III CKN 934/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CKN 934/98

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 października 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN – Tadeusz Domińczyk

Sędziowie:

SN – Zbigniew Kwaśniewski

SN – Kazimierz Zawada (spraw.)

Protokolant: Iwona Budzik

po rozpoznaniu w dniu 19 października 2000 r.

na rozprawie sprawy z powództwa Z. M.

przeciwko Gminie Miejskiej K.

o zapłatę

na skutek kasacji pozwanej Gminy Miejskiej K.

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w L.

z dnia 8 maja 1998 r., sygn. akt II Ca […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Wojewódzki w L. zasądził od pozwanej Gminy

na rzecz powoda 5999, 60 zł; w tym zakresie uznał za uzasadnione żądanie

powoda obniżenia wysokości ceny sprzedanego mu przez stronę pozwaną

w dniu 22 lipca 1994 r. lokalu mieszkalnego z powodu jego wad fizycznych.

W skardze kasacyjnej strona pozwana zarzuciła, że wyrok Sądu Wojewódzkiego

został wydany z naruszeniem art. 299 k.p.c. (przez zaniechanie przesłuchania

stron) oraz naruszeniem art. 556 (przez przyjęcie, że pozwana gmina jest

odpowiedzialna za wady fizyczne sprzedanego lokalu), art. 563 § 1 (przez

przyjęcie, że powód nie utracił uprawnień z tytułu rękojmi) i art. 568 § 1 k.c.

(przez przyjęcie, że nie upłynął przewidziany w tym przepisie termin

przedawnienia).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 299 k.p.c., sąd zarządzi dowód z przesłuchania stron, gdy po

wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku, pozostały nie wyjaśnione

fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona pozwana nie wykazała zaś, że

w sprawie wystąpiła taka właśnie sytuacja, którą ma na względzie art. 299 k.p.c.

Jej odwołanie się do tego przepisu jest całkowicie gołosłowne. Dlatego

podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, dotyczący tego przepisu, musi być

uznany za chybiony.

Wobec nietrafności zarzutu skierowanego pod adresem art. 299 k.p.c., pozostałe

podniesione w skardze kasacyjnej uchybienia, odnoszące się do przepisów

prawa materialnego, powinny być ocenione przy uwzględnieniu stanu

faktycznego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego wyroku. W takim

bowiem razie, Sąd Najwyższy jest, jak to formułuje art. 39315 k.p.c., związany

tym stanem. Oceniając, czy Sąd Wojewódzki naruszył art. 563 § 1, art. 556 i art.

568 § 1 k.c., należy zatem mieć na uwadze przyjęte przez Sąd Wojewódzki

ustalenia faktyczne, wskazujące, między innymi, na ujawnienie się na sufitach

lokalu powoda w sierpniu 1995 r. żółtych przebarwień (wykwitów) i na

zawiadomienie strony pozwanej przez powoda o tych przebarwieniach przed

upływem miesiąca od ich dostrzeżenia.

Na tle wspomnianych ustaleń, wymienione ostatnio zarzuty są bezzasadne.

Przebarwienia (wykwity) na tynku w lokalu kupionym przez powoda musza być

uznane, zgodnie z nie zakwestionowaną skutecznie przez stronę pozwaną opinią

biegłego, za wady fizyczne rzeczy w rozumieniu art. 556 § 1 k.c. Są one

zarazem bez wątpienia wadami budynku w znaczeniu art. 568 § 1 k.c. Dlatego

realizacja uprawnień powoda z tytułu rękojmi nie jest ograniczona terminem

rocznym, odnoszącym się do innych wad niż wady budynku, lecz terminem

trzyletnim, liczonym od dnia, w którym rzecz została kupującemu wydana.

Należy zaznaczyć, że termin ten, inaczej niż przyjmuje skarżący, nie jest

terminem przedawnienia, lecz terminem zawitym. Skutkiem jego upływu jest

bowiem wygaśnięcie objętych nim uprawnień, nie zaś możliwość podniesienia

zarzutu, o którym mowa w art. 117 § 2 k.c. Skoro Sąd Wojewódzki przyjął, że

powód zawiadomił stronę pozwaną o wadzie w terminie zakreślonym w art. 563

§ 1 k.c., a strona pozwana tego ustalenia skutecznie nie zakwestionowała, nie

może być też – rzecz jasna - mowy o utracie przez powoda uprawnień z tytułu

rękojmi wskutek niezachowania terminu zastrzeżonego w art. 563 § 1 k.c.

Z przytoczonych powodów skargę kasacyjną, jako oczywiście nieuzasadnioną,

należało oddalić (art. 39312 k.p.c.).

aw

jb.