Supreme Court dismisses appeal against prosecutor's disciplinary request denial due to improper legal representation and lack of criminal proceeding status.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court upheld the lower court's refusal to accept a request to criminally prosecute a prosecutor, citing formal defects in the application. The appellant argued that the representative had standing under general procedural rules, but the Court clarified that the Law on the Prosecutor's Office strictly limits representation to advocates or lawyers. Furthermore, the Court ruled that the applicant lacked standing because no criminal proceedings had yet been initiated against the prosecutor.
Legislator headnote
AI generatedArt. 135 § 3 Prawa o prokuraturze; Art. 87 § 1 k.p.k.; Art. 88 § 1 k.p.k.; Art. 13 k.p.k.: A request to criminally prosecute a prosecutor must be filed by an advocate or lawyer, and the applicant must first initiate criminal proceedings to gain standing.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
II ZIZ 11/25 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w G. X. Y. po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej na posiedzeniu w dniu 10 lipca 2025 r. zażalenia I. N. na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 30 stycznia 2025 r. o odmowie przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia 30 stycznia 2025 r. sędzia sprawozdawca w sprawie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w G. X. Y. (sygn. akt I ZI 75/24) odmówił przyjęcia złożonego w powyższym przedmiocie wniosku z uwagi na to, że nie odpowiadał on warunkom formalnym. Wniosek nie został bowiem sporządzony i podpisany przez pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym, a także nie zawierał wskazania Sądu i sygnatury sprawy karnej, której miałby dotyczyć.Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł I.
N. działający w imieniu V. P., wskazując, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 87 § 1 k.p.k., bowiem w świetle tego przepisu jest on osobą uprawnioną do reprezentowania swojego mocodawcy w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest bezzasadne.Zgodnie z treścią art. 135 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 390 i z 2025 r. poz. 304) wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, sporządza i podpisuje pełnomocnik będący adwokatem lub radcą prawnym.
W analizowanej sprawie za prawidłowe należy uznać ustalenie, że I. N. nie jest adwokatem lub radcą prawnym i z uwagi na treść powołanego unormowania nie może on, jako pełnomocnik, skutecznie złożyć wniosku o pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej.Wbrew zarzutowi zawartemu w zażaleniu, nie doszło do naruszenia art. 87 § 1 k.p.k. Przepis ten stanowi, że w postępowaniu karnym strona inna niż oskarżony może ustanowić pełnomocnika. Norma ta ma jednak charakter ogólny, a jej doprecyzowanie znajduje się m.in. w zdaniu pierwszym art. 88 § 1 k.p.k., który stanowi, że pełnomocnikiem może być adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej RP.
Ostatni z powołanych przepisów znajduje zastosowanie w postępowaniu karnym, zaś w postępowaniu prowadzonym z wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej (które nie jest postępowaniem karnym), art. 88 § 1 k.p.k. nie znajduje zastosowania, gdyż art. 135 § 3 Prawa o prokuraturze zawiera w tym zakresie samodzielną, szczególną regulację, zawężającą krąg potencjalnych pełnomocników do adwokatów i radców prawnych.Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że zgodnie z art. 13 k.p.k. uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela.
Odnosząc powyższy przepis do realiów niniejszej sprawy, należy wskazać, że wnioskodawca powinien najpierw zainicjować postępowania karne, a następnie wystąpić do sądu dyscyplinarnego o wydanie uchwały zezwalającej na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej. Dopiero bowiem uzyskanie statusu strony w postępowaniu karnym toczącym się o ten sam czyn, przeciwko tej samej osobie, daje podstawę do przyznania wnioskodawcy statusu strony w postępowaniu delibacyjnym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt II ZIZ 5/24).
Skarżący nie wykazał, że posiada status oskarżyciela, nie udokumentował bowiem, że przed sądem powszechnym prowadzone jest postępowanie karne przeciwko prokuratorowi objętemu wnioskiem o czyn w tym wniosku opisany.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.[M. T.][r.g.]