III ARN 20/96 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 11 czerwca 1996 r.

III ARN 20/96

Jeżeli stwierdzone przez organ rejestrowy uchybienia w

działalnoœci niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej dotyczš

jedynie działalnoœci objętej nowym zgłoszeniem, o którym mowa

w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach

opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91 poz. 408 ze zm.), natomiast

nie odnoszš się do działalnoœci wpisanej do rejestru zakładów

opieki zdrowotnej, postępowanie w sprawie zmiany zakresu

działalnoœci niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej ma

pierwszeństwo przed postępowaniem w sprawie wykreœlenia tego

zakładu z rejestru.

Przewodniczšcy SSN: Adam Józefowicz, Sędziowie SN:

Andrzej Kijowski, Jerzy Kwaœniewski, Walerian Sanetra, Andrzej

Wróbel (sprawozdawca),

Sšd Najwyższy, z udziałem prokuratora Waldemara

Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 1996 r. sprawy ze

skargi Szpitali Prywatnych "K." SA w P. na decyzję Ministra

Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 marca 1995 r. [...]

utrzymujšcš w mocy decyzję Wojewody P. z 29 listopada 1994 r.

[...] w przedmiocie wykreœlenia z rejestru zakładów opieki

zdrowotnej majšcych siedzibę na terenie województwa p. na

skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sšdu

Najwyższego [...] od wyroku Naczelnego Sšdu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 11 paœdziernika 1995 r., [...]

1) u c h y l i ł

zaskarżony wyrok;

2) u c h y l i ł

zaskarżonš decyzję Ministra Zdrowia i

Opieki Społecznej z dnia 30 marca 1995 r., [...] oraz

poprzedzajšcš jš decyzję Wojewody P. z dnia 29 listopada 1994

r., [...]

3) z a s š d z i ł

od Ministra Zdrowia i Opieki

Społecznej na rzecz Szpitali Prywatnych "K." SA w P. kwotę 10

(dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania przed

Naczelnym Sšdem Administracyjnym.

U z a s a d n i e n i e

Wojewoda P. decyzjš z dnia 26 marca 1993 r. [...] wpisał

Szpitale Prywatne "K." Spółka z o.o. Klinika PołożniczoGinekologiczna do rejestru zakładów opieki zdrowotnej majšcych

siedzibę na obszarze województwa p., w której ustalono m.in.,

że podstawowymi kierunkami działalnoœci sš "działalnoœć

stacjonarna: oddział położniczo-ginekologiczny - 19 łóżek,

działalnoœć ambulatoryjna: - specjalistyczna opieka zdrowotna

w zakresie ginekologii i położnictwa oraz chirurgii, działalnoœć laboratoryjna i diagnostyczna". Jako podmiot,

który utworzył zakład został wymieniony Wojciech K. Decyzja

zawiera także wzmiankę o gospodarce finansowej zakładu:

"Zakład samofinansujšcy niepubliczny; œrodki z odpłatnych

œwiadczeń zdrowotnych".

W zwišzku z licznymi informacjami prasowymi dotyczšcymi

udzielania na terenie powyższego niepublicznego zakładu opieki

zdrowotnej œwiadczeń okulistycznych przez lekarzy rosyjskich,

Wojewoda P. pismem z dnia 22 marca 1994 r. [...], skierowanym

do Wojciecha K. - Prezesa Zarzšdu Spółki i jednoczeœnie

właœciciela zakładu, stwierdził, że Szpitale Prywatne "K." nie

mogš prowadzić działalnoœci leczniczej w zakresie okulistyki,

bowiem wykracza to poza kierunki działalnoœci zakładu

okreœlone w powyższej decyzji, a ponadto œwiadczeń zdrowotnych

na terytorium Polski mogš udzielać tylko osoby posiadajšce

prawo wykonywania zawodu, wydane przez właœciwš Izbę Lekarskš.

Wojewoda wezwał Prezesa Zarzšdu Spółki do złożenia wyjaœnień w

tej kwestii.

Pismem z dnia 24 marca 1994 r. [...] Dyrektor Wydziału

Zdrowia Urzędu Wojewódzkiego w P. zarzšdził przeprowadzenie

kontroli Szpitali Prywatnych "K." w zwišzku z podjętš przez

ten zakład opieki zdrowotnej działalnoœciš w zakresie okulistyki.

Wojciech K. w piœmie z dnia 24 marca 1994 r. zgłosił

Wojewodzie P. "rozszerzenie zakresu usług medycznych o

chirurgię oka czyli okulistykę", powołujšc jako podstawę

prawnš zgłoszenia art. 14 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o

zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91 poz. 408 ze zm.).

W odpowiedzi na to pismo, a także na pismo Prezesa

Zarzšdu Spółki z dnia 28 marca 1994 r. zawierajšce wyjaœnienia

w sprawie œwiadczenia usług zdrowotnych w zakresie okulistyki

przez lekarzy rosyjskich, Wojewoda P. pismem z dnia 31 marca

1994 r. [...] wezwał do natychmiastowego zawieszenia

działalnoœci zakładu w zakresie œwiadczeń okulistycznych pod

rygorem wykreœlenia z rejestru zakładów opieki zdrowotnej.

Jednoczeœnie wezwano wnioskodawcę, w zwišzku ze zgłoszeniem w

piœmie z dnia 24 marca 1994 r. rozszerzenia działalnoœci o

specjalistyczne œwiadczenia okulistyczne, do przedłożenia

dokumentów pozwalajšcych na dokonanie stosownych wpisów w

rejestrze zakładów opieki zdrowotnej, a to aneksu do Statutu

"K." uwzględniajšcego zmianę rodzaju i zakresu jej

działalnoœci oraz danych personalnych osoby (osób) wraz z

dokumentami uprawniajšcymi do wykonywania zawodu lekarza

okulisty.

W odpowiedzi na powyższe wezwania Prezes Zarzšdu Spółki

przy piœmie z dnia 11 kwietnia 1994 r. złożył w tym samym dniu

w sekretariacie Wojewody P. uchwałę Rady Nadzorczej z dnia 19

stycznia 1994 r. o zmianach w statucie Spółki dotyczšcych

poszerzenia działalnoœci o okulistykę oraz kserokopie

dokumentów lekarza okulisty zatrudnionego w szpitalu

prowadzonym przez Spółkę, wnoszšc jednoczeœnie o dokonanie

odpowiedniego wpisu w rejestrze.

Wojewoda P. pismem z dnia 13 kwietnia 1994 r. [...]

upoważnił wymienionych w tym piœmie lekarzy do przeprowadzenia

jednorazowej kontroli Szpitali Prywatnych "K." w przedmiocie

udzielania œwiadczeń specjalistycznych w zakresie okulistyki i

warunków sanitarnych. W wyniku tej kontroli przeprowadzonej w

dniu 21 kwietnia 1994 r. ustalono, w oparciu o ustne

wyjaœnienia Wojciecha K., że operacje okulistyczne sš

wykonywane w tym zakładzie przez dwóch lekarzy rosyjskich od

dnia 8 kwietnia 1994 r. Wobec braku zaproszenia dla tych

lekarzy i odmowy podania przez Wojciecha K. danych

personalnych tych lekarzy uznano, że nie sš spełnione warunki

z art. 7 ustawy z dnia 28 paœdziernika 1950 r. o zawodzie

lekarza (Dz. U. Nr 50, poz. 458 ze zm.). W piœmie z dnia 22

kwietnia 1994 r. zawierajšcym wniosek o natychmiastowe

wykreœlenie powyższego zakładu opieki zdrowotnej komisja,

która przeprowadziła kontrolę, stwierdziła, że w Szpitalach

Prywatnych "K." nie jest zatrudniona osoba odpowiedzialna za

udzielanie œwiadczeń zdrowotnych. W dacie wpisu do rejestru

osoba taka była zatrudniona w zakładzie, lecz lekarz ten

został zwolniony we wrzeœniu 1993 r.

Pismem z dnia 27 kwietnia 1994 r. [...] Wojewoda P.,

nawišzujšc do wyników kontroli, wyznaczył dzień 5 maja 1994 r.

jako ostateczny termin usunięcia uchybień w działalnoœci

zakładu polegajšcych na tym, że w zakładzie nie jest

zatrudniona osoba odpowiedzialna za udzielanie œwiadczeń

zdrowotnych a ponadto zachodzi podejrzenie, że œwiadczenia

specjalistyczne w zakresie okulistyki sš udzielane przez osoby

nie posiadajšce wymaganych uprawnień. W przypadku nie

usunięcia wskazanych uchybień podjęta zostanie decyzja

przewidziana w art. 15 ust. 1 ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej.

Pismem z dnia 27 kwietnia 1994 r. Dyrektor Wydziału

Zdrowia Urzędu Wojewódzkiego w P., w nawišzaniu do pisma

Wojewody P. z dnia 31 marca 1994 r., wezwał Wojciecha K. do

nadesłania informacji na temat rodzaju i zakresu œwiadczeń

specjalistycznych z zakresu okulistyki, które będš udzielane w

"K." oraz danych personalnych osoby(osób) wraz z dokumentami

uprawniajšcymi do wykonywania zawodu lekarza, niezbędnych do

wydania decyzji administracyjnej o rozszerzeniu profilu

działalnoœci "K."

W odpowiedzi na wezwanie Wojewody P. zawarte w piœmie z

dnia 27 kwietnia 1994 r. Prezes Zarzšdu Spółki w piœmie z dnia

16 maja 1994 r. stwierdził, że usunięcie braku nie

podnoszonego przy pierwszym wpisie polegajšcego na nieokreœleniu osoby odpowiedzialnej za udzielanie œwiadczeń jest

niewykonalne w terminie 5-ciu dni, a dane personalne lekarza

okulisty zostały przesłane w wyżej wymienionym piœmie z dnia

14 kwietnia 1994 r. Jednoczeœnie wniósł o wydanie decyzji

rejestrujšcej działalnoœć okulistycznš.

W piœmie Prezesa Zarzšdu Spółki z dnia 16 maja 1994 r.,

złożonym w sekretariacie Wojewody P. w tym samym dniu, jako

lekarz odpowiedzialny za udzielanie œwiadczeń zdrowotnych w

Szpitalach "K." została wymieniona dr Jolanta S., a do pisma

załšczono "Zakres œwiadczonych usług i cennik usług

okulistycznych". W piœmie stwierdzono ponadto, że zabiegi

wykonujš zaproszeni lekarzy rosyjscy po wspólnej diagnostyce,

konsultacji i stwierdzeniu koniecznoœci dokonania zabiegu.

Ponownie wniesiono o zarejestrowanie poszerzenia profilu

działalnoœci Szpitali Prywatnych "K.".

W piœmie z dnia 16 maja 1994 r. [...] Państwowy

Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że warunki

sanitarne w skontrolowanych pomieszczeniach Szpitala nie

budziły zastrzeżeń, a w trakcie kontroli oddziału

okulistycznego uchybień sanitarnych nie stwierdzono.

Wojewoda P. decyzjš z dnia 16 maja 1994 r. [...]

wykreœlił z rejestru zakładów opieki zdrowotnej majšcych

siedzibę na obszarze województwa p. Szpitale Prywatne "K."

S.A. Klinika Położniczo-Ginekologiczna, uzasadniajšc decyzję

brakiem w szpitalu osoby (kierownika) odpowiedzialnej za

udzielanie œwiadczeń zdrowotnych, co stanowi rażšce naruszenie

art. 10 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i nie usunięciem

tego uchybienia w terminie wskazanym przez Wojewodę, tj. do

dnia 5 maja 1994 r.

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 1994 r. [...] Dyrektor

Wydziału Zdrowia Urzędu Wojewódzkiego w P., działajšcy z

upoważnienia Wojewody P., zawiesił z urzędu postępowanie w

sprawie rozszerzenia działalnoœci Szpitali Prywatnych "K."

S.A. - Klinika Położniczo-Ginekologiczna o specjalistyczne

usługi medyczne w zakresie okulistyki z powodu toczšcego się

postępowania odwoławczego w sprawie wykreœlenia tych Szpitali

z rejestru zakładów opieki zdrowotnej, powołujšc jako podstawę

prawnš rozstrzygnięcia art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 k.p.a.

Od powyższej decyzji Wojewody P. z dnia 16 maja 1994 r.

pełnomocnik strony wniósł odwołanie, w którym zarzucił m.in.

brak podstaw do uznania, że "K." S.A. nie zatrudniała osoby

kierujšcej, posiadajšcej odpowiednie kwalifikacje, nie wyznaczenie realnego terminu do zatrudnienia takiej osoby, nie

uwzględnienie wniosku o przedłużenie wyznaczonego terminu do

dnia 16 maja 1994 r., a nadto naruszenie art. 7 k.p.a.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej decyzjš z dnia 27

lipca 1994 r. [...] uchylił zaskarżonš decyzję i przekazał

sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W

ocenie organu odwoławczego wymaga rozważenia, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji był zatrudniony zastępca kierownika

zakładu opieki zdrowotnej odpowiedzialny za udzielanie

œwiadczeń zdrowotnych, o odpowiednich kwalifikacjach. Należało

zatem uwzględnić, że strona zawarła umowę o pracę z lekarzem

Jolantš S., co wskazuje na podjęcie działań, które mogły

doprowadzić do usunięcia uchybień, stanowišcych podstawę do

wykreœlenia Szpitali z rejestru. Ponadto wyjaœnienia wymaga

sprawa zatrudnienia w Zakładzie lekarzy cudzoziemców oraz

œwiadczenia przez nich usług okulistycznych bez dokonania

zmiany wpisu w rejestrze. Zdaniem organu odwoławczego

wyjaœnienia wymaga również, czy w okresie poprzedzajšcym

wydanie zaskarżonej decyzji lekarz Karol R. pełnił obowišzki

kierownika zakładu.

Wojewoda P. postanowieniem z dnia 24 sierpnia 1994 r.

[...] podjšł z urzędu postępowanie w sprawie rozszerzenia

działalnoœci Szpitali Prywatnych "K." o œwiadczenia zdrowotne

z zakresu okulistyki. Równoczeœnie zobowišzał Szpitale do

nadesłania w terminie 14 dni informacji dotyczšcych zakresu

œwiadczeń okulistycznych, osób wykonujšcych i nadzorujšcych

wykonywanie tych usług, systemu tych œwiadczeń i aparatury

wykorzystywanej przy œwiadczeniu usług.

W piœmie z dnia 29 sierpnia 1994 r. Wojewoda P. wezwał

Prezesa Zarzšdu Spółki do nadesłania w terminie 14 dni

dokumentów potwierdzajšcych, że w okresie poprzedzajšcym

wydanie decyzji przez organ I instancji obowišzki kierownika

"K." S.A., odpowiedzialnego za udzielanie œwiadczeń

zdrowotnych, pełnił lek. med. Karol R. i posiadał odpowiednie

do tego kwalifikacje oraz dokumentacji potwierdzajšcej kwalifikacje lek. med. Jolanty S. do pełnienia funkcji zastępcy

kierownika "K." S.A. odpowiedzialnego za udzielanie œwiadczeń

zdrowotnych, a ponadto o wyjaœnienie, czy w "K." S.A.

œwiadczenia zdrowotne z zakresu okulistyki wykonujš

cudzoziemcy. Przy piœmie z dnia 13 wrzeœnia 1994 r. Prezes

Zarzšdu Spółki przekazał dokumenty dotyczšce zatrudnienia i

kwalifikacji lekarzy, wykaz sprzętu medycznego oraz œwiadczonych usług. Wskazał, że wniosek dotyczšcy poszerzenia

działalnoœci Szpitali o okulistykę zostanie uzupełniony w

najbliższym czasie.

Postanowieniem z dnia 26 wrzeœnia 1994 r. [...] Wojewoda

P. dopuœcił Naczelnš Izbę Lekarskš w Warszawie oraz [...]

Okręgowš Izbę Lekarskš do udziału w postępowaniu w sprawie

wykreœlenia z rejestru zakładów opieki zdrowotnej Szpitali

Prywatnych "K" na prawach strony.

Wojewoda P. pismem z dnia 26 wrzeœnia 1994 r. [...]

zawiadomił Wojciecha K. o zamierzonym przeprowadzeniu w dniach

6-11 paœdziernika 1994 r. w Szpitalach Prywatnych "K." dowodu

z oględzin dokumentacji medycznej, akt osobowych, pomieszczeń

oraz aparatury medycznej, w tym zwłaszcza wykorzystywanej przy

zabiegach okulistycznych.

Dyrektor Urzędu Wojewódzkiego pismami z dnia 28 wrzeœnia

1994 r. upoważnił "na podstawie art. 85 k.p.a." wymienione w

tych pismach osoby do przeprowadzenia wskazanego wyżej dowodu

z oględzin. Pełnomocnik Szpitali Prywatnych "K." S.A. w piœmie

z dnia 3 paœdziernika 1994 r. wniósł o przeprowadzenie dowodu

z oględzin wyłšcznie przez lub przy udziale lekarzy

wykonujšcych zawód poza terenem Miasta P. lub poza obszarem

[...] Okręgowej Izby Lekarskiej. W odpowiedzi na to pismo

Wojewoda P. w piœmie z dnia 11 paœdziernika 1994 r.

stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o

wyłšczenie z udziału w przeprowadzeniu dowodu z oględzin prof.

Krystyny P. oraz dr med. Józefa S. z uwagi na pełnienie przez

te osoby funkcji publicznych, zwišzanych ze sprawowaniem

nadzoru merytorycznego w zakresie okulistyki, a nadto w ich

dotychczasowym postępowaniu nie zauważono jakichkolwiek

uchybień, w tym nieprzychylnego stanowiska w stosunku do "K."

S.A.

W protokole z dnia 14 paœdziernika 1994 r. z

przeprowadzenia, w dniach 6,7 i 10 paœdziernika 1994 r. w

Szpitalach Prywatnych "K." S.A. dowodu z oględzin stwierdzono

, że :

1. w zakresie wymagań zatrudnienia na stanowisku zastępcy

kierownika lub na stanowisku odpowiedzialnym za udzielanie

œwiadczeń zdrowotnych - w księdze rejestrowej zakładu zawarty

jest wpis, iż kierownikiem zakładu jest Jerzy K., posiadajšcy

wymagane kwalifikacje i uprawnienia; lekarz Karol R.

posiadajšcy wymagane kwalifikacje przejšł obowišzki kierownika

szpitala (ordynatora) od dnia 25 czerwca 1993 r. do dnia 27

marca 1994 r.;. lekarz Jolanta S. posiadajšca odpowiednie

kwalifikacje została zatrudniona na stanowisku zastępcy

kierownika szpitala d/s udzielania œwiadczeń

medycznych(ordynatora oddziału okulistycznego)od dnia 16 maja

1994 r.

2. w zakresie kwalifikacji i kompetencji osób

udzielajšcych œwiadczeń zdrowotnych w specjalnoœci okulistyka

- z dniem 13 kwietnia 1994 r. zatrudniono w wymiarze 1/2 etatu

lek. med. R. L.; œwiadczenia zdrowotne w zakresie okulistyki

sš udzielane przez lekarzy rosyjskich nie posiadajšcych prawa

wykonywania zawodu lekarza w Polsce; w szpitalu pracujš dwie

pielęgniarki rosyjskie nie posiadajšce prawa wykonywania

zawodu w Polsce.

3. w zakresie prawidłowoœci prowadzonej dokumentacji

medycznej - ksišżka operacyjna bloku okulistycznego nie

zawiera zapisów rozpoznania przedoperacyjnego, opisu operacji,

własnoręcznego podpisu operatora. Rozpoznanie przedoperacyjne

opisane jest natomiast w karcie informacyjnej leczenia

szpitalnego. Oględziny dokumentacji: karta choroby, karta

goršczkowa, karta zleceń lekarskich wykazały, że brak jest na

nich podpisu lekarza prowadzšcego.

4. dwóch przedstawicieli Wojewody P. nie zostało

dopuszczonych do oględzin dokumentacji bloku operacyjnego i

używanych na Oddziale Okulistycznym materiałów.

Wojewoda P. w piœmie z dnia 7 listopada 1994 r. [...],

powołujšc art. 15 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz

dokonane w postępowaniu administracyjnym ustalenia, wyznaczył

dzień 15 listopada 1994 r. jako ostateczny termin usunięcia

wskazanych uchybień pod rygorem wykreœlenia Szpitali

Prywatnych "K." S.A. z rejestru zakładów opieki zdrowotnej.

Wobec nie przyjęcia tego pisma przez pracowników Szpitala

pismem z dnia 18 listopada 1994 r. powyższy termin został

przedłużony do dnia 28 listopada 1994 r. Z uwagi na ponownš

odmowę przyjęcia pisma zostało ono doręczone w trybie art. 44

k.p.a.

W piœmie z dnia 24 listopada 1994 r. Prezes Zarzšdu

Spółki stwierdził, że pielęgniarki rosyjskie od dnia 15

listopada 1994 r. nie wykonujš praktyki pielęgniarskiej, a

ponadto że do lekarzy rosyjskich ma zastosowanie art. 7 ustawy

z 1950 r. o zawodzie lekarza.

Decyzjš z dnia 29 listopada 1994 r. [...] Wojewoda P.

wykreœlił Szpitale Prywatne "K." z rejestru zakładów opieki

zdrowotnej majšcych siedzibę na obszarze województwa p. W

ocenie Wojewody zebrany materiał dowodowy uzasadnia stwierdzenie, że lekarze rosyjscy udzielali œwiadczeń zdrowotnych w

rozumieniu art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, nie

posiadajšc wymaganego przez art. 3 ustawy o zawodzie lekarza

zezwolenia. Nie znajduje natomiast potwierdzenia teza, że

lekarze cudzoziemcy wykonujš zabiegi okulistyczne na podstawie

art. 7 tej ostatniej ustawy. Zasadny jest zatem zarzut

naruszenia przez Szpitale Prywatne "K." S.A. przepisu art. 10

ustawy o zakładach opieki zdrowotnej nie tylko w znaczeniu

formalnym, lecz również ze względu na konsekwencje odnoszšce

się bezpoœrednio do pacjentów. Ponadto strona nie usunęła

uchybień w wyznaczonym terminie, poza uchybieniem dotyczšcym

zatrudnienia pielęgniarek rosyjskich.

Decyzjš z dnia 1 grudnia 1994 r. [...] Wojewoda P.

umorzył postępowanie w sprawie rozszerzenia działalnoœci

Szpitali Prywatnych "K." o œwiadczenia zdrowotne w zakresie

okulistyki podajšc w uzasadnieniu, że stało się ono

bezprzedmiotowe wskutek wykreœlenia Szpitali z rejestru

zakładów opieki zdrowotnej.

W odwołaniu od decyzji z dnia 29 listopada 1994 r.

wniesionym przez Prezesa Zarzšdu Spółki wskazano, że decyzja

narusza art. 15 ustawy, ponieważ usunięcie uchybień w

wyznaczonych przez Wojewodę terminach było niewykonalne, a

ponadto decyzjš wykreœlono cały zakład, mimo że zastrzeżenia

dotyczš jedynie okulistyki. Powołujšc się na opinie prawne

dołšczone do odwołania strona podniosła, że Wojewoda dokonał

interpretacji art. 3 i 7 ustawy o zawodzie lekarza na

niekorzyœć Szpitali Prywatnych "K."

[...] Okręgowa Izba Lekarska w P. oraz Naczelna Izba

Lekarska w Warszawie wniosła o oddalenie odwołania podnoszšc

m.in., że już samo naruszenie statutu zakładu opieki

zdrowotnej stanowi wystarczajšcej podstawę do wykreœlenia z

rejestru. Wskazano ponadto, że takš podstawę stwarza

powierzenie wykonywania zabiegów okulistycznych osobom nie

posiadajšcym odpowiednich uprawnień i kwalifikacji zawodowych

do ich wykonywania.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej decyzjš z dnia 30

marca 1995 r. [...] utrzymał w mocy zaskarżonš decyzję. W

obszernym uzasadnieniu Minister przytoczył następujšce

argumenty:

1. Niesporne jest, że lekarze rosyjscy udzielali w

szpitalu œwiadczeń zdrowotnych w rozumieniu art. 3 ustawy o

zawodzie lekarza, nie posiadajšc zezwolenia na wykonywanie

zawodu lekarza w Polsce, co stanowi naruszenie tego przepisu.

Zebrany materiał dowodowy nie pozwala przyjšć, że lekarze

rosyjscy wykonywali wyłšcznie zabiegi wynikajšce z narad, na

które zostali zaproszeni przez lekarzy polskich, bowiem

wykonywali zabiegi w sposób cišgły, posiadali wyłšcznoœć na

ich przeprowadzanie oraz brak było pisemnych zaproszeń dla

tych lekarzy do uczestnictwa w naradach. Za zaproszenie w

rozumieniu art. 7 ustawy o zawodzie lekarza nie można uznać

umowy o współpracy między szpitalami Prywatnymi "K." a

Instytutem Mikrochirurgii Oka w K. Zaproszenie do

współdziałania może bowiem obejmować w takim przypadku tylko i

wyłšcznie zabiegi po konsylium w zakładzie opieki zdrowotnej,

z którego powinna być sporzšdzona stosowna dokumentacja.

Zaproszenie powinno nastšpić do konkretnego przypadku lub

rodzaju schorzenia, które polskim lekarzom stwarzajš trudnoœci

diagnostyczne lub lecznicze. Powyższy przepis ustawy o zawodzie lekarza, jako lex specialis, nie może być interpretowany

rozszerzajšco.

2. W œwietle opinii prof. Krystyny P. należy przyjšć, że

zabiegi okulistyczne wykonywane w szpitalu mogš być wykonywane

w innych zakładach opieki zdrowotnej w szerszym zakresie, z

wykorzystaniem nowoczeœniejszego sprzętu medycznego, niż

œwiadczone w Szpitalach Prywatnych "K.", a zatem nie może być

więc mowy o żadnych nowych osišgnięciach nauki .

3. Szpitale Prywatne "K." naruszyły przepisy prawa

dotyczšce nadzoru nad zakładami opieki zdrowotnej poprzez

utrudnienie wizytacji Szpitala oraz odmowę udostępnienia

dokumentacji medycznej

4. Spółka prowadzšc niepubliczny zakład opieki zdrowotnej

rażšco naruszyła prawo oraz statut zakładu poprzez

nieuzyskanie wpisu do rejestru w zakresie œwiadczeń

okulistycznych, jak również w zakresie dotyczšcym zmian na

stanowisku kierownika zakładu opieki zdrowotnej

5. Zarzut odwołania, że w przypadku stwierdzenia

powyższych uchybień, wykreœleniu z rejestru nie podlega cały

szpital, a jedynie częœć w zakresie œwiadczeń okulistycznych,

jest nietrafny z przyczyn oczywistych

6. W œwietle zebranego materiału dowodowego nie do

przyjęcia jest zarzut odwołania, że Wojewoda nie wyznaczył

terminu usunięcia uchybień

7. W interesie publicznym jest, aby udzielanie œwiadczeń

znajdowało się w rękach osób posiadajšcych odpowiednie

kwalifikacje i uprawnienia oraz dokonywało się w zakładach

opieki zdrowotnej, nie naruszajšcych porzšdku prawnego.

8. Nie można czynić zarzutu organom administracji

publicznej, że podejmujš czynnoœci przewidziane w przepisach

prawa w celu zapewnienia przestrzegania prawa przez zakłady

opieki zdrowotnej.

W skardze do sšdu administracyjnego Szpitale Prywatne

"K." zarzuciły powyższej decyzji rażšce naruszenie art. 7

k.p.a. i art. 15 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. W

uzasadnieniu skargi wskazano, że art. 3 ustawy o zawodzie

lekarza nie ma zastosowania w sprawie, bowiem wykonywanie

zawodu lekarza łšczy się œciœle z otrzymywaniem wynagrodzenia

za pracę œwiadczonš w ramach stosunku pracy lub wykonywania

wolnego zawodu, a ponadto cechuje go element stałoœci, nie zaœ

cecha doraœnego działania. Podstawę prawnš współpracy między

Szpitalami Prywatnymi "K." a Instytutem Mikrochirurgii Oka w

K. stanowi natomiast art. 7 tej ustawy. Z wyjaœnień lekarza

Jolanty S. wynika, że narady wymagane przez ten przepis odbywajš się, a wykonywanie znacznej liczby zabiegów

przeprowadzanych w szpitalu nie ma w sprawie żadnego

znaczenia, bowiem powyższy przepis nie ogranicza tej liczby,

która wynika z narad. Brak pisemnych zaproszeń jest także

pozbawiony znaczenia prawnego, ponieważ przepis art. 7 ustawy

nie okreœla formy tych zaproszeń. Skarżšcy podważa

wiarygodnoœć opinii prof. Krystyny P. ze względu na jej nieprzychylne Szpitalowi wypowiedzi w prasie i pismach

kierowanych w różnych postępowaniach. Zaprzecza ponadto, że

lekarz S. była jedynym polskim okulistš zatrudnionym w

szpitalu, skoro od grudnia 1994 r. jest tam zatrudniona na

podstawie zlecenia dr Maria W. W kwestii œwiadczeń

okulistycznych skarżšcy podniósł, że odpowiednia zmiana

została dokonana w statucie Spółki, a fakt rozszerzenia

działalnoœci o te œwiadczenia został zgłoszony w przepisanym

trybie Wojewodzie P.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w odpowiedzi na

skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wskazał ponadto, że dokonanie wskazanych zmian w statucie

Spółki nie jest równoznaczne z wypełnieniem dyspozycji art. 14

ust. 1 ustawy. Nie do przyjęcia jest twierdzenie skarżšcego,

że wypełnił obowišzek zgłoszenia rozszerzenia działalnoœci

Szpitala Wojewodzie, ponieważ pomimo wezwania nie wystšpił z

kompletnym wnioskiem o takie rozszerzenie.

Pełnomocnik Naczelnej Rady Lekarskiej w obszernym piœmie

wniósł o oddalenie skargi. W ocenie Rady pojęcie "zaproszenie"

użyte w art. 7 ustawy o zawodzie lekarza nie może być

interpretowane rozszerzajšco, a odnosi się tylko i wyłšcznie

do zabiegów po konsylium w zakładzie leczniczym. Materiał

dowodowy nie zezwala na przyjęcie, że lekarze rosyjscy byli

zapraszani do wykonywania zabiegów w rozumieniu tego przepisu

ustawy.

Brak jest także podstaw do przyjęcia, że wykonywanie

zawodu lekarza musi być zwišzane z zatrudnieniem. Lekarze

cudzoziemcy nie mogš bez uzyskania wymaganych prawem zezwoleń

wykonywać tego zawodu w Polsce w ogóle, a nie tylko w jakimœ

bliżej nieokreœlonym czasie.

W ocenie Rady wykonywanie w zakładach opieki zdrowotnej

zawodu lekarza jest czynnoœciš koncesjonowanš, której formy i

zakres prowadzenia nie sš pozostawione swobodzie

przedsiębiorstwa, a zatem powołanie się skarżšcego na art. 7

k.p.a. nie jest trafne.

Naczelny Sšd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

11 paœdziernika 1995 r. [...] skargę Szpitali Prywatnych "K."

oddalił. W ocenie Sšdu przewidziana w art. 1 ustawy z dnia 23

grudnia 1988 r. o działalnoœci gospodarczej (Dz. U. Nr 41 poz.

324 ze zm.) zasada wolnoœci gospodarczej nie może być

przenoszona do działalnoœci Szpitali Prywatnych "K." Z treœci

art. 1 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej wynika

oczywista odrębnoœć działalnoœci zakładu opieki zdrowotnej od

działalnoœci gospodarczej. Sšd uznał, że art. 14 ust. 1 tej

ostatnio wymienionej ustawy ustanawiajšcy obowišzek zgłoszenia

organowi rejestrowemu zmiany majšcej istotne znaczenie dla

zaspokajania potrzeb zdrowotnych ludnoœci nie może być

interpretowany ze szkodš dla zasadniczego przedmiotu ochrony,

jakim jest ochrona życia i zdrowia pacjentów. Zatem samo

zgłoszenie takiej zmiany organowi rejestrowemu nie oznacza

dopuszczalnoœci wykraczania poza zarejestrowanš podstawowš

działalnoœć. Dokonanie zmiany zakresu podstawowej działalnoœci

leczniczej nie jest bowiem jedynie czynnoœciš technicznorejestrujšcš, co oznacza, że podjęcie nowej działalnoœci jest

dopuszczalne dopiero po uzyskaniu wpisu do rejestru.

Tego rodzaju naruszenie prawa a także bezzasadne

ograniczanie przeprowadzania kontroli oraz uchybienia w

zakresie obsady kierownika zakładu opieki zdrowotnej dowodzš,

że decyzja o wykreœleniu Szpitali Prywatnych "K." mieœci się w

granicach przewidzianego w art. 15 ustawy uznania

administracyjnego. Natomiast twierdzenie strony skarżšcej, że

w sytuacji, gdy wskazane wyżej przesłanki wykreœlenia dotyczš

tylko okulistyki, to nie było podstaw do wykreœlenia całego

zakładu jest oczywiœcie błędne, skoro rozszerzenie

działalnoœci szpitala o okulistykę nie nastšpiło.

NSA stwierdził, że zarzut faktycznej niemożnoœci

usunięcia uchybień w zwišzku z wyznaczonym terminem jest

niewiarygodny już choćby z tego względu, że wojewoda pismem z

dnia 22 marca 1994 r. wezwał do ich usunięcia, a działalnoœć

ta nie została zakończona do czasu rozprawy sšdowej, tj. do

dnia 19 wrzeœnia 1995 r.

Nie sš trafne zarzuty błędnej wykładni art. 3 i 7 ustawy

o zawodzie lekarza. W ocenie Sšdu wykonywanie zawodu jest

kategoria odrębnš, nie majšcš bezpoœredniego zwišzku z

zatrudnieniem, co wynika m.in. z uchwały składu siedmiu

sędziów SN z dnia 27 kwietnia 1995 r. Ponadto iloœć, zakres i

okolicznoœci zabiegów wykonywanych przez lekarzy rosyjskich a

nadto treœć umowy z dnia 27 stycznia 1994 r. dowodzš, że

lekarze rosyjscy wykonywali zawód lekarza w rozumieniu art. 3

ustawy o zawodzie lekarza, a nie na podstawie art. 7 tej

ustawy. NSA uznał zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. za dowolny,

bowiem w interesie publicznym i słusznym interesie strony leży

wykreœlenie z rejestru zakładów opieki zdrowotnej takiego

zakładu, który odznacza się wyjštkowo lekceważšcym stosunkiem

do podstawowych zasad zawartych w ustawodawstwie służby

zdrowia Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższy wyrok zaskarżył rewizjš nadzwyczajnš Pierwszy

Prezes Sšdu Najwyższego, zarzucajšc rażšce naruszenie art. 15

ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, art. 207 § 1 i 2

pkt 1 i 3 k.p.a. oraz naruszenie interesu Rzeczypospolitej

Polskiej, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji obu

instancji oraz wstrzymanie wykonania wyroku i tych decyzji

W ocenie Pierwszego Prezesa Sšdu Najwyższego wykreœlenie

zakładu opieki zdrowotnej na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o

zakładach opieki zdrowotnej jest œrodkiem ostatecznym, co może

nastšpić tylko w interesie społecznym, gdy dotychczasowe

œrodki oddziaływania na podmiot prowadzšcy taki zakład

zawiodły. Ponadto termin usunięcia uchybień w działalnoœci

zakładu powinien korespondować z rodzajem uchybień okreœlonych

w wezwaniu, co oznacza, że nie jest dopuszczalne wykreœlenie

zakładu z rejestru, jeżeli z przyczyn obiektywnych spełnienie

takiego obowišzku nie jest możliwe. W interesie społecznym

leży bowiem, aby wszelkie zastrzeżenia organu rejestrowego

były formułowane przed wydaniem decyzji o wykreœleniu z

rejestru. Tylko wtedy istnieje realna szansa na usunięcie

ewentualnych sprzecznoœci w zakresie służby zdrowia, a takiej

szansy Wojewoda P. w wezwaniu z dnia 7 listopada 1994 r. nie

stworzył Szpitalom Prywatnym "K."

Odnoœnie do relacji między art. 14 a 15 ustawy Pierwszy

Prezes Sšdu Najwyższego wyraził poglšd, że przedmiotem sporu

była przede wszystkim sprawa dopuszczalnoœci rozszerzenia

działalnoœci Szpitali o okulistykę poczšwszy od dnia 8 kwietnia 1994 r. Należy zatem przyjšć, że zgłoszenie w trybie art.

14 ustawy spowodowało wszczęcie postępowania o dokonanie

stosownego wpisu w rejestrze zakładów opieki zdrowotnej i w

ramach tego postępowania, a nie postępowania przewidzianego w

art. 15, należało rozstrzygnšć, czy Szpitale Prywatne "K."

spełniajš wymagania okreœlone w art. 9-11 ustawy w zakresie

pozwalajšcym na objęcie ich działalnoœciš również œwiadczeń w

dziedzinie okulistyki. W ocenie wnoszšcego rewizję

nadzwyczajnš termin, o którym mowa w art. 14 ustawy należy

liczyć od dnia dokonania zmiany w statucie zakładu, nie zaœ od

dnia dokonania realnej zmiany profilu działalnoœci leczniczej.

Pierwszy Prezes Sšdu Najwyższego wyraził poglšd, że

postępowanie w sprawie zmiany profilu działalnoœci leczniczej,

mimo jego oczywistego pierwszeństwa przed postępowaniem o

wykreœlenie z rejestru nie było faktycznie prowadzone, bowiem

organ I instancji uznał, że jego powinnoœciš jest przede

wszystkim zakończenie tego ostatniego postępowania. Tymczasem

organ ten powinien był zawiesić lub wstrzymać pierwsze z

wymienionych postępowań, (czego nie uczynił ), co sprawiło, iż

to ostatnie postępowanie stało się bezprzedmiotowe po wydaniu

decyzji o wykreœleniu zakładu z rejestru. W konsekwencji

doprowadziło to do kolizji z intencjami ustawodawcy wyrażonymi

w ustawie, by osoby prowadzšce zakłady opieki zdrowotnej mogły

legalizować owe zakłady a istniejšce zakłady nie były

delegalizowane tak długo, jak długo to będzie możliwe.

Pierwszy Prezes Sšdu Najwyższego stwierdził ponadto, że

wezwanie z dnia 7 listopada 1994 r. w częœci dotyczšcej

lekarzy rosyjskich było w istocie niewykonalne w listopadzie

1994 r. przy interpretacji art. 3 ust. 2 ustawy o zawodzie

lekarza prezentowanej przez jednostki organizacyjne służby

zdrowia aż do podjęcia uchwały składu siedmiu sędziów SN w

dniu 27 kwietnia 1995 r., bowiem było wówczas oczywiste, że

żaden lekarz cudzoziemiec w cišgu kilku dni nie uzyska

zezwolenia na wykonywanie zawodu lekarza w Polsce. Wezwanie to

było nie tylko niewykonalne w tym czasie, ale ponadto

bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy z rejestru zakładów opieki

zdrowotnej nie wynikało, by w listopadzie 1994 r. Szpitale w

ogóle były uprawnione do udzielania œwiadczeń zdrowotnych w

dziedzinie okulistyki.

W ocenie wnoszšcego rewizję nadzwyczajnš, wykreœlenie

Szpitali Prywatnych "K." z rejestru narusza art. 7 i 8 k.p.a.,

bowiem prowadzi do niczym nieuzasadnionej delegalizacji

całego, cieszšcego się uznaniem niepublicznego zakładu opieki

zdrowotnej. Ponadto funkcja ochronna okreœlona w art. 15

ustawy została nadużyta przez organy administracji w tym

sensie, że pacjenci Szpitali Prywatnych "K." zostali

pozbawieni możliwoœci legalnego korzystania nie tylko ze

œwiadczeń w zakresie okulistyki, ale również w zakresie

położnictwa i ginekologii.

Prokurator wniósł o uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej.

Sšd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawowym zagadnieniem prawnym wymagajšcym

rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie w jej aspekcie

proceduralnym jest kwestia wzajemnego stosunku przepisów art.

14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o

zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91 poz. 408 ze zm.),

zwanej niżej "ustawš". Z treœci art. 14 ust. 1 tej ustawy

wynika, że przepis ten ustanawia obowišzek zakładu opieki

zdrowotnej zgłoszenia, w terminie 14 dni od dokonania zmiany,

organowi prowadzšcemu rejestr, zmiany profilu działania

majšcej istotne znaczenie dla zaspokajania potrzeb zdrowotnych

ludnoœci objętej œwiadczeniami zdrowotnymi zakładu. Natomiast

art. 15 ust. 1 ustawy zobowišzuje wojewodę do wyznaczenia

zakładowi opieki zdrowotnej, który w całym zakresie swej

działalnoœci lub w częœci przestał odpowiadać wymaganiom

okreœlonym w art. 9-11 lub narusza inne przepisy o prowadzeniu

zakładu okreœlone w ustawie albo w sposób rażšcy narusza

statut zakładu, terminu dla usunięcia uchybień. Po upływie

tego terminu wojewoda może podjšć decyzję o wykreœleniu

zakładu z rejestru w całoœci lub w częœci nie odpowiadajšcej

wymaganiom ustawy lub statutu. Z zawartych w tych przepisach

rozwišzań wynika, że zgłoszenie, o którym mowa w art. 14 ust.

1 ustawy, powoduje w zwišzku z ust. 2 tego przepisu, na co

trafnie wskazał wnoszšcy rewizję nadzwyczajnš, wszczęcie

postępowania administracyjnego w sprawie dokonania w rejestrze

zakładów opieki zdrowotnej wpisu zmiany profilu działania

zakładu opieki zdrowotnej, natomiast wyznaczenie przez

wojewodę terminu do usunięcia wymienionych w art. 15 ust. 1

ustawy uchybień w działalnoœci zakładu oznacza wszczęcie z

urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykreœlenia

zakładu z rejestru w całoœci lub w częœci. Nie ulega zatem

wštpliwoœci, że wymienione wyżej postępowania sš co do zasady

postępowaniami administracyjnymi prowadzonymi na odrębnej

podstawie prawnej, których przedmiotem sš odmienne sprawy

administracyjne, a także inny jest sposób wszczęcia tych

postępowań. W rozpoznawanej sprawie pojawił się problem,

którego nie dostrzegły organy administracji państwowej i Sšd

orzekajšcy w sprawie, a mianowicie, jakie, z punktu widzenia

treœci i celów przepisów ustawy z 1991 r., sš wzajemne relacje

merytoryczne tych postępowań w sytuacji, gdy stwierdzone przez

organ rejestrowy uchybienia w działalnoœci zakładu dotyczš

jedynie działalnoœci objętej zgłoszeniem, o którym mowa w art.

14 ust. 1 tej ustawy, natomiast nie odnoszš się do działalnoœci objętej prawomocnym wpisem do rejestru zakładów opieki

zdrowotnej. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że

podstawowy zarzut naruszania przez Szpitale Prywatne "K." S.A.

- Klinika Ginekologiczno-Położnicza wymagań okreœlonych w art.

9-11 i innych ustawy, nie dotyczył wpisanej do rejestru

działalnoœci w zakresie ginekologii i położnictwa oraz

chirurgii, lecz odnosił się do działalnoœci leczniczej w zakresie okulistyki, nie objętej takim wpisem.

Sšd Najwyższy podziela poglšd wnoszšcego rewizję

nadzwyczajnš, że postępowanie w sprawie zgłoszenia zmiany

zakresu działalnoœci niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej,

przewidziane w art. 14 ust. 1 ustawy, ma w takiej sytuacji

pierwszeństwo przed postępowaniem w sprawie wykreœlenia

zakładu z rejestru zakładów opieki zdrowotnej prowadzonego

przez organ administracji publicznej. Należy stwierdzić, że

postępowanie w sprawie zarejestrowania zmiany profilu

działania niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej zostało

wszczęte na żšdanie strony zawarte we wniosku z dnia 24 marca

1994 r., podczas gdy postępowanie w sprawie wykreœlenia tego

zakładu z rejestru zostało wszczęte z urzędu pismem Wojewody

P. z dnia 31 marca 1994 r., wzywajšcym do natychmiastowego

zawieszenia działalnoœci tego zakładu w zakresie udzielania

œwiadczeń okulistycznych. Podjęte przed tš datš czynnoœci i

działania organu rejestrowego dotyczšce tej sprawy (w tym

pismo Wojewody z dnia 22 marca 1994 r. wzywajšce podmiot,

który utworzył zakład opieki zdrowotnej, do złożenia

wyjaœnień) należy uznać za czynnoœci wykonywane w ramach

nadzoru okreœlonego w art. 65 ustawy. Pomimo zatem

oczywistego, także w znaczeniu chronologicznym, pierwszeństwa

postępowania w sprawie wpisu do rejestru poszerzenia

działalnoœci zakładu o okulistykę, z ustalonych bezspornie

okolicznoœci sprawy wynika, że podstawowa kwestia

dopuszczalnoœci udzielania œwiadczeń zdrowotnych w zakresie

okulistyki przez niepubliczny zakład opieki zdrowotnej nie

została należycie rozważona i rozstrzygnięta w toku

postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia zmiany

profilu działalnoœci niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej,

w którym to postępowaniu powinna, zgodnie z treœciš art. 14

ust. 1 ustawy, być rozstrzygnięta. Organ administracji

państwowej właœciwy w obu sprawach uznał bowiem (co wynika ze

sposobu prowadzenia wymienionych postępowań), że postępowanie

w sprawie wykreœlenia niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej

z rejestru, jako postępowanie główne, jest odpowiednie również

do załatwienia sprawy rozszerzenia przedmiotu działalnoœci

zakładu. Dał temu wyraz zawieszajšc postępowanie w tej sprawie

do czasu zakończenia postępowania odwoławczego w sprawie

wykreœlenia zakładu z rejestru oraz umarzajšc to pierwsze z

wymienionych postępowań po wydaniu decyzji o wykreœleniu

zakładu z rejestru. W ocenie Sšdu Najwyższego żadne względy

nie przemawiajš za tym, aby wniosek zakładu opieki zdrowotnej

o wpis rozszerzenia działalnoœci tego zakładu do rejestru nie

mógł być załatwiony w trybie oraz w terminach okreœlonych w

Kodeksie postępowania administracyjnego, a także za tym, aby

sprawa dopuszczalnoœci prowadzenia nowej działalnoœci zakładu

opieki zdrowotnej była rozstrzygana w ramach innego

postępowania, którego istota i cel sš nieodpowiednie do

podjęcia takiego rozstrzygnięcia.

W szczególnoœci nie przemawia za tym wzglšd na dobro i

interes pacjentów niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Należy bowiem wskazać, że wskutek nieprawidłowego prowadzenia

postępowania w sprawie rozszerzenia działalnoœci tego zakładu

oraz postępowania w sprawie wykreœlenia niepublicznego zakładu

opieki zdrowotnej z rejestru, przede wszystkim pacjentki

Oddziału Ginekologiczno-Położniczego zostały pozbawione

możliwoœci legalnego korzystania ze œwiadczeń zdrowotnych

zakładu, a pacjenci oddziału okulistycznego tego zakładu

narażeni byli i sš na konsekwencje œwiadczonych z naruszeniem

prawa usług zdrowotnych w zakresie okulistyki. Tymczasem

wzglšd na prawnie chronione dobro pacjentów zakładu opieki

zdrowotnej powinien był, niezależnie od innych argumentów

natury prawnej, skłonić Wojewodę P. do rozstrzygnięcia w

pierwszej kolejnoœci sprawy rozszerzenia działalnoœci

niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej o okulistykę w ramach

postępowania administracyjnego, przewidzianego w art. 14 ust.

1 ustawy.

Trafny jest poglšd wnoszšcego rewizję nadzwyczajnš, że

wykreœlenie niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej z

rejestru stanowi swoiste ultima ratio, a zatem œrodek

ostateczny, który w œwietle przepisów ustawy o zakładach

opieki zdrowotnej można stosować tylko wówczas, gdy

przewidziane w ustawie prawne formy oddziaływania organu

rejestrowego (sprawujšcego nadzór) i faktycznie podjęte przez

ten organ nie doprowadziły do stanu zgodnego z prawem. Poglšd

ten ma swoje uzasadnienie w normatywnej konstrukcji nadzoru

nad zakładami opieki zdrowotnej, z którego jednoznacznie

wynika obowišzek wykorzystania przez ten organ w pierwszej

kolejnoœci niewładczych (perswazyjnych) œrodków nadzoru

okreœlonych m.in. w art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, natomiast

stosowanie rozstrzygnięć władczych, w tym decyzji

administracyjnych nakazujšcych usunięcie stwierdzonych w

wyniku czynnoœci kontrolnych uchybień, braków i

nieprawidłowoœci w działaniu zakładu opieki zdrowotnej jest

dopuszczalne, zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 3 ustawy, jedynie w

miarę potrzeby, a zatem m.in. wówczas, gdy zalecenia

pokontrolne nie przyniosły pożšdanego rezultatu. W ocenie Sšdu

Najwyższego powyższa zasada okreœla również merytoryczny

charakter wzajemnych relacji między treœciš art. 15 ust. 1

ustawy oraz art. 14 . W sytuacji zatem, gdy niepubliczny

zakład opieki zdrowotnej dokonuje w przewidzianym trybie

zgłoszenia rozszerzenia dotychczasowej działalnoœci o

œwiadczenia nowe, nie wpisane do rejestru, usługi zdrowotne,

organ rejestrowy nie jest uprawniony do podjęcia działań

zmierzajšcych do wykreœlenia tego zakładu z rejestru, czyli

wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 15 ustawy, lecz

jest obowišzany wyjaœnić i rozstrzygnšć sprawę zgłoszenia na

podstawie art. 14 ustawy. Nie ulega bowiem wštpliwoœci, że

niezależnie od podniesionych wyżej argumentów, postępowanie

wszczęte na skutek żšdania strony (zgłoszenia) o dokonanie w

rejestrze wpisu zmian w profilu działalnoœci zakładu, powinno

poprzedzać postępowanie o wykreœlenie zakładu opieki

zdrowotnej z rejestru. Wynika to przede wszystkim z prawnego

charakteru zgłoszenia, które w œwietle przepisów art. 14 w

zwišzku z art. 12 i 13 ustawy jest w istocie wnioskiem o

uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalnoœci objętej

zgłoszeniem, w postaci wpisu do rejestru. Złożenie wniosku o

takš koncesję zobowišzuje organ rejestrowy do wnikliwego i

starannego wyjaœnienia, czy wnioskodawca spełnia wymagania

przewidziane w art. 9-11 ustawy. W razie stwierdzenia w toku

postępowania wyjaœniajšcego, że wnioskodawca nie spełnia

okreœlonych ustawš przesłanek uzyskania wpisu do rejestru,

organ administracji jest obowišzany odmówić dokonania takiego

wpisu w drodze decyzji administracyjnej, czyli odmówić wydania

zezwolenia na prowadzenie działalnoœci wskazanej w zgłoszeniu.

Organ rejestrowy nie może natomiast na tej podstawie wszczynać

postępowania w trybie art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem zakład

opieki zdrowotnej dokonujšcy zgłoszenia wypełnił cišżšcy na

nim obowišzek ustawowy i brak jest podstaw do przyjęcia, że

wykonanie cišżšcego na tym zakładzie obowišzku miałoby

prowadzić do zastosowania przez organ rejestrowy œrodków

prawnych o charakterze represyjnym, zmierzajšcych do

wykreœlenia zakładu z rejestru. Jeżeli zatem zakład opieki

zdrowotnej wpisany do rejestru zgłasza wniosek o wpisanie do

rejestru zakładów opieki zdrowotnej działalnoœci nie objętej

pierwotnym wpisem, to stwierdzenie przez organ rejestrowy

braku spełnienia przez ten zakład warunków do uzyskania wpisu

do rejestru działalnoœci wskazanej w zgłoszeniu, nie może

stanowić podstawy do wykreœlenia całego zakładu opieki

zdrowotnej z rejestru, lecz może być jedynie podstawš odmowy

wpisu do rejestru działalnoœci zgłoszonej w trybie art. 14

ust. 1 ustawy.

W ocenie Sšdu Najwyższego wykonywanie w niepublicznym

zakładzie opieki zdrowotnej działalnoœci nie objętej wpisem do

rejestru przed dniem dokonania zgłoszenia, o którym mowa w

art. 14 ust. 1 ustawy, nie może być uznane za wystarczajšcš

podstawę do zastosowania przez organ rejestrowy œrodków

przewidzianych w art. 15 ust. 1 ustawy, a w szczególnoœci

zobowišzania tego organu do podjęcia decyzji o wykreœleniu

zakładu opieki zdrowotnej z rejestru. Naczelny Sšd

Administracyjny trafnie przyjšł, że zmiany co do zakresu

podstawowej działalnoœci œwiadczonych usług lekarskich, nie sš

czynnoœciš techniczno-rejestrujšcš, a dla ich wprowadzenia,

wymagajš okreœlonej przepisami prawa procedury wpisu do

rejestru, z konsekwencjami płynšcymi z art. 12 i 13 ustawy, w

szczególnoœci możliwoœciš rozpoczęcia takiej działalnoœci

dopiero po uzyskaniu wpisu do rejestru. Sšd nie dostrzegł

jednak, że strona podjęła wymagane prawem czynnoœci

zmierzajšce do wyjaœnienia stanu prawnego i faktycznego

dotyczšcego zmiany profilu jej działalnoœci podstawowej, co w

ocenie Sšdu Najwyższego zobowišzywało ten organ do

niezwłocznego wyjaœnienia, czy działalnoœć ta jest wykonywana

zgodnie z przepisami ustawy i stosownie do wyników

postępowania wyjaœniajšcego wydania decyzji rozstrzygajšcej

merytorycznie wniosek strony o dokonanie wpisu do rejestru.

Należy bowiem przyjšć, że w œwietle podstawowych zasad kodeksu

postępowania administracyjnego strona ma prawo do

merytorycznego rozstrzygnięcia jej opartego na prawie żšdania,

natomiast wszelkie odstępstwa od tej reguły, w szczególnoœci

zaœ umorzenie postępowania przez organ prowadzšcy

postępowanie, nie mogš podlegać wykładni rozszerzajšcej. W

œwietle bezspornie stwierdzonych okolicznoœci rozpoznawanej

sprawy należy uznać, że organy administracji w istocie

zaniechały prowadzenia postępowania w sprawie dokonania zmiany

w profilu działalnoœci leczniczej niepublicznego zakładu

opieki zdrowotnej, a zatem bezprawnie uchyliły się od

merytorycznego rozstrzygnięcia tej sprawy. Sšd Najwyższy

podziela zatem poglšd wnoszšcego rewizję nadzwyczajnš, że

zaniechanie wydania decyzji merytorycznej w sprawie zmiany

profilu działania Szpitali Prywatnych "K." sprawiło, iż

decyzja o wykreœleniu owych Szpitali w całoœci z rejestru

zakładów opieki zdrowotnej musi być uznana za zbyt daleko

idšcš, nie służšcš interesowi społecznemu.

Sšd Najwyższy jest zdania, że poważne wštpliwoœci

interpretacyjne majšcych zastosowanie w obu sprawach przepisów

prawa, w tym zwłaszcza art. 3 i 7 ustawy z dnia 28

paœdziernika 1950 r. o zawodzie lekarza (Dz. U. Nr 50 poz. 458

ze zm.) oraz art. 14 i 15 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej

wymagały od organów administracji publicznej szczególnie wnikliwego i starannego rozpatrzenia w pierwszej kolejnoœci sprawy

poszerzenia działalnoœci niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej o okulistykę. Tymczasem organy te bezpodstawnie uznały,

że wyjaœnienie statusu prawnego osób wykonujšcych faktycznie

œwiadczenia okulistyczne w tym zakładzie powinno nastšpić w

ramach postępowania o wykreœlenie zakładu z rejestru zakładów

opieki zdrowotnej, co narusza nie tylko sens przepisu art. 15

ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, lecz ponadto prowadzi do

przerzucenia niekorzystnych skutków, wynikajšcych z tych

wštpliwoœci, na stronę postępowania, w stosunku do której

zastosowano rygorystycznš wykładnię tych przepisów skutkujšcš,

zamiast prawidłowego podjęcia ewentualnej decyzji o odmowie

wpisu do rejestru prowadzenia œwiadczeń okulistycznych,

wydanie decyzji o wykreœleniu z rejestru całego zakładu.

W podsumowaniu tej częœci rozważań Sšd Najwyższy

stwierdza, że wskazane wyżej naruszenia prawa polegajšce na

niedopuszczalnym zaniechaniu przez organy orzekajšce

rozstrzygnięcia sprawy wpisu do rejestru zakładów opieki zdrowotnej zmiany w profilu działalnoœci niepublicznego zakładu

opieki zdrowotnej należy uznać za rażšce, jako niemożliwe do

zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym, zarówno ze

względu na naruszenie prawa strony do uzyskania merytorycznego

rozstrzygnięcia jej opartego na prawie żšdania, jak i przede

wszystkim ze względu na naruszenie prawa pacjentów zakładu do

zgodnych z prawem œwiadczeń zdrowotnych. Okolicznoœć, że

zakład opieki zdrowotnej w dużej mierze przyczynił się do

powstania stanu niezgodnego z prawem w zakresie œwiadczonych

usług zdrowotnych nie zwalnia organów administracji publicznej

z obowišzku przeprowadzenia prawidłowego, zgodnego z prawem

postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy

zgodnie z dyspozycjš zawartš w art. 13 ust. 2 ustawy o

zakładach opieki zdrowotnej i art. 7 k.p.a., a zatem z

uwzględnieniem słusznego interesu strony, a zwłaszcza interesu

publicznego, nakazujšcego szczególnš dbałoœć o życie i zdrowie

pacjentów niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej.

Trafny jest poglšd Naczelnego Sšdu Administracyjnego

wyrażony w uzasadnieniu kwestionowanego rewizjš nadzwyczajnš

wyroku, że zasada wolnoœci gospodarczej wyrażona w art. 1

ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalnoœci gospodarczej

(Dz. U. Nr 41 poz. 324 ze zm.) nie może być przenoszona na

działalnoœć zakładu opieki zdrowotnej, co wyraœnie wynika z

art. 77 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Działalnoœć

takich zakładów w zakresie udzielania œwiadczeń zdrowotnych

jest poddana odrębnej reglamentacji administracyjnej, której

podstawowym celem jest zapewnienie udzielania œwiadczeń

zgodnie z przepisami prawa, w interesie pacjentów

korzystajšcych ze œwiadczeń zdrowotnych tych zakładów. O ile

zatem zasada wolnoœci gospodarczej została ustanowiona w

pierwszym rzędzie w celu szerszej ochrony interesów podmiotów

gospodarczych, o tyle w odniesieniu do niepublicznych zakładów

opieki zdrowotnej utworzonych przez podmiot gospodarczy należy

stwierdzić, że jego interesy sš chronione do granic zgodnoœci

z interesami pacjentów niepublicznych zakładów opieki

zdrowotnej. Oznacza to, że organ rejestrowy jest obowišzany do

szczególnie wnikliwego i staranego rozważenia następstw

podejmowanych decyzji administracyjnych, w tym zwłaszcza

decyzji o wykreœleniu niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej

z rejestru oraz starannego uzasadnienia takiej decyzji.

Tymczasem z uzasadnień organów orzekajšcych w tej sprawie i

zaskarżonego wyroku Sšdu nie wynika, by kwestia ta, w

szczególnoœci interesy pacjentów Szpitali Prywatnych "K.,

zwłaszcza Oddziału Ginekologiczno-Położniczego, co do którego

nie podnoszono żadnych zastrzeżeń, była szerzej rozważana. Sšd

Najwyższy jest zdania, że ogólnikowe stanowisko organów

orzekajšcych w sprawie , iż skoro rozszerzenie działalnoœci

nie nastšpiło, to ograniczenie wykreœlenia tylko do tej

dziedziny było bezprzedmiotowe względnie niemożliwe do

zrealizowania ze względów oczywistych, nie tylko nie może być

uznane za przekonywujšce, lecz przeciwnie musi być uznane jako

oczywiœcie naruszajšce w sposób rażšcy art. 7

k.p.a.Obowišzkiem organów administracji państwowej było bowiem

wszechstronne wyjaœnienie i przekonywujšce uzasadnienie, czy

naruszenie przez podmiot prowadzšcy niepubliczny zakład opieki

zdrowotnej i przez ten zakład obowišzujšcych przepisów prawa i

statutu zakładu, nie może być usunięte w innym trybie, niż

przez podjęcie decyzji o wykreœleniu zakładu z rejestru,

prowadzšce do pozbawienia pacjentów możliwoœci legalnego

korzystania z udzielanych przez ten zakład œwiadczeń

zdrowotnych. W okolicznoœciach rozpoznawanej sprawy istnienie

takiego obowišzku było tym bardziej oczywiste, że rozszerzenie

działania niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej o

œwiadczenia okulistyczne nie zagrażało dobru pacjentek

Oddziału Ginekologiczno-Położniczego, a mimo to wskutek

wydania decyzji o wykreœleniu całego zakładu z rejestru

zostały pozbawione takiej możliwoœci. W ocenie Sšdu

Najwyższego u podstaw nienależytego rozważenia interesów

pacjentek tego oddziału szpitala tkwiło błędne przekonanie

organów administracyjnych, wynikajšce z nieuprawnionego

przenoszenia zasad prowadzenia działalnoœci gospodarczej na

prowadzenie zakładu opieki zdrowotnej, że sprawa dotyczy

wyłšcznie cofnięcia koncesji podmiotowi gospodarczemu

prowadzšcemu zakład opieki zdrowotnej, bez uwzględnienia i

rozważenia następstw jej cofnięcia w sferze podstawowego

przedmiotu ochrony, jakim jest dobro pacjentów szpitala.

Sšd Najwyższy podziela poglšd wnoszšcego rewizję

nadzwyczajnš, że organ administracji państwowej stwierdzajšcy

podjęcie przez niepubliczny zakład opieki zdrowotnej

działalnoœci leczniczej w zakresie okulistyki bez uprzedniego

wpisu tej działalnoœci do rejestru był obowišzany wezwać

Szpitale Prywatne "K." do natychmiastowego zaprzestania

œwiadczenia usług okulistycznych, wyznaczajšc po temu stosowny

termin, co było uzasadnione naruszeniem przez ten zakład

przepisu art. 12 ust. 1 w zwišzku z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy.

W razie niezastosowania się zakładu opieki zdrowotnej do

powyższego wezwania w wyznaczonym terminie, organ administracji państwowej jest uprawniony do wszczęcia postępowania

egzekucyjnego zmierzajšcego do wykonania przez zobowišzanego

cišżšcego na nim z mocy prawa obowišzku, na zasadach i w

trybie okreœlonym w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r.,

Nr 36 poz. 161 ze zm.). Tymczasem organ administracji

państwowej stosujšc niewłaœciwy, w ocenie Sšdu Najwyższego,

tryb postępowania, a mianowicie działajšc na podstawie art. 15

ust. 1 ustawy, w piœmie z dnia 7 listopada 1994 r. wezwał

niepubliczny zakład opieki zdrowotnej jedynie do usunięcia

uchybień polegajšcych na wykonywaniu zabiegów medycznych w

zakresie okulistyki przez rosyjskich lekarzy i pielęgniarki,

bez odniesienia się w tym piœmie do samego faktu podjęcia

takiej działalnoœci, która już ze względu na treœć art. 12

ust. 1 ustawy musiała być uznana za sprzecznš z prawem, co

wymagało wezwania do jej natychmiastowego zaprzestania,

właœnie ze względu na dobro pacjentów poddawanych zabiegom

okulistycznym.

Sšd Najwyższy nie podziela stanowiska wnoszšcego rewizję

nadzwyczajnš, że zawarte w piœmie Wojewody P. z dnia 7

listopada 1994 r. wezwanie do usunięcia powyższych uchybień,

było w listopadzie 1994 r. w istocie niewykonalne i bezprzedmiotowe. Należy przede wszystkim wskazać, że zarzut powyższy

ma charakter wyłšcznie hipotetyczny, bowiem skarżšcy nie tylko

nie występował o udzielenie zezwolenia dla lekarzy rosyjskich

na wykonywanie zawodu lekarza w Polsce, lecz także

wielokrotnie twierdził, że o takie zezwolenie nie wystšpi,

uznajšc, że nie jest to konieczne w œwietle art. 7 ustawy o

zawodzie lekarza.

Oceny krytyczne odnoœnie do procesu wykładni i stosowania

prawa przez organy administracji państwowej prowadzšce

rozpoznawanš sprawę i Naczelny Sšd Administracyjny nie mogš

być rozumiane jako wyrażenie przez Sšd Najwyższy aprobaty dla

działań i zaniechań skarżšcego, naruszajšcych przepisy prawa.

Przeciwnie, Sšd Najwyższy jest zdania, że na podmiocie, który

założył i prowadzi niepubliczny zakład opieki zdrowotnej cišży

obowišzek wzmożonej starannoœci i dbałoœci, aby zakład opieki

zdrowotnej prowadził działalnoœć polegajšcš na œwiadczeniu

usług zdrowotnych zgodnie z przepisami prawa i statutu

zakładu, w interesie pacjentów takiego zakładu. W

okolicznoœciach rozpoznawanej sprawy zakład opieki był więc

obowišzany przede wszystkim do natychmiastowego zaniechania

wykonywania działalnoœci w zakresie zabiegów okulistycznych do

czasu rozstrzygnięcia sprawy o wpisanie tych œwiadczeń do

rejestru, przy czym wykonanie tego obowišzku może być, jak

wskazano wyżej, wyegzekwowane w trybie przepisów o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnoœnie zaœ do kwestii obowišzku uzyskiwania zezwoleń na

wykonywanie przez lekarzy rosyjskich zawodu lekarza okulisty w

Polsce, Sšd Najwyższy w składzie rozpatrujšcym niniejszš

sprawę w pełni podziela poglšd wyrażony w uchwale składu

siedmiu sędziów Sšdu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1995 r.,

III AZP 4/95 (OSNAPiUS 1995 Nr 19 poz. 234), że w każdym

przypadku, poza wykonywaniem zabiegów na podstawie i w

granicach art. 7 ustawy o zawodzie lekarza, do podjęcia wykonywania takiego zawodu przez lekarza cudzoziemca konieczne

jest, zgodnie z art. 3 ustawy o zawodzie lekarza, uzyskanie

zezwolenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, a w

odniesieniu do lekarza cudzoziemca posiadajšcego wyrażonš w

takim zezwoleniu zgodę na wykonywanie tego zawodu, lecz

zamierzajšcego wykonywać ten zawód poprzez zatrudnienie w

niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej konieczne jest

uzyskanie od dyrektora wojewódzkiego urzędu zatrudnienia

zezwolenia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 14

grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(jednolity tekst: Dz. U. z 1996 r., Nr 47 poz. 211).

Sšd Najwyższy jest zdania, że gdy wykonywanie w

niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej zabiegów

okulistycznych przez lekarzy rosyjskich miałoby, po ewentualnym zarejestrowaniu poszerzenia działalnoœci zakładu

opieki zdrowotnej o okulistykę, odbywać się w iloœci, zakresie

i okolicznoœciach takich samych lub zbliżonych do ustalonych w

toku postępowania wyjaœniajšcego, wówczas należy bezwzględnie

uzyskać wymagane przez prawo polskie zezwolenia, o których

była już mowa w niniejszym uzasadnieniu. Obowišzek taki, w

ocenie Sšdu Najwyższego, aktualizuje się zwłaszcza wówczas,

gdy ze względu na strukturę zatrudnienia personelu medycznego

œwiadczšcego usługi okulistyczne czy strukturę przychodów

uzyskiwanych z tytułu takich œwiadczeń itd. wynika w sposób

jednoznaczny, że œwiadczenie usług okulistycznych przez

lekarzy rosyjskich stanowi lub stanowiłoby podstawowy kierunek

działalnoœci zakładu (oddziału okulistycznego).

W zwišzku z powyższym należy stwierdzić, że w œwietle

art. 7 w zwišzku z art. 1 ustawy o zawodzie lekarza

uprawnienia lekarzy cudzoziemców wynikajšce z tego przepisu

ustawy sš ograniczone, w stosunku do uprawnień lekarzy

wykonujšcych zawód lekarza w Polsce, bowiem obejmujš jedynie

prawo uczestniczenia w naradach lekarskich i wykonywania

zabiegów, których potrzeba wynika z narad. Z charakteru tego

przepisu, jako ustanawiajšcego wyjštek od zasady

administracyjnej reglamentacji wykonywania zawodu lekarza

przez lekarzy cudzoziemców nie posiadajšcych prawa wykonywania

zawodu w Polsce, ale posiadajšcych takie prawo w innym

państwie wynika, że wskazane w tym przepisie warunki

korzystania z okreœlonych w nim uprawnień, nie mogš podlegać

wykładni rozszerzajšcej. Odnoœnie spornej kwestii formy

prawnej zaproszenia lekarzy rosyjskich do uczestniczenia w

naradach lekarskich, Sšd Najwyższy jest zdania, że skoro

przepis art. 7 ustawy o zawodzie lekarza nie okreœla formy

takich zaproszeń, to lekarze cudzoziemcy mogš być zapraszani

ustnie lub na piœmie przez osobę posiadajšcš prawo wykonywania

zawodu lekarza w Polsce. Jako zaproszenie w rozumieniu art. 7

ustawy o zawodzie lekarza nie może być natomiast uznana umowa

" w sprawie zorganizowania wspólnego przedsięwzięcia na

diagnostykę i operacje okulistyczne" zawarta między

niepublicznym zakładem opieki zdrowotnej a instytutem naukowym

za granicš, zatrudniajšcym lekarzy, zwłaszcza wówczas, gdy z

umowy tej wynika, że obowišzkiem partnera zagranicznego jest

skierowanie do pracy w Polsce odpowiedniej liczby lekarzy,

których powinnoœciš jest wykonywanie okreœlonej w umowie

liczby operacji dziennie według szeœciodniowego tygodnia pracy

w wymiarze 41 godzin tygodniowo, natomiast zakład opieki zdrowotnej jest zobowišzany do "zalegalizowania pracy lekarzy" i

udostępnienia pomieszczeń wraz z niezbędnš aparaturš medycznš.

Z treœci tej umowy wynika bowiem jednoznacznie, że strona

rosyjska zobowišzała się do wykonywania œwiadczeń

okulistycznych w niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej w

zakresie szerszym, niż wynika to wprost z przepisu art. 7

ustawy o zawodzie lekarza. Ponadto powyższa umowa została

podpisana w imieniu Szpitali Prywatnych "K." S.A. przez

prezesa zarzšdu spółki, który nie posiada prawa wykonywania

zawodu lekarza.

Kwestia natomiast, czy lekarze rosyjscy udzielali i

udzielajš œwiadczeń zdrowotnych w zakresie okulistyki w ramach

zatrudnienia czy też poza zatrudnieniem w niepublicznym

zakładzie zdrowotnym ma znaczenie wyłšcznie z punktu widzenia

zakresu obowišzku uzyskania stosownych zezwoleń, tj.

odpowiednio na wykonywanie zawodu lekarza w Polsce i

zatrudnienia w niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej lub

tylko tego pierwszego z wymienionych zezwoleń. Jeżeli zatem

nie zostanš spełnione łšcznie wszystkie przesłanki wymienione

w art. 7 ustawy o zawodzie lekarza, to należy przyjšć, że

lekarze rosyjscy œwiadczyli lub œwiadczš usługi zdrowotne w

rozumieniu art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, a

zatem wykonujš zawód lekarza w rozumieniu art. 1 ustawy o

zawodzie lekarza, co z kolei wymaga uzyskania przewidzianych

prawem zezwoleń.

Majšc powyższe na uwadze Sšd Najwyższy na podstawie art.

422 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.