III CKN 291/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CKN 291/98

POSTANOWIENIE

Dnia 5 maja 1999 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSN - M. Wysocka (spraw.)

Sędziowie:

SN - Z. Strus

SN - Z. Świeboda

Protokólant: J.Krajewska

po rozpoznaniu w dniu 5 maja 1999 r.

na rozprawie sprawy z powództwa J. F.

przeciwko P. – […] w W.

o zapłatę

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 25 września 1997 r., sygn. akt I Ca […]

p o s t a n a w i a:

I. odrzucić kasację;

II. nie obciążać powoda obowiązkiem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego na rzecz strony pozwanej.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 1997 r. Sąd Wojewódzki w J. podwyższył

rentę uzupełniającą zasądzoną na rzecz J. F. od […] Dyrekcji Okręgowej P.

do kwot określonych w sentencji i oddalił powództwo w pozostałej części

(t.j. w odniesieniu do dalej idącego żądania podwyższenia renty oraz w całości

do roszczeń odszkodowawczych).

W wyniku rozpoznania apelacji powoda Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem

z dnia 25 września 1997 r. :

1. zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 (podwyższającym rentę) poprzez

podwyższenie renty o dalsze określone kwoty;

2. uchylił wyrok w części oddalającej powództwo co do kwoty 50 tysięcy zł.

i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi

Wojewódzkiemu;

3. oddalił dalej idącą apelację.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego „w części dotyczącej określenia

renty wyrównawczej (pkt I wyroku)” i wniósł „o uchylenie zaskarżonego

wyroku w części objętej kasacją oraz pkt 1 wyroku Sądu Wojewódzkiego”.

Kasacja opiera się na twierdzeniu, iż wskutek naruszenia prawa materialnego

(art. 444 § 2 k.c. i art. 907 § 2 k.c.) podwyższono rentę do kwot zbyt niskich w

stosunku do uzasadnionego żądania powoda.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja rozpoznawana jest w jej granicach (art. 39311 k.p.c.). Granice te

wyznaczane są między innymi przez wskazany w kasacji zakres zaskarżenia określenie przez skarżącego w jakiej części zaskarża on wyrok. W części

niezaskarżonej wyrok staje się prawomocny i Sąd Najwyższy nie może objąć jej

rozpoznaniem i rozstrzygnięciem.

Z wyraźnego i jednoznacznego sformułowania kasacji wynika, że nie obejmuje

ona zaskarżeniem pkt III wyroku Sądu Apelacyjnego, to jest orzeczenia

o oddaleniu apelacji. Oddalenie to obejmuje żądanie podwyższenia renty „dalej

idące”, czyli zmierzające do podwyższenia renty w stopniu wyższym, aniżeli

kwoty zasądzone w pkt I ; niezaskarżenie wyroku Sądu II instancji w tej części

spowodowało jego uprawomocnienie się, a w konsekwencji - wyłączenie

możliwości

rozpoznania

w

postępowaniu

kasacyjnym

wyroku

Sądu

Apelacyjnego w części oddalającej apelację.

W kasacji zaskarżono wyrok Sądu II instancji w tej tylko części (pkt I), w której

żądanie powoda zostało uwzględnione. Dopuszczalność środka odwoławczego

nie jest uzależniona od wykazania przez skarżącego „interesu prawnego”

w zaskarżeniu, jednakże nieodzowne jest istnienie substratu, przedmiotu

zaskarżenia. Tymczasem ta część orzeczenia, którą zaskarżono kasacją zawiera

wyłącznie rozstrzygnięcie korzystne dla powoda, a jej uchylenie nie może

doprowadzić do polepszenia sytuacji powoda. Uprawomocnienie się wyroku

w części oddalającej żądanie ponad kwoty określone w pkt I wyroku Sądu

Apelacyjnego wyklucza możliwość zasądzenia w niniejszym postępowaniu

kwoty wyższej, a jedyną możliwą konsekwencją uwzględnienia tak określonego

żądania (nie pogarszającą sytuacji powoda), byłoby wydanie rozstrzygnięcia

takiej samej treści (zasądzenia renty w takiej wysokości, jaka obecnie wynika

z pkt I zaskarżonego wyroku).

Omówione

okoliczności

o niedopuszczalności

określonego

kasacji

prowadzić

powoda,

jg

wywołanej

do

konkluzji

brakiem

właściwie

przedmiotu (zakresu) zaskarżenia. Uzasadniało to odrzucenie

kasacji, na podstawie art. 3938 § 1 k.p.c.

aw

muszą