II UZ 80/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 21 października 1997 r.

II UZ 80/97

Jeżeli jedna z dwu pozwanych nie zaskarżyła wyroku Sądu I instancji, zasądzającego świadczenie solidarnie, zaś sąd drugiej instancji zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo w stosunku do pozwanej skarżącej

oddalił, to kasacja pozwanej, która wyroku sądu pierwszej instancji nie zaskarżyła podlega odrzuceniu, choćby pozwana ta była powiadomiona o rozprawie

apelacyjnej i otrzymała wyrok sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem (art.

3938 § 1 w związku z art. 392 § 1 KPC).

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 1997 r. sprawy z powództwa Anny G. przeciwko Szkole Podstawowej w

B.D. oraz Szkole Podstawowej w O. o jednorazowe odszkodowanie z tytułu choroby

zawodowej, na skutek zażalenia pozwanych od postanowienia Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie z dnia 24 czerwca 1997 r.

[...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Powódka Anna G. wniosła do Sądu Rejonowego w Jaśle pozew przeciwko

Szkole Podstawowej w O. o odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej.

Pozwana w odpowiedzi na pozew podniosła, że ostatnim miejscem zatrudnienia powódki była Szkoła Podstawowa w B.D.

Sąd Rejonowy w Jaśle wezwał Szkołę Podstawową w B.D. do udziału w sprawie w charakterze pozwanej w trybie art. 194 § 1 KPC.

Wyrokiem z dnia 27 lutego 1997 r. Sąd ten uwzględnił powództwo zasądzając

na rzecz powódki kwotę 7.339,50 zł odszkodowania solidarnie od obydwu pozwanych Szkół. Obydwie pozwane złożyły wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem i obydwie wyrok ten otrzymały. Apelację od powyższego wyroku wniosła tylko

Szkoła Podstawowa w O. i Sąd Wojewódzki w Krośnie wyrokiem z dnia 18 kwietnia

1997 r. apelację tę uwzględnił w ten sposób, że w stosunku do tej pozwanej powództwo oddalił.

Szkoła Podstawowa w B.D. złożyła w terminie wniosek o doręczenie wyroku

Sądu Wojewódzkiego z uzasadnieniem, a jej pełnomocnik zaskarżył ten wyrok kasacją.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 1997 r. Sąd Wojewódzki w Krośnie odrzucił kasację pozwanej Szkoły Podstawowej w B.D. uzasadniając, że pozwana ta nie

wniosła apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Jaśle, wobec czego rozpatrzeniu

przez Sąd Wojewódzki podlegała tylko apelacja Szkoły Podstawowej w O. - w granicach tej apelacji, przy czym będące przedmiotem zaskarżenia prawa i obowiązki nie

były wspólne dla obu pozwanych. Tym samym w stosunku do Szkoły Podstawowej w

B.D. wyrok uprawomocnił się i nie służy od niego środek odwoławczy.

Powyższe postanowienie zaskarżyła Szkoła Podstawowa w B.D. wnosząc o

jego uchylenie.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Pozwana Szkoła Podstawowa w B.D. została zapoznana nie tylko z motywami

wyroku Sądu Rejonowego w Krośnie, ale i z apelacją pozwanej Szkoły Podstawowej

w O. Nie mogła przeto nie wiedzieć, że ta druga Szkoła mimo że powódka skierowała

powództwo właśnie przeciwko niej - kwestionuje podstawy prawne swojej odpowiedzialności i wskazuje na Szkołę Podstawową w B.D. jako zobowiązaną do naprawienia szkody. Apelacja Szkoły Podstawowej w O. nie kwestionowała bowiem, że powódka nie zachorowała na chorobę zawodową, lecz że nabawiła się tej choroby podczas zatrudnienia w Szkole Podstawowej w B.D. Jednakże ta ostatnia Szkoła apelacji nie wniosła i swojej podstawy odpowiedzialności nie kwestionowała - nie złożyła

też, jak to twierdzi w zażaleniu, żadnego pisma procesowego, bądź odpowiedzi na

apelację, a na rozprawie apelacyjnej wnosiła o oddalenie apelacji, co jest

równoznaczne z nie kwestionowaniem własnej odpowiedzialności wobec powódki,

tyle tylko, że z przejęciem jej solidarnie ze Szkołą Podstawową w O.

Solidarność zobowiązania nie oznacza jego podzielenia w równych częściach

między kilku zobowiązanych, lecz w całości obciąża tego, od którego uprawniony

żąda świadczenia. Nie można przeto wykluczyć, że gdyby wyrok Sądu Rejonowego

w Jaśle nie został zaskarżony - powódka wystąpiłaby o zapłatę odszkodowania do

Szkoły w B.D. i ta Szkoła zobowiązana byłaby do spełnienia świadczenia. Skoro zatem Szkoła Podstawowa w B.D. wnosiła na rozprawie apelacyjnej o oddalenie apelacji - musiała się liczyć z ewentualnością zapłaty odszkodowania.

Sąd Wojewódzki zmieniając zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego trafnie zakwestionował przyjętą przez Sąd Rejonowy solidarną odpowiedzialność obu Szkół

wykazując, między innymi przez powołanie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26

kwietnia 1994 r., II PZP 3/94 (OSNAPiUS 1994, Nr 4, poz. 65), że za zachorowanie

na chorobę zawodową odpowiada ten zakład pracy, w którym pracownik był zatrudniony podczas stwierdzenia uszczerbku na zdrowiu spowodowanego chorobą (art. 32

ust. 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, Dz. U. z 1983 r. Nr 30 poz. 144 ze zm.). Tym samym trafne jest stanowisko

Sądu Wojewódzkiego zajęte w zaskarżonym postanowieniu, iż apelacja Szkoły

Podstawowej w O. nie mogła skutkować rozpoznania sprawy na rzecz Szkoły

Podstawowej w B.D., która wyroku Sądu I instancji nie zaskarżyła, gdyż pomiędzy

obydwiema pozwanymi Szkołami nie istniała w stosunku do powódki wspólnota praw

i obowiązków. Błędny jest też pogląd skarżącego, że pomiędzy pozwanymi

występuje współuczestnictwo jednolite, skoro nie wynikało ono ani ze stosunku zatrudnienia powódki w obu szkołach, ani z powołanego art. 32 ust. 2 pkt 2 ustawy wypadkowej. Z chwilą upływu terminu do wniesienia apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Jaśle stał on się prawomocny dla tej pozwanej, która nie wniosła od niego

środka odwoławczego. Tym samym pozwanej Szkole Podstawowej w B.D. kasacja

nie przysługuje, gdyż w świetle art. 392 § 1 KPC służy ona stronie od wyroku Sądu

drugiej instancji, zaś dla tej Szkoły sprawa uprawomocniła się w pierwszej instancji i

na przeszkodzie temu stwierdzeniu nie stoi fakt, iż była ona zawiadomiona o rozprawie apelacyjnej oraz otrzymała wyrok Sądu Wojewódzkiego z uzasadnieniem.

Kasacja Szkoły Podstawowej w B.D. podlegała zatem odrzuceniu, co Sąd

Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem uczynił, zaś zażalenia na to postanowienie nie można - z wyżej przytoczonych motywów - uznać za uzasadnione.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 39319 KPC w związku z

art. 385 KPC orzekł jak w sentencji.