkań zakładowych oddanych w najem przed

1 stycznia 1989 r. Z przepisów tychże m.i. wynika, że z dniem 1 stycznia 1988 r.

stały

się

w

szczególności

mieszkaniami

zakładowymi

dotychczasowe

mieszkania funkcyjne oraz inne mieszkania przydzielone osobom wskazanym

przez zakład pracy - oczywiście o ile mieszkania te znajdują się w budynku

o których stanowił art. 55 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe

(jedn. tekst Dz. U. z 1987, Nr 30, poz. 165 ze zm.). Obowiązująca od dnia

12 listopada 1994 r. ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach

mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509 ze zm.) nie zna kategorii mieszkań

zakładowych lecz w przepisach wprowadzających (w tym także art. 55 ust. 2

powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) - art. 55 i 58 ustawa

utrzymała w mocy najem tej kategorii mieszkań. Wskazać należy, że art. 10

Prawa lokalowego z 1974 r. stanowił, że najem mieszkania wynikał albo

z umowy najmu, albo z ostatecznej decyzji administracyjnego o przydziale.

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie

powołanych przepisów zamiast prawidłowo - zdaniem skarżącej art. 59 ustawy

o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych - jest oczywiście chybiony.

Wymieniony art. 59 ustawy stanowi, że umowa najmu lokalu, zawarta

na warunkach i w trybie określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 30 ustawy wymienionej w art. 67 pkt. 2 na okres zajmowania stanowiska lub

pełnienia funkcji przez najemcę, wygasa po upływie tego okresu. Artykuł 30

prawa lokalowego (zbliżoną regulację zawiera art. 19 ust. 1, ustawy o najmie)

upoważniał Radę Ministrów do określenia warunków i trybu oraz zwalniania

mieszkań przez osoby wymienione w przepisach o wynagrodzeniu osób

zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz do podobnego określenia

w stosunku do innych osób pełniących odpowiedzialne funkcje państwowe

lub społeczne. Nastąpiło to w uchwale nr 185 Rady Ministrów z dnia 30 grudnia

1989 r. w sprawie warunków i trybu oraz zwalniania mieszkań przez osoby

zajmujące kierownicze stanowiska państwowe oraz pełniące odpowiedzialne

funkcje państwowe (MP Nr 44, poz. 352). Uchwała - uwzględniając zawarte w

niej ograniczenia podmiotowe i przedmiotowe dotyczy wyłącznie mieszkań w

budynkach zarządzanych przez państwowe jednostki organizacyjne, będących w

dyspozycji (Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów, właściwych wojewodów

oraz prezydentów W., K. i Ł.. Unormowaniem tym objęto - na podstawie

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 1993 r. w sprawie warunków

i trybu zajmowania oraz zwalniania mieszkań przez członków Krajowej Rady

Radiofonii i Telewizji (Dz. U. Nr 80, poz. 337) - członków wymienionej

KRRiT. Ustalenia faktyczne, których nie kwestionuje skarżąca wykluczają aby

pozwany należał do kręgu podmiotów określonych w przytoczonej uchwale

nr 185 Rady Ministrów, co przesądza o bezzasadności kasacji. Nie nastąpiły

żadne

zdarzenia niweczące uprawnienia pozwanego do spornego lokalu

i uzasadniające uwzględnienie powództwa na żadnej podstawie z art. 840 § 1

pkt 2 k.p.c. Postępowanie powódki nie respektującej prawomocnego orzeczenia

sądowego i uniemożliwiającej pozwanemu realizację jego uprawnień nie może co nie wymaga szerszego uzasadnienia - stanowić takiej podstawy.

Postanowienia obowiązującego porządku prawnego - nie wyłączając przepisów

Konstytucji - nie pozwalają na aprobatę takiego sposobu postępowania.

Z przyczyn powyższych i na podstawie art. 39312 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji wyroku.

aw

db