III CKN 1036/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CKN 1036/98

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - Antoni Górski (spraw.)

Sędziowie:

SN - Henryk Pietrzkowski

SN - Marek Sychowicz

Protokolant: Iwona Budzik

po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2000 r.

na rozprawie sprawy z powództwa W. M.

przeciwko W. P.

o rozwiązanie umowy najmu lokalu,

na skutek kasacji pozwanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w S.

z dnia 28 maja 1998 r., sygn. akt I Ca […]

oddala kasację.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 marca 2000 r. Sąd Rejonowy w S. rozwiązał łączący

strony stosunek najmu i nakazał pozwanej aby opróżniła i wydała powodowi

w terminie 14-tu dni od uprawomocnienia się tego wyroku lokal mieszkalny

stanowiący przedmiot najmu i przeniosła się na koszt powoda do wskazanego

w wyroku lokalu zamiennego. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że

podstawą uwzględnienia powództwa była konieczność wykonania przez

wynajmującego powoda kapitalnego remontu całego domu, w którym znajduje

się sporny lokal (art. 33 i 35 ustawy z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali

mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - Dz.U. Nr 105 z 1994 r. ze zm.).

Apelacja pozwanej od tego rozstrzygnięcia została uwzględniona wyrokiem

Sądu Okręgowego w S. z 28 maja 1998 r. jedynie przez przesunięcie terminu

wydania spornego lokalu na dzień 1 sierpnia 1998 r., natomiast w części,

w której

kwestionowała

samą

zasadę

powództwa

została

oddalona,

jako niesłuszna.

W kasacji od tego wyroku opartej na podstawie naruszenia przepisów

postępowania w postaci art. 378 § 2 kpc i art. 233 § 1 kpc pełnomocnik

pozwanej wnosił o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Odwoławczemu lub Sądowi pierwszej

instancji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Przede wszystkim należy stwierdzić, uwzględniając całą treść kasacji oraz

jej konstrukcję formalno-prawną, że powołanie się w niej na naruszenie art. 84

kc jest nieporozumieniem. Przepis ten dotyczy bowiem czynności prawnych

materialnych, a nie procesowych. Skoro zaś w kasacji kwestionuje się

prawidłowość odczytania przez Sąd właściwej treści zeznań przesłuchanej

w charakterze strony pozwanej, to w takim kontekście art. 84 kc nie może mieć

w ogóle zastosowania. Dlatego też odwoływanie się do niego w kasacji jest

błędne i tym samym nieskuteczne.

Nie można też podzielić zastrzeżeń pozwanej co do dokonanej przez Sąd oceny

materiału dowodowego zebranego w sprawie. Z istoty postępowania

kasacyjnego wynika, że orzekający w nim Sąd Najwyższy jest Sądem co do

prawa, a nie co do faktów. Podstawą jego wyrokowania pozostają więc ustalenia

dokonane przez sąd drugiej instancji. Kwestionowanie prawidłowości tych

ustaleń przez podniesienie w kasacji zarzutu uchybienia art. 233 § 1 kpc może

być skuteczne tylko wyjątkowo, kiedy sąd odwoławczy, będący przecież

w systemie apelacyjnym instancją merytoryczną, naruszy przewidziane w tym

przepisie zasady, którymi powinien się kierować przy dokonywaniu oceny

dowodów i wyprowadzaniu na podstawie tej oceny ustaleń. Wedle tego przepisu

ocena ta powinna być całościowa i wszechstronna - i jak się powszechnie

przyjmuje - pozostawać w zgodzie z zasadami poznania naukowego,

doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Autor kasacji niczym nie

wykazał, aby w zaskarżonym orzeczeniu doszło do naruszenia którejś z tych

zasad. W szczególności niesłuszne są jego zastrzeżenia co do tego, że wskazany

przez powoda lokal spełnia wymogi lokalu zamiennego, zdatnego do

przeprowadzenia się tam powódki. Mieści się on w nowo wybudowanym domu

przez powoda, a jego pełną przydatność do zamieszkania potwierdził świadek

M. L. - specjalista od spraw budownictwa i architektury, a także Nadzór

Budowlany Urzędu Rejonowego w S.. W tej sytuacji oświadczenie pozwanej

wyrażające gotowość czasowej przeprowadzki do tego lokalu dopełniało tylko

prawidłowości ustaleń Sądu w tym przedmiocie. Późniejsza zmiana stanowiska

pozwanej co do tej kwestii i uznanie, że lokal ten nie spełnia jednak standardów

lokalu zamiennego nie może skutecznie zakwestionować ocen Sądu,

a zastosowana przez skarżącego formuła prawna dla tej zmiany stanowiska

pozwanej

wskazująca,

że

wcześniej

złożyła

ona

oświadczenie

woli

pod wpływem błędu, jest, o czym już wspomniano, oczywiście błędna.

Dlatego też podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc jest

nietrafny. Tym samym bezpodstawne są też pretensje skarżącego o naruszenie

art. 378 § 1 kpc „poprzez nie rozpoznanie zarzutu apelacji dotyczącego

uchybienia art. 84 kc przez przyjęcie, że W. P. złożyła oświadczenie woli

w formie zeznań w trybie art. 299 kpc wolne od błędów co do treści czynności

prawnej w przedmiocie nie kwestionowania opinii M. L.” (...).

W rezultacie kasacja, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała

oddaleniu na mocy art. 39312 kpc.

aw

jb.