II ZO 31/24 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedPismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego) obwiniona wniosła o wyłączenie SSN Wiesława Kozielewicza od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24 (żądająca wyłączenia nieprawidłowo wskazała sygn. akt I ZO 17/24, która dotyczy sprawy innego podmiotu postępowania dyscyplinarnego). Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obwinionej w przedmiocie wyłączenia SSN Wiesława Kozielewicza od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24 należało pozostawić bez rozpoznania z uwagi na bezprzedmiotowość żądania.
Legislator headnote
AI generatedart. 42 § 1 k.p.k, art. 41 § 1 k.p.k; II ZO 31/24 · Sąd Najwyższy: II ZO 31/24 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Demendecki w sprawie dotyczącej obwinionej radcy prawnej J. C., po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 15 maja 2024 roku, wniosku obwinionej w przedmiocie wyłączenia SSN Wiesława Kozielewicza od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24 na podstawie art. 42 § 1 k.p.k. i art. 41 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych postanowił: wniosek o wyłączenie SSN Wiesława Kozielewicza od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24 pozostawić bez rozpoznania.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
II ZO 31/24 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Demendecki w sprawie dotyczącej obwinionej radcy prawnej J. C., po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 15 maja 2024 roku, wniosku obwinionej w przedmiocie wyłączenia SSN Wiesława Kozielewicza od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24 na podstawie art. 42 § 1 k.p.k. i art. 41 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych postanowił: wniosek o wyłączenie SSN Wiesława Kozielewicza od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24 pozostawić bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 4 kwietnia 2024 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego) obwiniona wniosła o wyłączenie SSN Wiesława Kozielewicza od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24 (żądająca wyłączenia nieprawidłowo wskazała sygn. akt I ZO 17/24, która dotyczy sprawy innego podmiotu postępowania dyscyplinarnego). Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obwinionej w przedmiocie wyłączenia SSN Wiesława Kozielewicza od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24 należało pozostawić bez rozpoznania z uwagi na bezprzedmiotowość żądania.
Wskazywany przez wnioskującą sędzia SN nie należy bowiem do składu orzekającego we wskazywanej sprawie, jak również w sprawie z powyższą powiązaną, tj. o sygn. akt I ZB 34/24.Jak wynika z analizy akt sprawy prowadzonej pod sygn. akt II ZO 17/24, której przedmiotem jest wniosek obwinionej o wznowienie postępowania o sygn. akt II DK 58/21, do powyższej rozpoznania wyznaczony został SSN Marek Siwek. Wniosek o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności przez SSN Marka Siwka został natomiast zarejestrowany pod sygn. akt I ZB 34/24, do którego rozpoznania wyznaczona została następująca obsada orzecznicza:
SSN Karol Weitz (przewodniczący), SSN Oktawian Nawrot, SSN Robert Stefanicki, SSN Jacek Widło (sprawozdawca) i SSN Włodzimierz Wróbel. Zarówno zatem do składu orzekającego w sprawie o sygn. akt II ZO 17/24, jak i I ZB 34/24 nie został wyznaczony tym samym SSN Wiesław Kozielewicz.Zasadniczego przypomnienia wymaga jednocześnie, iż uregulowania Kodeksu postępowania karnego nie przewidują wyłączenia sędziego in abstracto, gdyż zastosowanie powyższej instytucji dopuszczalne jest w odniesieniu do konkretnej osoby, która została wyznaczona do składu orzekającego w danej sprawie, a nie sędziego mogącego jedynie teoretycznie, w przyszłości zostać wyznaczonym do jej rozpoznania (zob. aktualne na gruncie postępowania dyscyplinarnego sędziów rozważania zawarte w postanowieniach Sądu Najwyższego z: 14 grudnia 2016 r., III KO 99/16, jak również postanowienia Sądu Najwyższego z: 25 stycznia 2012 r., SNO 49/11, Lex 1215806; 10 października 2014 r., SNO 51/14, Lex 1511819).Zaistniały układ procesowy uczynił zatem żądanie wnioskującej bezprzedmiotowym.Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.[M.
T.] [ms]