III BP 2/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III BP 2/13

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa I. S.

przeciwko R. J.

o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 marca 2014 r.,

na skutek skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R.

z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt VI Pa (…),

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w R. oddalił apelację pozwanego R. J., od wyroku Sądu

Rejonowego w R. z dnia 2 marca 2012 r., w sprawie o wynagrodzenie za pracę w

godzinach nadliczbowych.

Pozwany w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w R. zarzucił naruszeniu prawa materialnego poprzez

niewłaściwe zastosowanie art. 151 § 1 k.p. i przyznanie powodowi prawa do

wynagrodzenia

w godzinach

nadliczbowych

w sytuacji,

gdy jako

osoba

zarządzająca w imieniu pozwanego zakładem pracy nie był on do takiego

wynagrodzenia uprawniony. Zdaniem skarżącego skutkiem wskazanego wyżej

naruszenia prawa jest niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 149 § k.p. i art.

1514 § 1 k.p. regulujących sytuację prawną pracownika zarządzającego w imieniu

pracodawcy zakładem pracy. W ocenie skarżącego przepisy te mają zastosowanie

w przedmiotowej sprawie. Wskazał ponadto, że wydanie przedmiotowego

orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody po jego stronie, ponieważ zmuszony

był zapłacić na rzecz I. S. kwotę 3.525,76 zł z tytułu należności głównej wraz z

odsetkami ustawowymi, kwotę 675 zł tytułem kosztów procesu, oraz kwotę 527,46

zł z tytułu kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do

rozpoznania, jeżeli jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 424 12 k.p.c. w

przypadkach nieuregulowanych przepisami o skardze „na bezprawność” stosuje się

odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Niezgodność orzeczenia z prawem

powodująca odpowiedzialność odszkodowawczą Państwa musi polegać na

oczywistej obrazie prawa; nie jest nią wybór jednej z możliwych interpretacji

przepisów prawa, choćby a posteriori okazała się nieprawidłowa (wyrok Sądu

Najwyższego z 24 lipca 2006 r., I BP 1/2006, niepubl.). Podnoszone w skardze

zarzuty i ich uzasadnienie sprowadzają się w rzeczywistości do ogólnikowej

polemiki z sędziowską oceną materiału dowodowego oraz ustalonych w toku

postępowania faktów, a zgodnie z art. 4244 k.p.c. zdanie drugie podstawą skargi

nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Ustalenia

natury faktycznej w postępowaniu przed Sądem Najwyższym - będącym „sądem

prawa a nie faktu” - mogą bowiem być skutecznie kwestionowane jedynie w sposób

pośredni, a mianowicie, przez wskazanie konkretnego przepisu czy przepisów

prawa procesowego i wykazanie w niej, że jego (ich) naruszenie mogło mieć istotny

wpływ na wynik sprawy. Powołana w skardze niezgodność orzeczenia z art. 149 §

k.p. i art. 1514 § 1 k.p. w istocie odnosi się do kwestii ustalenia faktów lub oceny

dowodów, jednakże w tym zakresie skarżący nie wskazuje naruszenia przepisów

prawa procesowego.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że w motywach zaskarżonego

orzeczenia Sądu drugiej instancji nie można dostrzec błędu w zastosowaniu prawa

lub jego wykładni. Sąd nie jest związany treścią wniosku apelacyjnego co do

sposobu rozstrzygnięcia. Wynika to z tego, że sąd ma obowiązek wydać

prawidłowe orzeczenie i nie wiąże go w tym zakresie ocena prawna zawarta we

wniosku apelacyjnym. Zgodnie z art. 382 k.p.c. postępowanie apelacyjne polega na

merytorycznym rozpoznaniu sprawy, a wyrok sądu drugiej instancji musi opierać się

na jego własnych ustaleniach faktycznych i prawnych (por. uchwałę SN z dnia 23

marca 1999 r., III CZP 59/98, OSNC 1999 nr 7-8, poz. 124). Orzeczenie niezgodne

z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. - to

orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi

różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć

(dyskrecjonalności) albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej

wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga

głębszej analizy prawniczej. Innymi słowy, mimo braku wyraźnych normatywnych

obostrzeń semantycznych, zarówno w art. 77 Konstytucji, jak i w art. 424 1 § 1 k.p.c.

w związku z art. 4171 § 2 k.c. - niezgodność z prawem powodująca

odpowiedzialność

odszkodowawczą

musi

mieć

charakter

kwalifikowany,

elementarny i oczywisty, tylko bowiem w takim wypadku orzeczeniu sądu można

przypisać cechę bezprawności. Jeżeli więc sąd nie wykracza poza obszar

przyznanej mu swobody, nie pozostaje w kolizji z własnym sumieniem, jak też

prawidłowo dobiera standardy orzecznicze, to działa w ramach porządku prawnego

nawet wtedy, gdy wydane orzeczenie można ocenić jako „obiektywnie” niezgodne z

prawem.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 424 9 k.p.c.,

orzekł jak w sentencji.