Supreme Court rejects lawyer's fee waiver request due to insufficient proof of inability to pay.

II ZK 47/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie aplikanta radcowskiego R. M. po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. wniosku obwinionego aplikanta radcowskiego R. M.o umorzenie w całości kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne zasądzonych od obwinionego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II ZK 47/23 na podstawie art. 51 § 1 k.k.w. w zw. z art. 206 § 2 k.k.w. postanowił wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt II ZK 47/23 Sąd Najwyższy oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację obwinionego aplikanta radcowskiego R. M., obciążając obwinionego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne, w tym wydatkami w kwocie 20 zł. Postanowienie to jest prawomocne.Obwiniony w piśmie z dnia 17 sierpnia 2024 r. zwrócił się z wnioskiem o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 20 zł, stwierdzając, że nie jest w stanie wnieść tej opłaty bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny.

Oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, a jego miesięczny dochód wynosi 215, 84 zł. Wskazał też na konieczność ponoszenia kosztów rehabilitacji i leczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie.Z uwagi na to, że obowiązek zapłaty należności sądowych został na obwinionego nałożony prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego, kończącym postępowanie kasacyjne, do wykonania tego obowiązku będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.

U. z 2024 r. poz. 706), powoływanej jako „k.k.w.”, w związku z treścią art. 1 k.k.w. oraz odesłaniem zawartym w art. 774 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499).Zgodnie z treścią art. 51 § 1 k.k.w. „jeżeli skazany nie uiścił grzywny z powstałych po jej orzeczeniu przyczyn od niego niezależnych i wykonanie tej kary w innej drodze okazało się niemożliwe lub stało się niecelowe, a rozłożenie grzywny na raty nie byłoby wystarczające, sąd może w szczególnie uzasadnionych wypadkach grzywnę umorzyć w części, zaś wyjątkowo – również w całości; nie zarządza się egzekucji, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona bezskuteczna”.

Przepis ten na podstawie odesłania zawartego w art. 206 § 2 k.k.w. stosuje się odpowiednio do rozkładania należności sądowych na raty i ich umarzania.Stosownie do treści art. 19 § 3 k.k.w. podmiot składający wniosek w postępowaniu wykonawczym jest obowiązany do uzasadnienia zawartych w nim żądań w stopniu umożliwiającym jego rozpoznanie, w szczególności do dołączenia odpowiednich dokumentów. Z powyższego wynika, że domagając się umorzenia należności sądowych, ukarany jest zobligowany do wykazania, że z przyczyn od niego niezależnych nie jest w stanie ponieść zasądzonych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny, załączając stosowne dokumenty potwierdzające jego sytuację osobistą, rodzinną oraz stan majątkowy.

W założeniu ma to pozwolić sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki z art. 51 § 1 k.k.w. (m.in. niecelowość ściągnięcia należności w drodze egzekucji komorniczej lub niecelowość ewentualnego rozłożenia tych należności na raty).W niniejszej sprawie obwiniony nie wykazał w sposób dostateczny, że nie jest w stanie pokryć zasądzonych od niego kosztów postępowania w wysokości 20 zł. Stanowisko obwinionego jest tym bardziej wątpliwe, że niniejszy wniosek obwiniony złożył za pośrednictwem operatora pocztowego, a koszt przesyłki tego wniosku listem poleconym wynosi 6.80 zł.

Kwota ta nie odbiega zatem istotnie od kwoty zasądzonych kosztów postępowania.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [M. T.] [ms] ‎