Legislator Case Law & Legislation
II UZ 8/20 AI generated

II UZ 8/20 · Sąd Najwyższy

Case Number II UZ 8/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r. Sąd Apelacyjny w (…) odrzucił skargę J.Ł. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 lutego 2016 r., w sprawie III AUa (…).Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd Apelacyjny stwierdził, że podstawę rozstrzygnięcia w prawomocnie zakończonej sprawie III AUa (…) (dotyczącej decyzji organu rentowego z dnia 8 sierpnia 2013 r.) nie stanowił art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Legislator headnote

AI generated

art. 4779 § 3 k.p.c, art. 410 § 1 k.p.c, art. 4011 k.p.c, art. 3941 § 1 k.p.c, art. 3986 § 2 k.p.c; II UZ 8/20 · Sąd Najwyższy: naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 53 ust. 3 i 4 oraz art. 25 ust. 1b wraz z art. 26 ustawy emerytalnej, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą prawną decyzji organu rentowego z dnia 8 sierpnia 2013 r. nr (…), wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 września 2014 r., w sprawie XIV U (…), oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 lutego 2016 r., w sprawie III AUa (...), był przepis art. 53 ust. 3 i 4, a nie art. 25 ust. b wraz z art. 26 ustawy emerytalnej.

Keywords

AI generated
termination of pension decisions relating to emoluments withdrawal of action action for reduction in succession appealability of remand decision grounds for cassation

Cited Legislation

AI generated
art. 4779 § 3 k.p.c
z dnia 21 stycznia 2014 r., w sprawie XIV U (…), na podstawie art. 4779 § 3 k.p.c., ze względu na to, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, a opóźnienie we wniesieniu tego odwołania było nadmierne.J.Ł.
art. 410 § 1 k.p.c
naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 410 § 1 k.p.c.
art. 4011 k.p.c
w związku z art. 4011 k.p.c., przez błędne przyjęcie, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowych podstawach, a w konsekwencji bezzasadne odrzucenie tej skargi w sytuacji braku zaistnienia ustawowych przesłanek odrzucenia;
art. 3941 § 1 k.p.c
uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2021 r., III CZP 53/21, niepublikowaną).Wobec powyższego, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art.
art. 3986 § 2 k.p.c
3986 § 3 oraz w związku z art. 3986 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II UZ 8/20 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Piotr Prusinowski (przewodniczący)‎SSN Maciej Pacuda‎SSN Romualda Spyt (sprawozdawca) w sprawie z wniosku J. Ł. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w W. ‎o wznowienie postępowania ,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 listopada 2021 r.,‎zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt III AUa (…), odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r. Sąd Apelacyjny w (…) odrzucił skargę J.Ł. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 lutego 2016 r., w sprawie III AUa (…).Uzasadniając rozstrzygnięcie, Sąd Apelacyjny stwierdził, że podstawę rozstrzygnięcia w prawomocnie zakończonej sprawie III AUa (…) (dotyczącej decyzji organu rentowego z dnia 8 sierpnia 2013 r.) nie stanowił art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2021 r., poz. 293 z ze zm.; zwanej dalej ustawą emerytalną), którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny w powoływanym w skardze wyroku z dnia 6 marca 2019 r., P 20/16 (OTK-A 2019 poz. 11), lecz art. 53 ust. 4 tej ustawy, którego przedmiotowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczy.Natomiast kwestię przeliczenia emerytury na podstawie art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej rozstrzygała decyzja organu rentowego z dnia 19 kwietnia 2013 r. i odwołanie od niej zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 stycznia 2014 r., w sprawie XIV U (…), na podstawie art. 4779 § 3 k.p.c., ze względu na to, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, a opóźnienie we wniesieniu tego odwołania było nadmierne.J.Ł. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 410 § 1 k.p.c. w związku z art. 4011 k.p.c., przez błędne przyjęcie, że skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowych podstawach, a w konsekwencji bezzasadne odrzucenie tej skargi w sytuacji braku zaistnienia ustawowych przesłanek odrzucenia;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 53 ust. 3 i 4 oraz art. 25 ust. 1b wraz z art. 26 ustawy emerytalnej, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podstawą prawną decyzji organu rentowego z dnia 8 sierpnia 2013 r. nr (…), wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 września 2014 r., w sprawie XIV U (…), oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 lutego 2016 r., w sprawie III AUa (...), był przepis art. 53 ust. 3 i 4, a nie art. 25 ust. b wraz z art. 26 ustawy emerytalnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne.Zgodnie z aktualnym, właściwym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia i wniesienia zażalenia, brzmieniem art. 3941 § 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną, postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia bądź w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W myśl zaś z jego § 11, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Z dniem 7 listopada 2019 r. został uchylony § 2, który stanowił, że w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981, a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Należy więc przyjąć, że katalog postanowień zaskarżalnych do Sądu Najwyższego jest zamknięty i aktualnie obejmuje tylko postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej i o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W obecnym zatem stanie prawnym zażalenie na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania wniesione do Sądu Najwyższego jest niedopuszczalne (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2021 r., III CZP 53/21, niepublikowaną).Wobec powyższego, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 3986 § 3 oraz w związku z art. 3986 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.