III CKN 411/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CKN 411/97

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 marca 1998 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

-

G. Filcek (spraw.)

Sędziowie: SN

-

T. Domińczyk

SN

-

K. Kołakowski

Protokolant: J. Krajewska

po rozpoznaniu w dniu 11 marca 1998 r.

na rozprawie sprawy z powództwa K. Ł.

przeciwko Skarbowi Państwa - Zespołowi Opieki Zdrowotnej w D.

o zapłatę

na skutek kasacji powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 25 czerwca 1997 r., sygn. akt I ACa […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

K. Ł. żądała od Skarbu Państwa - Zespołu Opieki Zdrowotnej w D.

15.000 zł zadośćuczynienia za narażanie jej na cierpienie i niebezpieczeństwo

utraty życia wskutek zastosowania przy operacji niewłaściwej narkozy, której

następstwem było wystąpienie odmy płucnej i podskórnej.

Strona pozwana domagała się oddalenia powództwa twierdząc, że nie ma

podstaw do obarczenia jej odpowiedzialnością za to, że 30.06.1994 r.

znieczulono powódkę przy zastosowaniu narkozy ogólnej oraz że po operacji

pojawiła się u powódki odma płucna i podskórna. Zastosowanie narkozy ogólnej

było konieczne, ponieważ powódka nie zgodziła się na inny rodzaj znieczulenia.

Powstanie zaś odmy było związane z trwającą u powódki od lat chorobą astmy i

zmienioną chorobowo tkanką płucną.

Wyrokiem z 21.III.1997 r. Sąd Wojewódzki w W. oddalił powództwo

opierając się na następujących ustaleniach:

Powódka od lat cierpi na astmę, epilepsję i pozostaje pod opieką Poradni

Zdrowia psychicznego. Przed 30 czerwca 1994 r. powódka była 6-krotnie

operowana w znieczuleniu ogólnym bez żadnych ujemnych następstw. W

czerwcu 1994 r. nie zgodziła się na proponowane jej znieczulenie dordzeniowe,

zatem znieczulenie ogólne okazało się konieczne. Po wybudzeniu się ze

znieczulenia

u

powódki

nastąpiły

wymioty,

które

były

najbardziej

prawdopodobną przyczyną pęknięcia pęcherza płucnego i wystąpienia odmy

płucnej i podskórnej. Rozpoznanie odmy nastąpiło bezzwłocznie, a jej

likwidacja nie przedłużyła pobytu powódki w szpitalu. Odma nie spowodowała

żadnego uszczerbku na zdrowiu.

Na

podstawie

opinii

Konsultanta

Wojewódzkiego

do

spraw

Anastezjologii Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej […] Izby Lekarskiej

odmówił wszczęcia postępowania wyjaśniającego przeciwko lekarzowi, który

dokonał znieczulenia powódki, a biegli Akademii […] w W. wykluczyli

popełnienie przez niego błędu lekarskiego.

Powódka złożyła apelację opartą na zarzucie naruszenia art. 417 § 1 kc,

która wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 25 czerwca 1997 r. została

oddalona.

Powódka zaskarżyła ten wyrok w kasacji opartej na obu podstawach

wymienionych w art. 3931 kpc, przypisując Sądowi naruszenie art. 417 § 1 kc

oraz naruszenie art. 378 § 2 kpc wskutek nierozpoznania istoty sprawy w świetle

danych

zawartych

w

karcie

informacyjnej

Katedry

Kliniki

Chorób

Wewnętrznych i Alergologii […] w W. z dnia 16.V.1997 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 39311 kpc Sąd Najwyższy, z wyjątkiem dotyczącym

nieważności postępowania, rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Granice te

określają podstawy kasacji i wskazane w ramach tych podstaw przepisy

postępowania. W ramach pierwszej z tych podstaw skarżąca wskazała art. 417 §

1 kc, który określa podstawę odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę

wyrządzoną

przez

funkcjonariusza

państwowego

przy

wykonywaniu

powierzonej mu czynności. O tym czy przepis ten mógł być w sprawie

zastosowany, czy też nie było podstaw do jego zastosowania, decydują wyniki

postępowania dowodowego, tj. dokonane po rozważeniu dowodów ustalenia

faktyczne. Ustaleń tych dokonał Sąd I inst. i w ich świetle uznał, że nie została

wykazana podstawa odpowiedzialności Skarbu Państwa wobec powódki.

Składając apelację powódka nie podważyła ustaleń faktycznych będących

podstawą niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia. Również w kasacji powódka

nie wykazała, że dokonanie ustaleń faktycznych nastąpiło z naruszeniem

przepisów postępowania. Powołanie się na naruszenie art. 378 § 2 kpc nie

mogło spełnić takiego zadania.

Przepis art. 378 § 2 kpc zawiera nakaz uchylenia orzeczenia Sądu I inst. w

wypadku dostrzeżenia nieważności postępowania, co nie wchodziło w tej

sprawie w rachubę, względnie w wypadku oceny, że Sąd I inst. nie rozpoznał

istoty sprawy. Nie wchodząc szerzej w rozważania, co należy rozumieć

generalnie przez „istotę sprawy”, na użytek niniejszej sprawy można

powiedzieć, że Sąd II inst. zobowiązany byłby do uchylenia zaskarżonego

wyroku, gdyby stwierdził, że Sąd I inst. nie wyjaśnił okoliczności faktycznych

niezbędnych do zajęcia stanowiska, czy istniały przewidziane w art. 417 § 1 kc

przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa. Takiego zarzutu nie można

byłoby jednak formułować pod adresem Sądu I inst. w oparciu o treść okazanej

Sądowi Apelacyjnemu i załączonej do kasacji karty informacyjnej z dnia 16

maja 1997 r. Po pierwsze dlatego, że podane w tej karcie wyniki badania

„domniemanej alergii” powódki na leki, pochodzące z 1997 r. nie byłyby

miarodajne do oceny stanu z czerwca 1994 r. kiedy miało miejsce

kwestionowane znieczulenie powódki. Po drugie zaś dlatego, że wyniki

wspomnianego badania nie potwierdziły występowania u powódki alergii na

leki. Oceny tej nie podważa w żadnym razie zalecenie unikania stosowania w

przyszłości leku o nazwie T.. Zalecenie to zostało bowiem dokonane

„niezależnie”

od

otrzymanych

wyników

badania.

W

powyższych

okolicznościach Sąd II inst. nie miał żadnych podstaw do przyjęcia, że

omówiona wyżej karta informacyjna wskazywała na niedociągnięcia Sądu I inst.

w rozpoznaniu istoty sprawy.

W sytuacji gdy nie doszło do wykazania Sądowi II inst. naruszenia

przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (art.

3931 pkt 2 kpc) i gdy skutkiem tego Sąd Najwyższy zobowiązany był ocenić

postawiony w kasacji zarzut naruszenia art. 417 § 1 kc na tle dokonanych

ustaleń faktycznych, ocena ta nie mogła być krytyczna. Dokonane ustalenia

wyłączają bowiem istnienie podstaw odpowiedzialności Skarbu Państwa

przewidzianych w art. 417 § 1 kc. W takim zaś wypadku nie można było

zgodzić się z zarzutem naruszenia tego przepisu.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznał kasację za bezpodstawną i

w oparciu o art. 39312 kpc orzekł jak w sentencji.

aw

jb.