II UZ 98/99 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 24 września 1999 r.

II UZ 98/99

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowo niedopuszczalnej kasacji podlega oddaleniu, gdyż przekroczenie terminu nie pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych (art. 168 § 2 KPC).

Przewodniczący: SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka (sprawozdawca), Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 września 1999 r. na posiedzeniu

niejawnym sprawy z wniosku Franciszka O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o wysokość świadczenia, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia21 czerwca 1999 r.

[...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku postanowieniem z dnia 21 czerwca 1999 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji oraz kasację wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 18 grudnia 1998 r.

[...]. Sąd ten zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu była

wysokość świadczenia rentowego pobieranego przez wnioskodawcę Franciszka O.,

a wartość przedmiotu zaskarżenia została określona przez skarżącego na kwotę

1440 zł. Skoro w sprawie o świadczenie dopuszczalność kasacji wyznacza wartość

przedmiotu zaskarżenia nie niższa niż pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC), to

kasacja i w konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia podlegały odrzuceniu.

W zażaleniu wnioskodawcy na to postanowienie skarżący utrzymywał, że w

rozpoznawanej sprawie kwestyjna była zasada obliczania wysokości renty przez

ubruttowienie pobieranej renty oraz podstawy jej wymiaru, co powodowało, że taka

sprawa nie powinna być kwalifikowana jako sprawa o świadczenie w rozumieniu art.

393 pkt 1 KPC. Wnioskodawca zaprezentował również pogląd, że wniosek o przywrócenie jego pełnomocnikowi terminu do wniesienia kasacji nie jest uwarunkowany

jej dopuszczalnością lub niedopuszczalnością.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 39318 KPC zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko

na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację. Takie kodeksowe

ograniczenie tego środka zaskarżenia wyznaczyło granice procedowania Sądu Najwyższego. Zażalenie jest nieuzasadnione, albowiem Sąd Apelacyjny prawidłowo argumentował, że w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca domagał się przyznania

mu wyższego niż pobierane świadczenia rentowego, kwestionując przyjęte przez

organ rentowy zasady tzw. ubruttowienia pobieranej renty inwalidzkiej w związku z

wprowadzeniem powszechnego podatku dochodowego od osób fizycznych, obejmującego pobierane świadczenia z ubezpieczenia społecznego. W istocie rzeczy

zatem wnioskodawca zmierzał do uzyskania wzrostu pobieranego świadczenia, a

takie roszczenie ma charakter majątkowy i dotyczy sprawy, w której przedmiotową

dopuszczalność kasacji wyznacza wartość przedmiotu zaskarżenia nie niższa od

kwoty pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC). Taki charakter sprawy obligował sąd

drugiej instancji do odrzucenia kasacji na podstawie art. 3935 KPC z uwagi na określoną przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 1440 zł. Odrzucając przedmiotowo niedopuszczalną kasację Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że przyjętą

kwalifikacja przedmiotu sporu jako sprawy o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1

KPC potwierdził Sąd Najwyższy podejmując w dniu 11 września 1998 r., w sprawie

III ZP 21/98, uchwałę o rozstrzygnięciu przedstawionego mu w tej sprawie do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w trybie art. 390 KPC. Podjęcie merytorycznej

uchwały w trybie tego przepisu jest możliwe wyłącznie w sprawie, w której kasacja

nie przysługuje. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art.

39319 KPC w związku z art. 385 i 397 § 2 KPC.

Z uwagi na kodeksowe granice postępowania zażaleniowego (art. 393 18 KPC)

Sąd Najwyższy jedynie incydentalnie sygnalizuje, że wniosek o przywrócenie terminu

do wniesienia niedopuszczalnej kasacji nie jest eo ipso niedopuszczalny z mocy

ustawy, tj. z mocy samego przepisu prawa (art. 171 KPC). Godzi się jednak zwrócić

uwagę, że przywrócenie terminu procesowego nie jest dopuszczalne, jeżeli jego

uchybienie nie pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych (art. 168 § 2 KPC),

a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której kasacja okazała się

przedmiotowo niedopuszczalna.