II UZ 81/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 28 listopada 2001 r.

II UZ 81/01

Sprawą o prawo majątkowe, w której dopuszczalność kasacji jest uzależniona od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3921 § 1 KPC) jest nie tylko

sprawa o świadczenie, ale także sprawa o ustalenie prawa majątkowego lub

stosunku prawnego o charakterze majątkowym.

Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski,

Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2001 r. sprawy z wniosku Wojciecha N. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w K. o zwolnienie z zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne, na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2001 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 lipca 2001 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie odrzucił

kasację wnioskodawcy od wyroku tego Sądu z dnia 22 marca 2001 r. uznając ją za

niedopuszczalną, po pierwsze, ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia

(4.200,27 zł) niższą niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3921 § 1 KPC), po drugie, wobec

osobistego wniesienia kasacji bez zachowania obowiązkowego zastępstwa przez

pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym (art. 3932 KPC).

Od postanowienia powyższego wnioskodawca wniósł zażalenie domagając

się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Odnośnie pierwszej z podstaw odrzucenia kasacji podniesiono w zażaleniu, że

Sąd Apelacyjny powinien uwzględnić to, że istotą sprawy nie jest „samo świadczenie

lecz ustalenie odpowiedzialności powoda jako osoby trzeciej za zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne spółki prawa handlowego - osoby prawnej”.

Co do drugiej z podstaw zaskarżonego postanowienia podniesiono w zażaleniu, że

wnoszący kasację - wbrew ustaleniu Sądu Apelacyjnego - jest radcą prawnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3921 § 1 zdanie pierwsze KPC kasacja nie przysługuje w

sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa

niż dziesięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dwadzieścia

tysięcy złotych. Skoro przedmiotem powołanego przepisu są sprawy o prawa majątkowe, to nie może odnieść skutku argumentacja zażalenia, jakoby rozpatrywana

sprawa miała w swej podstawie przesłanki odpowiedzialności wspólników osoby

prawnej za zaległe składki na ubezpieczenie społeczne za zatrudnionych przez tę

spółkę pracowników. W szczególności bez prawnego znaczenia pozostaje przypisywana w zażaleniu kwalifikacja sprawy jako nie będącej sprawą o świadczenie, gdy

nie budzi wątpliwości i nie jest w zażaleniu podważone, to decydujące ustalenie zaskarżonego postanowienia, że jest to „sprawa o prawa majątkowe”. Ta bowiem kategoria spraw obejmuje nie tylko sprawy o świadczenie, ale także inne sprawy o prawa

majątkowe, w tym także o ustalenie. Nie zachodzi przy tym sytuacja wyjątków określonych w zdaniu drugim art. 3921 § 1 KPC dla spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie

obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Rozpatrywana sprawa nie należy do takiej

kategorii spraw, co nie może budzić wątpliwości, tym bardziej, że w zażaleniu nie ma

odmiennego twierdzenia. Jeżeli ponadto uwzględni się to, że wartość przedmiotu

zaskarżenia - stosownie do jej określenia przez samą zainteresowaną stronę - jest

niższa niż dziesięć tysięcy złotych, to prawidłowość zastosowania w zaskarżonym

postanowieniu przepisów art. 3921 § 1 i art. 3935 KPC nie nasuwa żadnych zastrzeżeń. W tej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o odrzuceniu kasacji niedopuszczalnej na podstawie art. 3921 § 1 KPC pozostaje to, że - jak twierdzi skarżący nie zachodziła jeszcze inna przyczyna niedopuszczalności kasacji.

Z powyższych przyczyn, stosownie do art. 39319 i art. 385 KPC zażalenie należało oddalić, gdyż było ono bezzasadne.