III CKN 424/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CKN 424/98

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 1998 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

-

Z. Strus (spraw.)

Sędziowie:

SN

-

M. Sychowicz

SA

-

M. Grzelka

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 1998 r.

sprawy z powództwa M. T. i K. T. oraz S. T.

przeciwko Z. G. i C. G.

o eksmisję z nieruchomości

na skutek kasacji powodów

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T.

z dnia 22 stycznia 1998 r., sygn. akt I Ca […]

postanawia:

odrzucić kasację.

UZASADNIENIE

Sąd Wojewódzki w T. po rozpoznaniu sprawy z powództwa M. T., K. T. i S. T.

przeciw Z. G. i C. G. o wydanie nieruchomości gruntowej, na skutek apelacji

pozwanych

zmienił

wyrok

Sądu

pierwszej

instancji

i

oddalił

powództwo.

Podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie, że zgromadzony w sprawie materiał

nie potwierdza prawa własności powodów do nieruchomości stanowiącej przedmiot

sporu.

Kasacja od tego wyroku wniesiona przez adwokata w imieniu powodów

określa „wartość przedm. sprawy” w kwocie 5.200 zł. Sąd drugiej instancji

przedstawił ją wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

Kasacja jest niedopuszczalna. Pomijając niewłaściwe określenie wartości

jako dotyczącej przedmiotu sprawy, gdy w art. 393 pkt 1 kpc mowa o wartości

przedmiotu zaskarżenia, w myśl powołanego przepisu w sprawach o świadczenie

kasacja nie przysługuje jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć

tysięcy złotych. Pełnomocnik wskazał wprawdzie kwotę o 200 zł wyższą od ustalonej

granicy wartościowej kasacji jednak czynność ta jest bezskuteczna, gdyż w pozwie

wartość przedmiotu sporu oznaczono na kwotę 500 zł i nie podlegała ona

sprawdzeniu. Do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia stosuje się zaś

odpowiednio przepisy o wartości przedmiotu sporu.

Powództwo o wydanie nieruchomości ( w rozpoznawanej sprawie wyłączono

budynki będące częściami składowymi) należy do kategorii powództw o świadczenie.

Dlatego dopuszczalność kasacji podlega ograniczeniom zawartym w art. 393

pkt 1 kpc. W myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego niedopuszczalne

jest oznaczanie wartości zaskarżenia w kwocie wyższej niż wartość przedmiotu

sporu ( post. SN z 18 grudnia 1996 r. I CKN 21/96 – OSNC 1997 r., z. 4, poz. 42).

Dlatego w rozpoznawanej sprawie kasacja podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej

instancji

(art.

3935

kpc),

a

gdy

została

bezpodstawnie

przedstawiona

Sądowi Najwyższemu podstawą rozstrzygnięcia zawartego w sentencji był przepis

art. 3938 § 1 kpc.

aw

jb.